Σαν περιπλανωμενος αιθερωβαμων προχωρας με βημα ταχυ σ' ενα μονοπατι ανελπιστα μοναχικο, προσπαθωντας να κρατησεις με καθε δυνατο τροπο τα ιδεωδη, που ασπαστηκες απο τις νουθεσιες αυτων, που πιστεψες, οτι θελουν να σε δουν ετσι οπως αυτοι θα ηθελαν να δουν τον αλλοτριωμενο εαυτο τους, αναρωτιεσαι που πας, ενω αγνοεις οτι το ερωτημα αυτο ειναι αναπαντητο εν γενει, οπως αναπαντητο εμεινε αυτο που καποτε αναρωτηθηκες στο διαβα της πρωτης δεκαετιας της ζωης σου, που σαν σκονη την πηρε ο αερας και κρατησε μονο κατι θολες εικονες που κατοικουν σε ενα ξεχασμενο μερος του μυαλου σου, που οταν το επισκεπτεσαι, χρωματιζεται το γκριζο ειναι σου, χαθηκε στη θαλασσα των παιδιων που ποτε δε γεννηθηκαν, και ετσι καθε σκεψη τους ειναι ενα λιθαρακι στο αιωνιο τιποτα, εσυ ομως εξ απαλων ονυχων επελεγες αυτο που παντα αντιπροσωπευε το προσωπικο σου δαιμονακι, που παλευε μερα νυχτα με τις αστραπες των αγγελων και των αγελων, και οσαν ηταν παρα τη θεληση σου, που σαν τον πηλο μπορει να παρει διαφορα σχηματα, εγιναν αγκαθια της ψυχης, που εναγωνιως αναζητας μεσα απο τα εξωτερικα γυρισματα των σκηνων, που προσπαθεις να σκηνοθετησεις και να προλαβεις να προβαλεις σε αυτους που πιστευεις οτι θα κοιταξουν μεσα σου και θα αναδειξουν αυτο που ονειρευεσαι, κανωντας το ονειρικη πραγματικοτητα δικη τους, και μοιραζοντας το σε αλλους που θελουν να βρουν ενα ονειρικο τοπιο οπου τα αγκαθια δε θα υπαρχουν, και ωστοσο ψαχνουν τον τροπο να κανουν να μην τους πονανε, αυτοι οι αλλοι θα γινουν κομματι του συλλογικου ονειρου, ταυτοχρονα ομως μπορουν να γινουν κομματι του κοσμου σου, και μετα μαζι να κανετε ταξιδι στο ανεφικτο, που θα ειναι μια προδοκιμασια, ωστε να φτασετε τελικα στο εφικτο, που θα ειναι ενα σκαλοπατι της δοκιμασιας του εφικτου ανεφικτου.
