ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΣΟΥ

Καλησπερα αντιπροσωποι,
πολλοι απο εμας δικαιολογημενα γκρινιαζουμε για την καθημερινοτητα μας. Λεμε οτι ειναι ανιαρη, οτι μας λειπουν πραγματα, οτι θα θελαμε να ηταν αλλιως τα πραγματα, οτι δεν εχουμε αυτο που θελουμε ή μας αξιζει. Για καποιο λογο, δυσκολευομαστε να εκτιμησουμε αυτο που εχουμε και οταν το χανουμε μας λειπει. Για καποιο λογο, επισης, θελουμε παντα κατι διαφορετικο απο αυτο που εχουμε.
Τελος παντων, και γω πολλες φορες βαριεμαι που ζω, αλλα ξερω οτι δεν ειμαι ο μονος. Αλλα δε μου αρεσει να παραπονιεμαι, γιατι σκεφτομαι ποσο χειροτερα ειναι τα πραγματα για καποιους αλλους. Αυτο να σκεφτεστε κι εσεις και να εκτιματε οσα εχετε.
Επιπλεον, μπορουμε να απολαμβανουμε μικρα πραγματα καθε μερα. Μπορουμε να ακουμε μουσικη οταν παμε στη δουλεια μας, μπορουμε να ξεφυλλισουμε την εφημεριδα μας 10 λεπτα στην καφετερια πριν ή μετα τη δουλεια. Μπορουμε να κανουμε αστεια με τους συναδελφους μας. Μπορουμε να ανακαλυψουμε παλια cd που εχουμε καιρο να ακουσουμε απο τη δισκοθηκη μας. Μπορουμε να παρουμε τηλεφωνο ενα παλιο μας φιλο. Μπορουμε να κανουμε μια μικρη 5λεπτη βολτα στη γειτονια μας. Ολα αυτα ειναι μικρα πραγματα που δεν απαιτουν χρονο, οποτε η δικαιολογια "δεν προλαβαινω" δεν πιανει.
Επισης, κατι αλλο που μας φτιαχνει τη διαθεση και δινει νοημα στο παρον, ειναι η αναμονη για κατι ευχαριστο. Για παραδειγμα, να ανυπομονεις να μαθεις ποιοι ειναι οι τυχεροι αριθμοι του τζοκερ. Να ανυπομονεις να μαθεις τι θα γινει στη ζωη καποιου φιλου σου. Να ανυπομονεις να δεις το νεο επεισοδιο μιας σειρας. Να ανυπομονεις να ταξιδεψεις στο μερος που θες.
Κατι αλλο που δινει νοημα στη ζωη και σε κανει να αντεχεις το δυσκολο (πολλες φορες) παρον ειναι να κανεις ονειρα για ενα καλυτερο μελλον και να το φαντασιωνεσαι και να λες στον εαυτο σου οτι θα το ζησεις σιγουρα.
Τελος, να σκεφτεσαι οτι αυτο που ζεις τωρα ειναι το καλυτερο δυνατο, οτι δε χρειαζεται να δωσεις λογαριασμο σε κανενα για τον τροπο ζωης σου και οτι η ζωη ειναι γεματη ανατροπες, οποτε αν ειναι να αλλαξει κατι θα αλλαξει. Ποτε δεν ξερεις τι μπορει να γινει και ποσο μπορει να αλλαξει προς το καλυτερο η ζωη σου. Οποτε σκασε, κοψε τη γκρινια και απολαυσε το!

ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΖΟΚΕΡ ΣΗΜΕΡΑ;

Χαμός γίνεται σήμερα σε όλα τα πρακτορεία. Γεμάτο κόσμο που ελπίζει να πετύχει το περιβόητο 5+1. 11 εκατομμύρια μοιράζει σήμερα το Τζοκερ, το γνωστό παιχνίδι του ΟΠΑΠ, που τελευταία πολυδιαφημίζεται σε όλα τα μέσα (θυμηθείτε την τηλεοπτική διαφήμιση με το "θείο"). Πολύ παλιοί αλλά και πρωτάρηδες που παίζουν σπάνια ή ποτέ τυχερά παιχνίδια, μπαίνουν στα πρακτορεία και παίζουν από 50 λεπτά μέχρι 50 ευρώ, ευελπιστώντας ότι η τύχη θα τους χαμογελάσει. Το ποσό είναι τρομερά δελεαστικό.
Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης και κατά συνέπεια γκρίνιας, μιζέριας, κακής ποιότητας ζωής, θα είναι πολύ περισσότεροι αυτοί που θα περιμένουν από το Τζόκερ να τους αντιστρέψει αυτή την άσχημη κατάσταση. Ακόμα και αυτοί, όμως, που έχουν εξασφαλίσει τα προς το ζην, ή εχουν ένα σχετικά καλό βιοτικό επίπεδο, χωρίς να στερούνται πολλά, ακόμα και αυτοί εύχονται ή θα ήθελαν πολύ να κερδίσουν, αν όχι 11 εκατ. ευρώ, σίγουρα μερικές χιλιάδες ευρώ. Οι ανάγκες της εποχής άλλωστε είναι πολλές. Τα όνειρα πολλές φορές για να πραγματοποιηθούν θέλουν εκτός από πάθος και επιμονή, ρευστό. Πολύ ρευστό.
Υπάρχουν άνθρωποι, παρόλα αυτά, που είναι ευχαριστημένοι με όσα έχουν, και δεν τους λέει κάτι να κερδίσουν πολλά λεφτά. Αλλά αυτοί είναι μάλλον πολύ λίγοι.
Τα σάιτ και οι εφημερίδες έχουν ως είδηση της ημέρας τη σημερινή μεγάλη κλήρωση. Χρησιμοποιώντας λέξεις όπως "μεγάλη αγωνία", "πανικός", "φρενίτιδα", "υπερτυχερός" επηρεάζουν και τους πιο αδιάφορους και δύσπιστους. Ο ΟΠΑΠ έχει κάνει καλή διαφήμιση σε όλα τα μίντια, και οι Έλληνες έχουν τσιμπήσει.
Εδώ και μερικές μέρες βλέπω πάρα πολύ κόσμο στα πρακτορεία. Τα οποία, παρατηρώ, τον τελευταίο καιρό, ότι είναι πάρα πολλά. Στη γειτονιά μου, σε όποιο κεντρικό δρόμο κι αν πας, θα βρεις από ένα. Υπάρχουν και κάποια σε πιο μικρούς δρόμους. Περπατώντας στο κέντρο, θα βρεις κάποιο σε κάθε γωνιά. Γεμάτα τα πρακτορεία απο δεκάδες τυχερά παιχνίδια. Λεφτά να 'χεις, και πίστη ότι μπορεί να κερδίσεις και θέληση, και μπορείς να παίζεις συνέχεια. Εδώ υπάρχει όμως και το θέμα του εθισμού, το οποίο ας το αφήσουμε για άλλο ποστ.
Σήμερα είδα και πολλές γυναίκες. Σπάνια βλέπω γυναίκες στα πρακτορεία. Κυρίως έχει άντρες μεγάλης ηλικίας. Είδα και οικογένειες με τα παιδιά τους, είδα όλων των ειδών και ηλικιών άτομα. Η "φρενίτιδα" που γράφουν τα σάιτ δεν είναι φαίνεται δημοσιογραφική υπερβολή.
5 αριθμοί. Ποιοι να είναι αυτοί; Χιλιάδες θα παίξουν. Ποιος θα τους βρει; Είναι απλά 5 αριθμοί, κι όμως είναι τόσο δύσκολο να τους πετύχεις. Και μάλλον το 5+1 είναι που το κάνει ακόμα πιο δύσκολο.
Τι οδηγεί τους ανθρώπους να παίζουν τζόκερ ή άλλα τυχερά παιχνίδια και να θέλουν τόσο πολύ να κερδίσουν; Σίγουρα, ο λόγος που προανέφερα είναι η οικονομική κρίση και τα συνακόλουθα της. Είναι και άλλοι λόγοι. Είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν είναι ευχαριστημένοι με όσα έχουν ή δεν είναι σε θέση να τα εκτιμήσουν, είτε είναι λίγα, είτε είναι πολλά. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, επιθυμούμε όσα δεν έχουμε και θέλουμε πάντα παραπάνω απ' όσα έχουμε κι ας είναι πολλά.
Στο φινάλε όμως γιατί να απολογούμαστε; Τα λεφτά δε χρειάζεται να μας δημιουργούν καμιά ενοχή, ούτε ανάγκη να απολογούμαστε. Η κοινωνία είναι έτσι φτιαγμένη που απαιτεί να έχεις λεφτά και μάλιστα πολλά λεφτά. Δεν είναι θέμα ευτυχίας. Είναι θέμα επιβίωσης, αυτοπεποίθησης, αυτοσεβασμού, καλοπέρασης, απόλαυσης. Και πραγματοποίησης των ονείρων σου και διαφυγής από μια ανιαρή καθημερινότητα. Είναι εκδίκηση σε όσους σε πλήγωσαν, σε όσους σε υποτίμησαν. Είναι η επιθυμία να πάρεις πίσω τα λεφτά που σπατάλησες άδικα. Είναι επειδή γουστάρεις τα λεφτά και δεν είναι κακό καθόλου.
Ακόμα με τα πολλά λεφτά, μπορείς να βοηθήσεις την οικογένεια σου, τους φίλους σου, αλλά και τους συνανθρώπους σου που έχουν ανάγκη, και είναι φυσικά πάρα πολλοί. Θα μου πεις, η βοήθεια γίνεται μόνο με τα χρήματα; Οχι. Αλλά πρώτα απ' όλα είναι τα χρήματα και μετά τα άλλα. Καλώς ή κακώς.
Όλη μας η κοινωνία περιστρέφεται γύρω από το χρήμα. Γι' αυτό τόσοι και τόσοι τρέχουν στα πρακτορεία. Γι' αυτό γίνεται όλος αυτός ο χαμός.
Ίσως σε μια πιο ρομαντική εποχή, χωρίς οικονομική κρίση, χωρίς καταναλωτικά πρότυπα, χωρίς όλα αυτά τα υλικά αγαθά, χωρίς όλες αυτές τις ανάγκες, χωρίς την τεχνολογία, χωρίς όλα αυτά τα ερεθίσματα που απαιτούν χρήματα, ίσως σε μια τέτοια εποχή, με άλλες αξίες και ιδανικά, με άλλες προτεραιότητες, με άλλα πρότυπα, εκεί που δε θα ένιωθες πιο σημαντικός και δυνατός επειδή έχεις πολλά λεφτά και πολλά και ακριβά υλικά αγαθά, ίσως να μην πήγαιναν τόσοι πολλοί στα πρακτορεία. Ίσως να μην υπήρχε καν το τζόκερ. Αλλά ακόμα και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να εφευρεθεί. Γιατί πάντα κάποιος σε κάθε εποχή, ονειρεύεται το κάτι παραπάνω. Και το πολύ παραπάνω...

ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ Ή ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ;

Καλησπερα αντιπροσωποι
Ειναι διαφορετικο να εισαι τουριστας και διαφορετικο ταξιδιωτης.
Στην εποχη μας κυριαρχει το πρωτο μοντελο.
Παντου τουριστες. Και επειδη ειναι παρα πολλοι, αναπτυχθηκε και ο εμπορικος τουρισμος. Ειδικα στη χωρα μας, ασχετα αν περναει κρισεις κατα περιοδους.
Μαζικος τουρισμος ισοδυναμει με καλα κερδη. Γι' αυτο πολλα ταξιδιωτικα γραφεια αποφασισαν να μειωσουν κατα πολυ τις τιμες και ετσι αυξηθηκαν οι μαζικοι τουριστες και επεσε η ποιοτητα. Πολλα μερη που παλια ειχαν μια γοητεια καθως ηταν αγνωστα και ηταν ωραιο να τα ανακαλυπτεις, εγιναν τουριστικα θερετρα και στο βωμο του κερδους, εχασαν την ομορφια που ειχαν, αφου γεμισαν φτηνιαρικα τουριστικα μαγαζια, μαγαζια συμβολα της παγκοσμιοποιησης και η φημη τους τα εκανε να χασουν την πραγματικη τους αξια.
Δειτε την Ακροπολη για παραδειγμα. Ειναι το μνημειο που μας χαρακτηριζει σε ολη την υφηλιο. Χιλιαδες συρρεουν καθε χρονο απο καθε γωνια του κοσμου να τη δουν, αλλα ποσοι ξερουν τι εστι Ακροπολη; Ποσοι ξερουν εστω και λιγα για τον ελληνικο πολιτισμο και την ιστορια; Το ιδιο και εμεις που πηγαινουμε σε ξενες χωρες και δηθεν ενδιαφερομαστε να δουμε τα μνημεια και τα μουσεια τους. Ποσα ξερουμε για τη χωρα αυτη και ποσο ενδιαφερομαστε να μαθουμε την ιστορια τους οταν ΔΕΝ ενδιαφερομαστε και δεν ξερουμε ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ; ΠΟΣΟ;
Το να εισαι ταξιδιωτης, αντιπροσωποι, ειναι πολυ διαφορετικο πραγμα. Ο ταξιδιωτης δεν ενδιαφερεται για το ποιο μερος ειναι μαζικο και δημοφιλες, ουτε εχει αναγκη να παει σε γκρουπ που τους γυροφερνουν με το λεωφορειο απο δω κι απο εκει. Ο ταξιδιωτης δε φωτογραφιζεται με το smartphone μπροστα στα μνημεια για να ανεβασει μετα τη φωτογραφια στα σοσιαλ μιντια για να πει "κοιταξτε που βρισκομαι να σκασετε απο τη ζηλεια σας" ή "τι ωραιο που ειναι το μνημειο αυτο αν και δεν ξερω τι ειναι". Ο ταξιδιωτης δεν εχει αναγκη να το παιξει κουλτουριαρης για να μην τον πουν και "χωριατη" επειδη πηγε σε ξενη χωρα και δεν πηγε σε κανα μουσειο. Ο ταξιδιωτης δεν παει οπου παει και η μαζα.
Ο ταξιδιωτης αγαπαει το ταξιδι πραγματικα γιατι γι' αυτον ειναι μια εξερευνηση σε τοπους αγνωστους, μια περιπετεια, ειναι ενα πραγματικο χομπι αλλα και μια προσωπικη αναγκη. Ο ταξιδιωτης δεν εχει την αναγκη να φωτογραφισει τα μνημεια για να τα ανεβασει στο fb και να τα δειχνει μετα στους συγγενεις. Ο ταξιδιωτης φωτογραφιζει το μερος που παει πιο πολυ για τον ιδιο, οπως θα φωτογραφιζε τη γειτονια που μενει. Ο ταξιδιωτης δε θελει να παει σε γκρουπ, θελει μονος του ή με την καλη του παρεα να ανακαλυψει το μερος που επισκεπτεται. Ο ταξιδιωτης εχει παντα καλη παρεα, γιατι ξερει ποσο σημαντικο ρολο παιζει αυτο. Ο ταξιδιωτης δεν τον πειραζει και να ταξιδεψει μονος του, γιατι αγαπα πραγματικα το ταξιδι. Θελει να μαθει τους ανθρωπους που μενουν εκει πραγματικα, γι' αυτο δε θα διστασει να πιασει κουβεντα και σε εναν αγνωστο. Ο ταξιδιωτης θελει να νιωσει την αυρα που εχει η χωρα αυτη, να συγκρινει τον "αερα" της με αυτο της χωρας του, να περασει καποιες αξεχαστες στιγμες. Δε θελει στημενα πραγματα που θα τα ξεχασει την ερχομενη βδομαδα. Θελει να ζησει μια περιπετεια, κατι ξεχωριστο που θα τον κανει να θυμαται αυτο το μερος.
Οι ταξιδιωτες στην εποχη μας ειναι πολυ λιγοι, αλλα δεν πειραζει, καπως πρεπει να ζησουν ολοι αυτοι που ασχολουνται με το μαζικο (ξενερωτο) τουρισμο. Για να μη γκρινιαζουν μετα οι εφημεριδες για το οτι δεν εχουμε τουριστες.
Εσυ εισαι ταξιδιωτης ή τουριστας;

ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΑΣ;

Καλησπερα αντιπροσωποι
αν και η ηλικια για μενα δεν ειναι παρα ενας αριθμος, αναρωτιεμαι αν οσο μεγαλωνει κανεις, χανει τη φαντασια η οποια υπαρχει σε ολους μας, αλλα με διαφορους τροπους καταστρεφεται και φθειρεται. Η φαντασια, αυτο το ομορφο πραγμα που κανει τη ζωη συναρπαστικη, που μπορει να κανει αυτο που μοιαζει βαρετο και ανουσιο να μην ειναι, να σε απογειωσει, να δωσει νοημα στην πεζη καθημερινοτητα, να κανει την καρδια σου να χτυπα και να νιωσεις πως ολος ο κοσμος ειναι δικος σου και ολα να τα βλεπεις σαν παραμυθι και ολους αυτους που κανουν και λενε κακα πραγματα, σαν τους κακους ηρωες που εχει καθε ιστορια.

Μεγαλωνοντας κανεις, τη χανει τη φαντασια; Και γιατι;

Θυμαμαι, ειχα διαβασει μια συνεντευξη του Ευγενιου Τριβιζα που ελεγε οτι το σχολειο συμβαλει καθοριστικα στο να χασουν τα παιδια τη φαντασια τους. Σε βαζουν σε μια διαδικασια να απομνημονευεις αχρηστες πληροφοριες, να δινεις σημασια μονο στις εξετασεις και στο να περασεις το μαθημα, να σε νοιαζει αν θα παρεις 20 και οχι 18 κτλ. Τα σχολεια τελικα τι προσφερουν; Περισσοτερο χωρος δυστυχιας ειναι. Αλλα δε θα πω σε αυτο το ποστ για ολα τα αρνητικα και τις ελλειψεις του εκπαιδευτικου συστηματος. Αυτο που ειναι προφανες ειναι οτι το σχολειο δεν καλλιεργει ουτε στο ελαχιστο τη φαντασια.

Περισσοτερο απο το χιουμορ, χρειαζομαστε τη φαντασια. Η φαντασια ειναι πολυ ανωτερη απο το χιουμορ, που περισσευει πια στην εποχη μας, ειδικα το ψευτοχιουμορ, το ευκολο και χοντροκομμενο και φτηνιαρικο χιουμορ που το βρισκεις απλετο παντου. Η φαντασια ειναι ενα πολυ καταπιεσμενο και βαθια κρυμμενο μεσα μας συναισθημα και φαινεται πως λιγοι, μπορουν, απο την εφηβεια και μετα, να κρατησουν επαφη μαζι της. Παρα πολλοι μεγαλωνουν και μαλλον τη χανουν εντελως. Πεθαινει μεσα τους οριστικα, μαζι με την επαναστατικοτητα. Η δυσκολη καθημερινοτητα, οι υποχρεωσεις, οι σκοτουρες, η γκρινια, το να τα βγαλεις περα, η δυσκολη και απανθρωπη πολλες φορες ζωη στη μεγαλουπολη, τα συγχρονα θεαματα που ειναι κακη αντιγραφη της καθημερινης ζωης, τα κατασκευασμενα προτυπα των μιντια, η τεχνη που δεν εχει καθολου φαντασια, αλλα αποσκοπει μονο στο ευκολο και γρηγορο κερδος. Ολα αυτα και αλλα συμβαλλουν στο να φθειρεται ολο και περισσοτερο η φαντασια μεχρι να εξαφανιστει εντελως. Μονο λιγοι ξυπνιοι, χαρισματικοι, τυχεροι, ξεχωριστοι κρατανε επαφη μαζι της και με τη βοηθεια του Θεου, της τεχνης και του dna τους, και παρα το οτι ζουν οπως οι αλλοι ανθρωποι, την κρατανε αλλα και την αναπτυσσουν.

Εσεις τι σχεση εχετε ή ειχατε με τη φαντασια; Την εχετε χασει και αν ναι γιατι; Πιστευετε μπορει καποιος αν την εχει χασει, να την βρει ξανα και πως;

ΤΙ ΑΓΟΡΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ-ΜΑΡΚΕΤ

Ιδου τι αγορασα χθες απο το σουπερ-μαρκετ :

τετράδιο σπυράλ 1,50 
new wave πυλός γλυπτικής 5,47 
(άμα έχεις μαλλί παράξενο και τόσο ίσιο σαν το δικό μου αναγκάζεσαι να παίρνεις τέτοια προϊόντα)
2 γάλα βλάχας ελαφρύ 2,04
listerine στοματικό διάλυμα 3,99
αυγά χαλκιαδάκης 6αδα 1,55
ρύζι καρολίνα 3 ΑΛΦΑ 500γρ. 1,55
χυμός πορτοκάλι όλυμπος 2,42
χυμός life σταφύλι πορτοκάλι και ρόδι 2,58
καφές Δανδάλη 100γρ. 1,22
γιαούρτια activia με δημητριακά 0,99
παξιμαδάκια παρέα με ελαιόλαδο τομάτα και πιπεριά 2,99
νερό ΟΦΗ 6αδα 1,60

ΣΥΝΟΛΟ : 26,56 ΕΥΡΩ

ΣΧΟΛΙΑ :

Ακριβός ο πηλός, αλλά αν πας σε κομμωτήριο θα δώσεις το λιγότερο 15 ευρώ για κάτι αντίστοιχο και όχι απαραίτητα καλύτερης ποιότητας. Τα ζελέ είναι πιο φτηνά αλλά είναι ελεεινά, σου καταστρέφουν το μαλλί, το σκουραίνουν και το κάνει να είναι γλοιώδες και υγρό. Ο πηλός δίνει φυσικό look. Το νερό ΟΦΗ ήταν κακή επιλογή, γιατί δεν ξέρουμε αν είναι καλό και το ΖΑΡΟΣ είναι πιο φτηνό από αυτό. Ο χυμός όλυμπος (με την ωραία διαφήμιση) έχει καλή τιμή και τον επιλέγω επειδή διατηρείται στο ψυγείο (σε σχέση με την αμίτα και την ήβη που είναι εκτός ψυγείου και δε μου αρέσει καθόλου αυτό) και έχει ωραία συσκευασία. Φαίνεται φρέσκος κι ωραίος χυμός και θα τον προτιμώ από τον life πορτοκάλι. Από life θα συνεχίσω να παίρνω τον αγαπημένο μου χυμό πορτοκάλι σταφύλι και ρόδι. Τέλειος χυμός! Ωραία τα παξιμαδάκια παρέα και σε καλή τιμή.

ΤΟ ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ

Ήταν κάποτε ένα παιδί που για πολύ καιρό είχε θλιμμένο βλέμμα και ήταν κατσούφης. Ήθελε συνέχεια να είναι στο κρεβάτι, δεν είχε όρεξη να κάνει σχεδόν τίποτα. Η οικογένεια του τον έβλεπε έτσι και του έλεγε διάφορα όπως : "σταμάτα να είσαι κατσούφης", "άλλαξε διάθεση", "σταμάτα να σκέφτεσαι άσχημα πράγματα", "χαμογέλα", "σταμάτα τη γκρίνια", "έλα μαζί μας μια βόλτα να δεις πώς θα τα ξεχάσεις" "βρες φίλους", "βρες να κάνεις πράγματα και σταμάτα να είσαι έτσι", "για πόσο καιρό θα είσαι ακόμα έτσι", "μας έχεις κουράσει". Βέβαια, η οικογένεια του τα έλεγε όλα αυτά από ενδιαφέρον. Δεν ήθελε να βλέπει το παιδί να είναι έτσι. Υπάρχει όμως κάτι που δε σκέφτηκε να κάνει η οικογένεια. Να κάτσει δίπλα στο παιδί και ήρεμα, χωρίς φωνές, που το κάνουν να θυμώνει και να φωνάζει κι αυτό, να το ρωτήσουν "τι έχεις;". Η ερώτηση αυτή είναι κάπως παράξενη, το παιδί μπορεί να μην ξέρει και το ίδιο τι έχει και όλα να είναι μπερδεμένα στο μυαλό του. Μπορεί και να μη θέλει να πει τι έχει. Αλλά η ερώτηση αυτή είναι η αρχή. Μετά σιγά-σιγά με ήρεμο τρόπο και δείχνοντας στο παιδί ότι θέλει πραγματικά ο γονιός να μάθει τι τον ταλαιπωρεί, θα το κάνει να ανοιχτεί και να μιλήσει. Και τότε είναι που το παιδί θα αλλάξει και θα φύγει το βλέμμα του κατσούφη του νευρικού και του θυμωμένου. Λέγοντας όσα τον απασχολούν και με τον γονιό να τον ακούει προσεχτικά, χωρίς παρατηρήσεις και λόγια όπως "τι υπερβολές και τι βλακείες λες", το παιδί ήδη έχει κάνει ένα πάρα πολύ σημαντικό βήμα όχι μόνο στο να αλλάξει η διάθεση του, αλλά στο να γίνει ένας καλύτερος και πιο συγκροτημένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δε θα πάει αύριο να κλέψει, να ληστέψει, να βιάσει, να κάνει πορνεία, να σκοτώσει, να πληγώσει το συνάνθρωπο, ακριβώς επειδή κι αυτός πληγώθηκε. Θα κάνει ένα βήμα στο να γίνει ένας άνθρωπος που θα ακούει και θα δείχνει κατανόηση στη δυστυχία των άλλων, με τον ίδιο τρόπο που του έδειξαν οι γονείς του. Θα είναι ένας άνθρωπος χωρίς θυμό και απωθημένα που θα τον οδηγήσουν σε αρρώστιες.

Το παιδί αυτό είναι ο έφηβος της διπλανής πόρτας αλλά είναι και ο νέος που έχει περάσει την εφηβεία, αλλά ακόμα εξαρτάται από τους γονείς του ή τους έχει ανάγκη. Πολλά παιδιά επιζητούν πάντα το στήριγμα των γονιών ενώ και οι γονείς από μόνοι τους δείχνουν το ενδιαφέρον τους για τα παιδιά, ακόμα κι αν είναι ανεξάρτητα. Πολλά παιδιά θεωρούν (πολλές φορές δικαίως) υπαίτιους τους γονείς τους για κάποια πράγματα και γι' αυτό μπορεί να περνάνε τα χρόνια και να επιζητούν την προσοχή τους. Υποσυνείδητα ίσως θέλουν τους γονείς τους να τους πουν συγγνώμη ή να ασχοληθούν πολύ μαζί τους για να εξιλεωθούν έτσι για όσα έκαναν. Η κλασική ατάκα των εφήβων "δε με καταλαβαίνετε" αλλά και αυτή που λένε οι γυναίκες "θέλω κατανόηση" μοιάζουν χαζές αλλά έχουν βάση. Το παιδί που είναι θλιμμένο και θυμωμένο, θέλει κάποιος να το καταλάβει κι όχι να του πει τι να κάνει (και η ατάκα "μη μου λέτε τι να κάνω" των εφήβων επίσης έχει βάση). Ο έφηβος και ο νέος μπορεί να μην έχει ακόμα συγκροτημένη προσωπικότητα και οι ατάκες που λέει να θεωρούνται αφελείς από τους γονείς, αλλά είναι αυτές που πρέπει να προσέξουν. Το να μπεις βέβαια στη θέση του άλλου και να τον καταλάβεις, είναι δύσκολο έως και ακατόρθωτο, κι ας είναι και παιδί σου.

Το γεγονός, πάντως, είναι ότι οι γονείς και η οικογένεια συνηθίζει να βάζει τις φωνές στο θλιμμένο και θυμωμένο παιδί, και να του λέει τι να κάνει. Πρόσφατα διάβασα ότι το να λες σε κάποιον κακοδιάθετο "χαμογέλα" έχει αποδειχτεί επιστημονικά ότι δε βοηθάει καθόλου. Για να είμαστε και δίκαιοι, βέβαια, το να αντιμετωπίσεις έναν κακόκεφο, δεν είναι και εύκολο και μπορεί κι εμείς οι ίδιοι που υπήρξαμε κακόκεφοι, να κάνουμε τα ίδια λάθη που κάνουν οι άλλοι με μας. Συμβουλή; Άσε τον ήσυχο (να και μια άλλη ατάκα των εφήβων που έχει μεγάλη βάση, το "αφήστε με ήσυχο", δεν καταλαβαίνω αφού τους το λέει γιατί δεν το κάνουν;). Μη δείξεις όμως αδιαφορία και μην δείξεις ότι δε σε νοιάζει και είσαι χαρούμενος και κάνεις τα δικά σου. Πες του ότι όταν τον χρειαστείς θα είσαι εκεί. Μετά από λίγο πήγαινε κοντά του και πιάσε του το χέρι και μίλα του ήρεμα. Μπορεί να έχει ηρεμήσει και να θέλει να σου μιλήσει. Ακόμα κι αν σε κατηγορήσει, θα το κάνει με ήρεμο τρόπο και όχι με φωνές. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο.

Άκου το θλιμμένο και θυμωμένο παιδί. Μπες στη θέση του. Η απογοήτευση δεν είναι δύσκολο να εισχωρήσει μέσα του, όπως ο ιός εισχωρεί στους υπολογιστές. Ο κόσμος είναι σκληρός, η εποχή απαιτητική, οι άνθρωποι εγωιστές και ανταγωνιστικοί. Δε θέλει και πολύ να τρελαθείς, πόσο μάλλον να σου χαλάσει η διάθεση...

ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Υπερπροστατευτικοτητα...μια λεξη αρρηκτα συνδεδεμενη με τους γονεις. Ποσες και ποσες φορες οι γονεις ελεγχουν τα παιδια τους με την προφαση του ενδιαφεροντος και της προστασιας και επειδη αυτοι "ξερουν τι ειναι καλο"; Πολυ προτου ενα παιδι μπει στην (υποτιθεμενη και αγνωστο ποτε ξεκιναει και ποτε τελειωνει) εφηβεια. Απο τοτε που το παιδι εχει την αναγκη να φαει την καραμελα ή ολοκληρο το κουτι με τη ζαχαρη, μεχρι το Λυκειο, το πανεπιστημιο, το γαμο, τη βαφτιση κτλ κτλ. Δεν εχει τελειωμο. Και σε χωρες σαν την Ελλαδα το φαινομενο του...ενδοοικογενειακου ελεγχου και προστασιας ειναι πολυ πιο εντονο. Στην Αμερικη τα πραγματα βεβαια ειναι αλλιως. Γινεσαι 18 και φευγεις απο το σπιτι και κανεις τη ζωη σου. Βεβαια, ισως και αυτο να ειναι το αλλο ακρο και να μην ειναι απαραιτητα μονο καλο. Ενα παιδι μετα τα 18 δεν ειναι απαραιτητα ωριμο και ετοιμο να αναλαβει ευθυνες και να παρει τη ζωη στα χερια του...ειδικα αν εχει περασει μια διαταραγμενη (κυριως εξαιτιας των γονιων και της οικογενειας) εφηβεια.

Μοιαζει με ιστορια επαναλαμβανομενη στο διαβα του χρονου, αλλες φορες μοιαζει με καρικατουρα απο σιριαλ και μπορεις να το δεις με χιουμορ, αλλοτε μοιαζει με φυλακη που σε τρελαινει. Οι γονεις αθελα τους στεκονται πολλες φορες εμποδιο στα ονειρα των παιδιων τους...Τα εγκλωβιζουν στις δικες τους επιθυμιες και ονειρα...Ποσοι γονεις θελουν να δουν τα παιδια τους για παραδειγμα να ακολουθουν ενα συγκεκριμενο επαγγελμα, το οποιο δεν ακολουθησαν αυτοι; Ποσοι γονεις τα αναγκαζουν να ζησουν συμφωνα με τον τροπο που αυτοι θελουν; Ποσοι τα βαζουν να παντρευτουν με ατομα που αυτοι (ακομα και σημερα) επιλεγουν; Ποσοι τα βαζουν να κανουν επιλογες τετοιες ωστε να προσελκυουν τα θετικα σχολια της κοινωνιας και του περιγυρου τους; 

Ας θυμηθουμε την ταινια "Ο κυκλος των χαμενων ποιητων". Εκει ο νεαρος πρωταγωνιστης αυτοκτονει εχοντας εναν γελοιο (επιεικως) και στενομυαλο (επισης επιεικως) πατερα που θελει σονι και ντε να γινει δικηγορος, χωρις ποτε να του περασει απο το μυαλο του που ειναι φτιαγμενο μονο για να διαβαζει νομους, οτι το παιδι του πολυ απλα δε γουσταρει τη Νομικη. Το κλασικο λαθος των γονιων. Δε ρωτανε ποτε το παιδι τι θελει πραγματικα. Μοναχα "κανε αυτο, κανε το αλλο, ειναι για το καλο σου". Και αντε μετα ο εφηβος που δεν εχει αναπτυξει την προσωπικοτητα του να υπερασπιστει τον εαυτο του και να τους παει κοντρα. Κι οταν το κανει, το κανει με αδεξιο τροπο και τελικα τα κανει ολα χειροτερα.

Ας δουμε και το παραδειγμα σιριαλ οπως το "7 θανασιμες πεθερες". Μπορει να φαινεται οτι ειναι μια απλη κωμικη σειρα που εχει στοχο να κανει το φιλοθεαμον κοινο να περασει καλα και να ξεχαστει, αλλα μεσα στην ελαφραδα του, περναει αληθειες και δειχνει την ελληνικη κοινωνικη πραγματικοτητα οπως ακριβως ειναι. Κοινως, κυρατσες απ' ολα τα μερη της Ελλαδας, που ελεγχουν τις ζωες των μαντραχαλων τους, που ειναι συνεχεια απο πανω τους και περνανε απο εξονυχιστικο ελεγχο τις συντροφους τους και ποτε δεν τις εγκρινουν. Και βεβαια, αν δεν ειναι η μητερα (ή και η γιαγια) θανασιμη πεθερα που μοιαζει με καρικατουρα, θα ειναι μια πιο αναλαφρη εκδοχη που παντα κατι αρνητικο θα βρισκει στη/στο συντροφο του παιδιου της, που θα θελει να μαθει την οικογενειακη κατασταση του/της, που θα εναντιωνεται με οποιο τροπο στη σχεση του.

Δειτε και τα τουρκικα σιριαλ. Πολλοι ειναι αυτοι που τα κατακρινουν, και χωρις να το ξερουν και οι ιδιοι, ο λογος που το κανουν ειναι ο συντηρητισμος που βγαζουν. Συντηρητισμος που δηθεν παραπεμπει σε παλιοτερες δεκαετιες, τοτε που οι γονεις παντρευαν τα παιδια τους με προξενια, αλλα που τελικα δεν εχει ξεπεραστει και σημερα. Ποσες και ποσες γιαγιαδες και γονεις κανουν κακο χαμο και βλεπουμε 100 και βαλε επεισοδια να προσπαθουν να χωρισουν το ζευγαρι. Αν το σκεφτειτε, τα περισσοτερα σιριαλ ετσι ειναι. Απο το πρωτο τουρκικο που ειδαμε στην ελληνικη τηλεοραση, "τα συνορα της αγαπης", μεχρι και το "Asi". Τη γιαγια απο το "ερωτας και τιμωρια" τη θυμαστε; Αυτη η γυναικα συμβολιζει τον ανελεητο συντηρητισμο και αφορητα πιεστικο ελεγχο που ασκει η οικογενεια σε χωρες ανατολικες σαν τη δικη μας και τη Τουρκια. Γιατι ο γονεικος ελεγχος και παρεμβατισμος υπαρχει παντου, αλλα στις χωρες αυτες ειναι πιο εντονος. Κι εχουμε εμεις τα ελληνοπουλα την τυχη, αφενος, να μας φροντιζουν και να μας τα προσφερουν ολα οι δικοι μας, και αφετερου, να οριζουν και να ελεγχουν τη ζωη μας, βγαζοντας μας απο τα ρουχα μας και οδηγωντας μας στη δυστυχια.

Και βεβαια, παραδειγματα των γονιων που ανακατευονται στις ζωες των παιδιων βλεπουμε και σε πολλα ελληνικα σιριαλ, απο αυτα του Μανουσακη, μεχρι και σε κωμωδιες. Και απο λογοτεχνικα βιβλια μεχρι στιχους σε τραγουδια. Σιγουρα θα ξερετε καποιο. Η τεχνη, αλλωστε, αντιγραφει τη ζωη.

Οι γενιες αλλαζουν, βεβαια. Μπορει οι γονεις μας να ειναι καπως συντηρητικοι, αλλα σιγουρα δεν ειναι τοσο οσο ειναι οι παππουδες μας, ποσο μαλλον οι προπαππουδες μας. Πολλοι εχουν την τυχη να εχουν νεους γονεις που ειναι προχωρημενοι, ανοιχτομυαλοι, που δινουν ελευθερια στα παιδια τους, που ξερουν να τα ακουν, που δειχνουν κατανοηση στα λαθη τους, που τα αφηνουν να πεσουν για να μαθουν. Κανεις γονιος παντως δε θα εδινε απλετη ελευθερια σε ενα παιδι, γιατι ολοι (σχεδον) οι γονεις ενδιαφερονται για το καλο των παιδιων τους, οποτε δε θα το αφηναν να κανει κατι που σιγουρα θα τον εφερνε σε κινδυνο. Αλλο ομως να το προστατευεις και να του δειχνεις τον σωστο (κι αυτο σηκωνει κουβεντα) δρομο κι αλλο να το ελεγχεις και να το καταπιεζεις. Αν συγκρινεις ομως τη μανα σου με τη γιαγια σου, σιγουρα η δευτερη υπερτερει σε συντηρητισμο και ελεγχο. Ποια θα σου κανει περισσοτερη κριτικη για την κοπελα σου; Ποια θα κανει περισσοτερο χαμο αν δεν κανεις κατι...κοινωνικα αποδεκτο; Ποια θα παθει...καρδιακο αν μαθει οτι εισαι γκει, αριστερος, αναρχικος, οτι εχεις κλεψει, οτι εκανες τατουαζ, οτι μεθυσες, οτι εισαι κατα του γαμου και των κοινωνικων συμβασεων, οτι σου αρεσει να πηγαινεις σε πορειες και να παιζεις ξυλο με τους μπατσους, οτι θες να παρεις διαζυγιο και να ξεδωσεις με το δικο σου τροπο; Θυμαμαι το πολυ αυστηρο υφος που ειχε ο αγαπημενος μου παππους οταν εκανα κατι "κακο", τις φωνες του και ποσο αγριος γινοταν και ουτε θελω να φανταζομαι τι θα εκανε αν εκανα χειροτερα απο αυτα. Και μετα τον συγκρινω με τον πατερα μου, που κι αυτος αυστηρος ειναι καποιες φορες, αλλα καμια σχεση με τον παππου. Τεραστιο το χασμα γενεων.

Και αυτο το αγεφυρωτο χασμα ειναι πηγη δυστυχιας για τα μελη της οικογενειας. Παντα το παιδι εχει αναγκη να κανει κατι επαναστατικο, και οσο οι γονεις εναντιωνονται σε αυτο, η επιθυμια αυτη μεγαλωνει και δυστυχως απο υγιη επανασταση που θα ηταν γινεται επικινδυνη. Αλκοολ, μεγαλες ταχυτητες στους δρομους, θυμος που σε κανει να τα σπας ολα, δυσκολια να συγκεντρωθεις στη δουλεια σου, ξεσπας στους αλλους, σου φταινε ολοι, οι πολιτικοι, η κοινωνια. Μα η κοινωνια ειναι οι γονεις σου, ειναι κι συ ο ιδιος. Ειναι οι ανθρωποι οι ιδιοι που ειναι...θυματα της ιδιας της κοινωνιας. Ο ενας επηρεαζει τον αλλον. Ολα ειναι μια περιπλοκη αλυσιδα. Τα περισσοτερα εγκληματα γινονται με ριζα του κακου την οικογενεια.

Τι ειναι σωστο και τι ειναι λαθος ειναι μια μεγαλη φιλοσοφικη και κοινωνιολογικη κουβεντα και ειναι κατι που δεν ειμαστε θεση να ξερουμε οσο μεγαλοι κι αν ειμαστε. Ποσο μαλλον οταν εισαι μικρος. Πως θα μαθεις, αλλωστε να τα ξεχωριζεις, αν δεν τα δοκιμασεις και αν δε φας τα μουτρα σου; Και γιατι να ειναι ο γονιος αυτος που θα ξερει ποιο ειναι το σωστο και ποιο το λαθος για το παιδι, ωστε να του υποδειξει ή και να το εξαναγκασει να το κανει; Και αν το σωστο γι' αυτον, ειναι η αιτια που θα το οδηγησει στην καταθλιψη και τη δυστυχια; Κι αν εχει αναγκη να κανει αυτο που ο γονιος θεωρει λαθος; Οταν καταπιεζονται οι αληθινες επιθυμιες και ορμες, τοτε δε θελει καθολου μυαλο και επιστημονικη γνωση για να καταλαβεις οτι οδηγεισαι στη δυστυχια και στην αλλοτριωση. Οταν δεν υπακους στις επιθυμιες του σωματος και του μυαλου σου, τρελαινεσαι. Ειναι απλο. Και σε αυτο καθοριστικο ρολο παιζουν οι γονεις. Που βεβαια παντα ενδιαφερονται για το καλο σου...

Πολλες φορες, για να μην ειμαστε κι αδικοι, οι γονεις, οντως καταφερνουν (κυριως αυτοι που εχουν τον τροπο να μιλανε ηρεμα με τα παιδια) να τους υποδεικνυουν ενα δρομο ζωης που τελικα τα παιδια τον ασπαζονται και βρισκουν νοημα και χαρα σε αυτον. Πολλες φορες, τα παιδια κανουν επιλογες με τις οποιες συμφωνουν και οι γονεις και ειναι ολοι χαρουμενοι. Η πραξη βεβαια δειχνει οτι αυτο ειτε σπανιο θα ειναι, ειτε πολυ δυσκολο. Καποιες φορες, χρειαζεται να παρεμβει και ειδικος ψυχολογος, ωστε να τα βρουν οι δυο μεριες και να ειναι χαρουμενες χωρις να θρηνησουμε θυματα. Γιατι η οικογενεια ειναι ενα πεδιο μαχης. Παντως, το οτι τελικα μοιαζει να ειναι ζητουμενο οι γονεις να συμφωνουν με αυτα που κανουμε, δεν πρεπει να ειναι λογος, ωστε να σκεφτομαστε τι απο αυτα που μπορουμε να κανουμε θα ευχαριστουσε τους γονεις μας. Λαθος στο οποιο υποκυπτουν πολλοι. Πρωτα κανουμε αυτο που ευχαριστει εμας και αν αυτο αρεσει και στους γονεις μας, αυτο ειναι καλο. Ακουγεται ωραιο, αλλα ειναι δυσκολο.

Ο λογος ειναι οτι πολλες φορες τα παιδια αναγκαζονται να πηγαινουν με τα νερα των γονιων τους και να τους ευχαριστουν, (χωρις να ευχαριστιουνται τα ιδια) για λογους οικονομικους. Ειδικα στην Ελλαδα, της ανεργιας, των χαμηλων μισθων, που τα παιδια καθυστερουν πολυ να πιασουν δουλεια και να γινουν ανεξαρτητα (ή που δε γινονται ποτε), η οικονομικη εξαρτηση απο τους γονεις ειναι αναποφευκτη. Κι οταν ξερεις οτι εξαρτασαι απο καποιον οικονομικα, οτι αυτον καθοριζεται η επιβιωση του (κι υστερα η ευζωια), τοτε δεν εχεις πολλες επιλογες. Πρεπει να συμβιβαστεις, να κανεις πολλα απο αυτα που σου ζηταει, να υποχωρησεις, να δωσεις για να παρεις. Και να κανεις επιλογες που θα ευχαριστησουν το "αφεντικο" σου για να σου δωσει τα λεφτα. Γιατι, καπως ετσι μοιαζει ο γονιος. Με αφεντικο που πρεπει να το υπακους. Και χειροτερα. Να κανεις πραγματα που τον ευχαριστουν. Να κανεις επιλογες που συμφωνει με αυτες. Τουλαχιστον στο αφεντικο της δουλειας, απλα εκτελεις τα καθηκοντα που εχεις αναλαβει. Και μετα κανεις τη ζωη σου. Με το γονιο αναγκαζεσαι πολλες φορες να κανει τη ζωη που θελει αυτος!

Γι' αυτο ειναι πολυ εξυπνη κινηση οσοι εχουν υπερπροστατευτικους γονεις, μετα τα 18 να ξεφευγουν και να δινουν προτεραιοτητα στη δουλεια. Να κανουν οποια δουλεια βρουν, προκειμενου να ειναι ανεξαρτητοι και να μην αναγκαζονται να ειναι υπολογοι στους γονεις, να μην εχουν αναγκη τα λεφτα τους και να κανουν γι' αυτα υποχωρησεις. Στην αρχη ειναι δυσκολο, μετα ομως, κατακτας την ανεξαρτησια σου και οι ιδιοι οι γονεις σε βλεπουν αλλιως. Εισαι δυνατος και μπορεις να υπερασπιστεις πιο ευκολα τις επιλογες σου. Υποθετω βεβαια, γιατι δεν το εχω δοκιμασει.

Μερικοι γονεις ειναι τοσο ηλιθιοι, αμορφωτοι, οπισθοδρομικοι, ανοητοι και αμυαλοι που οδηγουν τα παιδια τους στην απογνωση και την δυστυχια. Γεματη η Ελλαδα απο αυτους. Οι ιδιοι που ψηφιζουν ενα κομμα για συμφεροντολογικους λογους, επειδη θα βαλει τους ιδιους και τα παιδια του στο Δημοσιο, και μετα το βριζει επειδη του εκοψε τους μισθους και τις συνταξεις και δεν εκανε οσα υποσχεθηκε. Παρα πολλοι γονεις, δεν εχουν ιδεα απο ψυχολογια, απο διαπαιδαγωγηση, ενω υπαρχουν κι αυτοι που ξερουν, αλλα παλι δεν αλλαζουν μυαλα. Γιατι αμα εισαι απο τη φυση σου ετσι, δε σε αλλαζει κανενα βιβλιο.

Εκτος τους γονεις και την οικογενεια, ο ελεγχος, η υπερπροστασια, η αναγκη να εισαι κατι για να ευχαριστεις τους αλλους, επεκτεινεται και αλλου. Στην κοινωνια, στους δασκαλους, στα κοινωνικα προτυπα, στην πολιτικη, στα μιντια, ακομα και στις καμερες που μας παρακολουθουν χωρις να το ξερουμε παντα.

Ειμαστε δεσμωτες αυτης της υπερπροστατευτικης καταστασης. Μας ελεγχουν και μας κανουν ο,τι θελουν. Επειδη μπορουν. Επειδη εχουν την εξουσια. Γιατι και οι γονεις εξουσια ασκουν. Τι μπορουμε να κανουμε; Η ελευθερια κατακτιεται δυσκολα, θελει επιμονη, προσπαθεια και κοπο, ενω αλλες φορες θελει να εχει διπλα της την τυχη που θα την απογειωσει. Το να υπερασπιζεσαι τον εαυτο σου και τις επιλογες σου ειναι δυσκολο, θελει κοτσια, ειναι μια γενναια πραξη που στο τελος σε επιβραβευει με τον καλυτερο τροπο. Κι αυτο βεβαια θελει τον τροπο του, γιατι μπορει να οδηγησει σε ασχημα αποτελεσματα. Παντα στο διαβα της ιστοριας, οι ανθρωποι καλουνταν να τα βαλουν με την οποια εξουσια, που αν το σκεφτεις μοιαζει με τυραννο που θελει να σε ταλαιπωρησει, αλλα μπορει να μοιαζει και με δημοκρατη που θελει να σου εμφυσησει ενα σωστο και ομορφο τροπο ζωης. Οι ανθρωποι καλουνταν και καλουνται να επιβιωσουν με την οποια εξουσια εχουν πανω απο το κεφαλι τους. Να μαθουν να ζουν με αυτη ή να την ξεπερασουν...ή και να παρουν τη θεση της...



Say hello to the girl that I am
You're gonna have to see
Through my perspective
I need to make mistakes
Just to learn who I am
And I don't wanna be so damn protected

There must be another way
'Cause I believe in taking chances
But who am I to say
What a girl is to do?
God, I need some answers

What am I to do with my life?
(You will find it out, don't worry)
How am I supposed to know what's right?
(You just gotta do it your way)
I can't help the way I feel
But my life has been so overprotected

I tell 'em what I like, what I want and what I don't
But everytime I do, I stand corrected
Things that I've been told
I can't believe what I hear about the world
I realize, I'm overprotected

Choose life

Καποια στιγμη στη ζωη αυτη πρεπει να αποφασισεις με ποιους εισαι, ποιους και τι θα απορριψεις, τι θα επιλεξεις και απο τι θα ξεκοψεις εντελως. Ο χρονος δεν ειναι απεριοριστος.

Οταν εισαι νεος νομιζεις οτι ο χρονος ειναι ατελειωτος. Στην πραγματικοτητα, δεν εχεις καν αντιληψη του χρονου. Κανεις πολλα και διαφορετικα πραγματα, δοκιμαζεις πολλα, κανεις πραγματα καταναγκαστικα, προσπαθεις να μιμηθεις τους αλλους, νιωθεις παραξενα που δεν κανεις ο,τι οι αλλοι και το κανεις και εσυ κι ας μην το θες. Ειναι μια δυσκολη διαδικασια αλλα ταυτοχρονα πολυ χρησιμη γιατι μαθαινεις τον εαυτο σου. Και μετα απο πολυ ψαξιμο, απο μπλεξιματα και ενδοσκοπηση, αρχιζεις σιγα σιγα και καταλαβαινεις τι σου αρεσει, που θες να ανηκεις. Υπαρχουν ατομα που δυσκολευονται να βρουν που ανηκουν για πολλα χρονια. Δεν ειναι παραξενο. Η εποχη μας εχει πολλα ερεθισματα, πολλες επιλογες. Πρεπει να δοκιμασεις για να απορριψεις. Και μπορει να παρει χρονια αυτη η διαδικασια. Ψαχνεις, απογοητευεσαι, αναρωτιεσαι ποιος τελικα εισαι αλλα στο τελος βρισκεις την απαντηση. Εισαι ολο και πιο κοντα στον εαυτο σου. Αποφασιζεις οτι θα κανεις αυτο που πραγματικα θελεις και σε κανει να νιωθεις καλα. Αυτο που σε εξελισσει. Αυτο που ειναι πιο κοντα στον εαυτο σου. Αυτο που αν το κανεις θα τα εχεις καλα με τον εαυτο σου και αρα και με τους αλλους. Αυτο που θα σε κανει να νιωθεις καλα και ετσι μετα θα μπορεις και φιλους να κανεις και σχεση.

Και ακομα και αν σε ζοριζει, ξερεις οτι αξιζει γιατι σου αρεσει και σε κανει να περνας καλα και σε παει εκει που θες να φτασεις. Δεν αξιζει να θες να φτασεις καπου αν κανεις κατι που δε σου αρεσει, καταναγκαστικα. Γιατι ετσι χανεις τον εαυτο σου, περνας ασχημα και υπαρχει και μεγαλη πιθανοτητα να τα παρατησεις πριν φτασεις στον στοχο σου. Βρες στοχο και προσπαθησε να φτασεις σε αυτον κανοντας κατι που γουσταρεις κι ας εχει κουραση.

Μην χανεις χρονο με ατομα που δεν αξιζουν και δε σου ταιριαζουν. Δεν ειναι ολοι για μας και πρεπει να κανεις σωστες επιλογες. Αλλωστε παντα οι φιλοι και τα ατομα με τα οποια περναμε καλα και μας εκτιμουν και μας αγαπανε και εχουν να μας προσφερουν κατι, περα απο ανουσια ανταλλαγη πληροφοριων, ειναι πολυ λιγα. Οποτε δεν αξιζουν και πολυ πειραματισμους με τους αλλους, γιατι εκει η απογοητευση μπορει να γινει επικινδυνη. Μην ψαχνεις να βρεις στους αλλους πραγματα που θα σε κανουν να νιωσεις ωραια, αν εσυ πρωτα δεν νιωθεις καλα με την παρτη σου. Ουτε μην ψαχνεις να βρεις επιβεβαιωση απο αυτους. Οι αλλοι θα ερθουν σε σενα οταν εσυ εισαι καλα με τον εαυτο σου (αν και αυτο για να λεμε την αληθεια δεν ειναι απαραιτητο, μπορει και οταν δεν τα εχεις καλα με τον εαυτο σου και δεν τον γνωριζεις να γνωρισεις τα ατομα εκεινα που θα σε κανουν να αρχισεις να τον ανακαλυπτεις).

Μη διστασεις να απορριψεις εντελως πραγματα κι ανθρωπους. Καθολου ομως. Μπορει να ακουσεις γκρινια, να νιωσεις καπως μονος στην αρχη, να σου γυρισουν την πλατη αλλα τι σε νοιαζει; Στην αρχη θα ειναι παραξενα, αλλα μετα θα ειναι πολυ καλυτερα γιατι θα βρεις αυτους που πραγματικα ταιριαζεις και περνας καλα μαζι τους και θα κανεις αυτο που θες κι ας χασεις καποιους απο διπλα σου. Μπορει κι αυτοι μετα να καταλαβουν οτι αυτο που κανεις αξιζει περισσοτερο και να ερθουν μαζι σου.

Μην κανεις υποχωρησεις. Υπερασπισου με σθενος τις επιλογες σου. Κι αμα τους αρεσει. Αντε κανε καμια δυο υποχωρησεις, γιατι εδω που τα λεμε χρειαζονται κι αυτες.

Και μην εισαι εγωιστης και ματαιοδοξος. Μη νομιζεις πως ολο αυτο το κειμενο ειναι υμνος υπερ του εγωισμου και της ματαιοδοξιας, γιατι δεν ειναι. Πρεπει να ασχολεισαι και με τους αλλους, να προσπαθεις οσο μπορεις να κανεις καλυτερο τον κοσμο, μονο οσοι το αξιζουν, προσφεροντας σε αυτους που εχουν αναγκη, με το αζημιωτο. Πρεπει να δινεις ευκαιριες στους ανθρωπους, να μην τους απορριπτεις με τη μια. Πρεπει να προσπαθεις να τους ακους, να ερχεσαι στη θεση τους, κι ας μην τους καταλαβαινεις εντελως, να μην τους βαζεις ταμπελες.

Ουτε στον εαυτο σου να βαζεις ταμπελες. Απλα να ξερεις τι σου αρεσει, τι σε κανει να νιωθεις καλα και τι σε κανει να γινεσαι καλυτερος.

ΠΛΑΣΤΙΚΕΣ ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΣΟΚ!

καλησπερα αντιπροσωποι
η καθημερινοτητα και ο συγχρονος τροπος ζωης μας κανουν να σκεφτομαστε συνεχεια τον εαυτο μας και τα του οικου μας. οι ελληνες δεν εχουμε περιβαλλοντικη συνειδηση. και αυτο ξεκιναει απο το σχολειο που δε μας την καλλιεργει, απο την οικογενεια που ειναι βαθια νυχτωμενη, απο το περιβαλλον μας που δεν ασχολειται, αρα δεν ασχολουμαστε κι εμεις. εχουμε εθιστει να ασχολουμαστε με το ποιος χωρισε στη σοουμπιζ και αν κερδισε η ομαδα μας. καλα κι αυτα αλλα υπαρχουν και αλλα πραγματα που αν τα ξεραμε θα ηταν πολυ σημαντικο. αν καναμε κατι γι αυτα θα ηταν ακομα πιο σημαντικο.
διαβασα που λετε ενα αρθρο που το βρηκα σημαντικο και με ταρακουνησε. με εκανε να καταλαβω ποσο σημαντικη ειναι για ολο τον πλανητη οσα κανουμε καθημερινα. ποσο καθοριστικο ρολο εχει παιξει ο ανθρωπος με τις πραξεις του στα φυσικα φαινομενα και στη ζωη των αλλων οντων.
Η 3η Ιουλιου ειναι η Παγκοσμια μερα κατα της Πλαστικης Σακουλας! Μεσα στο 2010, οπως διαβασα, καταναλωθηκαν σε ολη τη Γη 98 δισ. πλαστικες σακουλες και πως στην Ελλαδα το καθε ατομο καταναλωνει 269 σακουλες το χρονο. Και που ειναι το κακο; Οι σακουλες αυτες πανε στα σκουπιδια μετα τη χρηση τους και ενα μεγαλο μερος των σκουπιδιων καταληγει στη θαλασσα.
Εκει βρισκουν τις σακουλες θαλασσια θηλαστικα, φωκιες, θαλασσιες χελωνες, θαλασσοπουλια, γλαροι και αλλα. Τις καταπινουν ή παγιδευονται μεσα σε αυτες και πεθαινουν! Συμφωνα με μετρησεις, 1.000.000 πουλια και 100.000 θαλασσια θηλαστικα πεθαινουν καθε χρονο απο τις σακουλες! Δεν ειναι συγκλονιστικο; Σκοτωνουμε καθημερινα ζωα χωρις να το ξερουμε και να το θελουμε.
Στο ιδιο αρθρο διαβασα οτι ουτε οι βιοδιασπωμενες σακουλες ειναι λυση.
Λενε οτι θα ληφθουν μετρα ωστε να μειωθει η χρηση τους κατα το 2019.
Τι εναλλακτικη λυση μπορειτε να φανταστειτε;

ΤΙ ΑΓΟΡΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ-ΜΑΡΚΕΤ

Ιδού τι αγόρασα σήμερα από το σουπερ-μαρκετ :

2 σφουγγαράκια μπάνιου το 1 δώρο 1,20 ευρώ
συσκευασία 3 γιαούρτια total 2% 3,30 ευρώ
φέτες ψωμί πολύσπορο για τοστ Κουνδουράκης 1,77 ευρώ
σαμπουάν orzene μπύρας για κανονικά μαλλιά 3,94 ευρώ
παξιμαδάκια "το μάννα" κριθαρένια ολικής άλεσης 2,36 ευρώ
βούτυρο becel proactiv 2,89 ευρώ
χυμός life σταφύλι πορτοκάλι ρόδι 2,58 ευρώ
φέτες γαλοπούλα και τυρί creta farms εν ελλάδι 4,89 ευρώ
αυγά Χαλκιαδάκης 6αδα 1,55 ευρώ
χυμός life πορτοκάλι 2,58 ευρώ
nestea free lemon 1,48 ευρώ
γιαούρτια activia με δημητριακά 0,99 ευρώ

ΣΥΝΟΛΟ : 29,13 ΕΥΡΏ

ΣΧΟΛΙΑ

Πολύ ακριβές οι φέτες της creta farms. Καλύτερα να έπαιρνα χύμα. Ο αγαπημένος μου χυμός life είναι ακριβός αλλά αξίζει τα λεφτά. Ειδικά αυτός που έχει γεύση σταφύλι πορτοκάλι ρόδι. Τα αυγά Χαλκιαδάκης είναι φτηνά και γενικά αγοράζω προϊόντα Χαλκιαδάκη αν τύχει. Είναι ποιοτικά και δε διαφέρουν από τα άλλα. Το βούτυρο becel είναι ακριβό αλλά έχουμε συνηθίσει να το αγοράζουμε οικογενειακώς και το εμπιστευόμαστε, επειδή (υποτίθεται) μειώνει τη χοληστερόλη. Το γιαουρτάκι activia με δημητριακά μου αρέσει πολύ. Το σαμπουάν orzene μπύρας μου το συνέστησε μια κοπέλα ως πολύ καλό γιατί δυναμώνει τα μαλλιά. Οι φέτες ψωμί που αγόρασα είναι φτηνές και γενικά αγοράζω συνήθως τις πιο φτηνές, δε δίνω σημασία στη μάρκα, παρά μόνο να είναι πολύσπορο το ψωμί. Το nestea που πήρα είναι λίγο ακριβό, θα μπορούσα να πάρω το κουτάκι το μικρό.

ΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΣΩ

Τις φέτες τυρί και γαλοπούλα (αντί αυτές να πάρω χύμα), το nestea. Θα μπορούσα επίσης να πάρω 2 γιαούρτια total αντί 3.

ΝΕΑ ΑΡΧΗ (ΣΤΙΧΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ)

Στεκομαι ακινητος σε μια αδεια γωνια
στα λαθη μου βαζω φωτια
στεκομαι μα γυρω μου ολα γυρνουν
σαν τρενα με προσπερνουν

Στεκομαι ακινητος σε μια αδεια γωνια
παρεα μου παλι η μοναξια
στεκομαι μα γυρω μου ολοι προχωρουν
ουτε γυρνανε να με δουν

Μεσα μου παλι βουταω
τα γιατι κυνηγαω
και να πιαστω απο κατι πολεμαω
δε φταινε οι αλλοι που εγω
ειμαι παλι εδω
και στα ιδια μονοπατια γυρνω

Στεκομαι στην ακρη του γκρεμου και κοιτω
ομιχλη ξανα στον ουρανο
στεκομαι μα δεν εχω κουραγιο να πω
πως θελω να φυγω απο 'δω

Μεσα μου παλι βουταω
τα γιατι κυνηγαω
οσα εγιναν να δεχτω πολεμαω
δεν ξερω τι να σκεφτω
δεν ξερω που να στραφω
τι ειναι λαθος και τι ειναι σωστο

Μεσα στο πληθος βουταω
για να μπορω να ξεχναω
και ο,τι εχω φτιαξει ενα-ενα χαλαω

Μες στον καθρεφτη κοιτω
καποιον που δεν ειμαι εγω
ψαχνω να βρω τον παλιο μου εαυτο

Φοβαμαι να αφεθω
φοβαμαι να ερωτευτω
φοβαμαι μηπως ξανα πληγωθω

Φοβαται αυτο το παιδι
στον εξω κοσμο να βγει
κι απ' τους φοβους του να λυτρωθει

Μια νεα σελιδα γυρνα
μα ολα μοιαζουν θολα
και η ζωη απ' την αρχη ξεκινα

Φοβαμαι αυτο που μπροστα
ξεπροβαλλει δειλα
μα αν δεν τολμησω θα ειναι αργα

Φοβαμαι τη νεα αρχη
μα τη θελω πολυ
μανα θα τα καταφερω θα δεις

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ COMEBACK ΤΟΥ ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ

Μετά από πολύ καιρό, μετά από πολλούς μήνες ο ιντερνετικός σταρ Τηλέμαχος είναι ακόμα εδώ ζωντανός, αναγεννημένος σαν ένας φοίνικας, ξαναγεννημένος μέσα από τις στάχτες του, δυνατός, παθιασμένος, η φλόγα μέσα του ακόμα καίει, η ψυχή του είναι ακόμα δυνατή. Έχει περάσει δύσκολα, όμως δεν έχει λυγίσει. Ο Τηλέμαχος αντέχει σε όλες τις αντιξοότητες της ζωής, γι' αυτό και είναι ένα πρότυπο. Είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση. Ο Τηλέμαχος, ένας ζωντανός θρύλος είναι δίπλα μου και σήμερα θα κάνει το μεγάλο comeback. Το comeback που περιμένατε όλοι. Ο Τηλέμαχος είναι εδώ.

Ναι, λοιπον, είμαι εδώ για να δώσω μια ακόμα συνέντευξη.

Θέλω να σε ρωτήσω, το ότι απέχεις τόσο καιρό από τα ιντερνετικά δρώμενα είναι ένα τρικ ή απλά τυχαίνει; Δηλαδή σε καθοδηγούν να απέχεις προκειμένου το κοινό να σε αναζητά ή απλά συμβαίνει;

Η απάντηση συνίσταται στην απουσία σου Στέφανε. Το ότι λείπει ο μεγαλύτερος ιντερνετικός μάνατζερ από την Αθήνα, σε αυτό οφείλεται και η δική μου απουσία από τα μιντιακά δρώμενα...Δεν ειναι στρατηγικό το θέμα, προέκυψε, είναι οι συγκυρίες. Με την απουσία σου πήρε και μένα η μπάλα.

Έχεις χρησιμοποιήσει ποτέ κόλπα και τερτίπια για να τραβάς το ενδιαφέρον του κοινού;

Δε χρειάζεται. Ένας αστήρ όπως εγώ λάμπει, ακτινοβολεί και ποτέ δεν σβήνει.

Ο,τι λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός...

Αυτό ισχύει για τους άλλους, όχι για μένα.

Τι έκανες όλο αυτό το διάστημα της απουσίας σου; Δούλευες; Σπούδαζες;

Δούλευα σε ένα ξενοδοχείο στη ρεσεψιόν. Τέλειωσε η τρίμηνη σύμβαση μου. Τη βρήκα μέσω ΟΑΕΔ τη δουλειά.

Πληρώθηκες στην ώρα σου;

Πληρώθηκα και έδωσα όλα τα λεφτά στους γιατρούς, γιατί προέκυψε ένα θέμα υγείας.

Πώς ήταν η δουλειά; Το περιβάλλον εργασίας;

Ηταν από τις χειρότερες εμπειρίες της ζωής μου.

Πέρασες δύσκολα δηλαδή;

Βέβαια. Αλλά άντεξα.

Και τώρα σε τι φάση σε πετυχαίνουμε;

Περισυλλογισμού.

Δηλαδή;

Σκέφτομαι να ακολουθήσω κάποιες ξεχασμένες ατραπούς που θα με οδηγήσουν στην επιτυχία στο άμεσο μακρύ μέλλον. Δε θέλω να αναφερθώ λεπτομερώς. Θέλω να κάνω κάποια πράγματα στη ζωή μου που δεν έκανα όταν ήμουν μικρότερος.

Ψυχολογικά σε τι φάση είσαι;

Έτσι και έτσι. Είχα ένα δύσκολο πρόβλημα υγείας. Έκανα αρκετά χειρουργεία, αλλά τώρα είμαι καλά.

Θεωρείς ότι δοκιμάζεσαι από το Θεό;

Νομίζω πως ναι. Πιστεύω όλα είναι προδιαγεγραμμένα.

Βγαίνεις όμως νικητής.

Όχι πάντα.

Έχεις μετανιώσει για πράγματα που έχεις κάνει;

Που παράτησα τη σχολή μου, που έτρωγα το χρόνο μου άσκοπα στα κλαμπ, πολλά...

Μήπως όμως δε φταις εσύ; Μήπως φταίει το περιβάλλον σου;

Φταίω κι εγώ που είμαι αδύναμος χαρακτήρας και υποχωρώ πολλές φορές, αφήνομαι να με πάρει το ρεύμα.

Πιστεύεις μπορείς να αλλάξεις;

Μακάρι.

ΝΑ ΑΝΑΒΑΛΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΒΑΛΕΙΣ;

Θυμάστε το ποστ με τα κακά "α"; Ένα από αυτά είναι η αναβλητικότητα. Ειδικότητα μου για πολλά χρόνια και ακόμα παλεύω με αυτή για να την ξεπεράσω.
Το "άστο γι' αύριο ή την άλλη βδομάδα" μπορεί να είναι και τεμπελιά, μπορεί να σημαίνει και ότι δεν αντέχει κάποιος να κάνει πάρα πολλά πράγματα μέσα σε μια μέρα. Όντως η συσσώρευση πληροφοριών μπορεί να σε τρελάνει και οι πολλές και διαφορετικές δραστηριότητες να σε εξαντλήσουν.
Ένας άλλος λόγος που κάποιος μπορεί να είναι αναβλητικός είναι ότι περιμένει να φτιάξουν τα πράγματα στη ζωή του, να γίνουν πιο ευνοϊκές οι συνθήκες και μετά να αναλάβει δράση. Τι νόημα έχει, θα σκεφτεί, να κάνεις όμορφα πράγματα όταν όλα πάνε στραβά; Για να πάνε κι αυτά στραβά; Τα ωραία πράγματα πρέπει να τα κάνεις όταν είσαι ψυχολογικά καλά και η ζωή σου έχει μπει σε τάξη και κυλά ωραία. Αυτό είναι μια πολύ λογική και πειστική απάντηση στο γιατί κάποιος λέει "άστο για αργότερα". Είναι δίκοπο μαχαίρι όμως. Μπορείς ακόμα και όταν περνάς δύσκολη φάση και τίποτα δεν είναι σε τάξη, να μην αναβάλεις να κάνεις πράγματα, αντίθετα να κάνεις όσα περισσότερα γίνεται. Κι έτσι ίσως καταφέρεις να προσελκύσεις, νέα ωραία πράγματα, να αλλάξεις τις συνθήκες της ζωής σου αλλά και να δώσεις νόημα στα όσα άσχημα σου συμβαίνουν.
Γιατί με το να κάθεσαι στον καναπέ χωρίς να κάνεις τίποτα, και μένεις πίσω, και χάνεις πράγματα και η ζωή χάνει έτσι το νόημα της.
Από την άλλη, σε κάποιες περιπτώσεις καλό είναι να αναβάλεις κάποια πράγματα γι' αργότερα, ειδικά όταν είσαι ψυχολογικά πολύ πιεσμένος και το κεφάλι σου είναι έτοιμο να εκραγεί.
Τέλος, μια ιδανική ίσως μέση λύση είναι να αναβάλεις λίγα πράγματα γι' αργότερα και να κάνεις όσα μπορείς τώρα χωρίς να πιέζεσαι πολύ. Η πολύ πίεση είναι επικίνδυνη. Ακόμα και η αναβολή, λοιπόν, θέλει μέτρο.

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ : ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΗΘΟΣ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΥ

Ο Κώστας έχει το ίδιο πάθος με μένα με τους διαγωνισμούς στο διαδίκτυο. Το προφιλ στο facebook του είναι γεμάτο με διαγωνισμούς που έχει πάρει μέρος. Είναι γνωστό πως όταν παίρνεις μέρος σε ένα διαγωνισμό, 9 στις 10 φορές απαιτείται να έχεις λογαριασμό στο facebook και τις περισσότερες φορές καλείσαι να κοινοποιήσεις το διαγωνισμό στο facebook. Τον ρώτησα γιατί παίρνει συνέχεια μέρος σε διαγωνισμούς : "Μου αρέσει να μου χαρίζουν πράγματα. Επιπλέον νιώθω ότι είμαι τυχερός". Ο ίδιος, πάντως, παίρνει μέρος μόνο σε διαγωνισμούς που είναι τζάμπα και δεν πρέπει να δώσεις λεφτά, όπως στους διαγωνισμούς της τηλεόρασης.

Ο Κώστας είναι 33 ετών και δουλεύει σαν βοηθός φαρμακοποιού στο φαρμακείο της κοπέλας του. Για το λόγο αυτό σπουδάζει το αντικείμενο αυτό σε ΙΕΚ. Τον ρωτάω γιατί το σπουδάζει αφού έχει ήδη δουλειά; "Ποτέ δεν ξέρεις. Κι αν αύριο κλείσει το φαρμακείο της κοπέλας μου;". Πιο παλιά είχε τελειώσει δημοσιογραφία αλλά απογοητεύτηκε από την οικονομική κατάσταση (τι παράξενο...) του επαγγέλματος και τα παράτησε. "Μου χρωστάνε 4.000 ευρώ από την τελευταία μου δουλειά σε ένα σάιτ και δεν πρόκειται να μου τα δώσουν". Ο ίδιος μένει με την κοπέλα του και λέει ότι αυτή ουσιαστικά τον ζει. Νιώθει άσχημα γι' αυτό; "Οχι. Γιατί της προσφέρω τα μέγιστα. Της προσφέρω πράγματα που δεν είχε ποτέ στη ζωή της. Συναισθηματικά, όχι υλικά".

Δε θα ήθελε να μένει κάπου συγκεκριμένα ούτε τον νοιάζει να κάνει συγκεκριμένη δουλειά. "Το θέμα είναι να έχεις μια βάση, είτε αυτό είναι δουλειά, είτε φίλοι, είτε συγγενείς". Του φέρνω αντίλογο : "Το θέμα είναι να ζεις εκεί που πραγματικά θες και να κάνεις αυτό που αγαπάς". "Για να γίνει αυτό πρέπει να έχεις πολλά λεφτά" μου απαντά.

"Γι' αυτό δουλεύει ο κόσμος" του λέω.

"Ο κόσμος πλέον δουλεύει για να βγάλει 700 ευρώ με το ζόρι για να ζήσει, όχι για να κάνει αυτό που αγαπά". Όταν του είπα ότι είναι απαισιόδοξος, μαντέψτε τι απάντησε : "Είμαι ρεαλιστής" (όλοι οι απαισιόδοξοι αυτό λένε).

Μου λέει οτι 700 δεν τον φτάνουν. Σουπερ-μαρκετ, σχολή, λογαριασμοί, αμάξι...Του λέω να πουλήσει το αμάξι. "Και να το κάνω τι; Θα πάρω 2.000 ευρώ. Και μετά;". "Μη σκέφτεσαι συνέχεια το μετά. Κι εγώ αν αύριο γίνει σεισμός θα πλακωθώ". Μου λέει για όλα τα άσχημα πράγματα που του συνέβησαν τα τελευταία χρόνια, για τους ανθρώπους που έχασε, για το ότι δούλευε χρόνια χωρίς μισθό, για τις αποτυχίες του και επιμένει ότι αν δεν έχεις πολλά λεφτά δε μπορείς να κάνεις όσα ονειρεύεσαι.

Του λέω κι εγώ για όλα όσα έχασα και πως το μόνο που έχω ακόμα και δε θέλω να χάσω είναι τα όνειρα μου. "Δε μεγάλωσα πλούσιος, ούτε με ανέσεις, ίσως είναι λογικό να είμαι ευχαριστημένος με τα λίγα".

Δεν κατάλαβα αν ο Κώστας είναι φύσει απαισιόδοξος, αν είναι ρεαλιστής, όπως λέει, ή αν οι δυσκολίες τον έχουν κάνει έτσι. Μου λέει για παράδειγμα ότι στο ΙΕΚ δεν βρίσκουν δουλειά στους απόφοιτους και ότι μπορεί να μη βρει. Άλλος όμως θα ήταν ευχαριστημένος που έχει τη δυνατότητα να σπουδάσει και μπορεί να ήταν αποφασισμένος να βρει δουλειά στο αντικείμενο του, γιατί το αγαπά και επειδή ξέρει ότι με καλή διάθεση και επιμονή όλα γίνονται στο τέλος. Πάντως έχει δίκιο σε πολλά και είναι λογικό να σκέφτεται έτσι.

ΣΟΚ! Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Είναι ο μέγιστος ιντερνετικός σταρ Αθηνών και πάσης Ελλάδος, παγκοσμίως και οσονούπω εκτός Γης. Ο λόγος για τον ένα και μοναδικό Τηλέμαχο ο οποίος προέβη σε μια συγκλονιστική δήλωση, χθες αργά τα μεσάνυχτα, στο τηλεοπτικό δίκτυο BBC, όπου και παραχώρησε συνέντευξη. Η συζήτηση κυλούσε ομαλά μέχρι που ο Τηλέμαχος αποφάσισε να αποκαλύψει κάτι που κανείς δε θα περίμενε. Η αποκάλυψη αυτή έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, αφού δεν υπήρχε η παραμικρή υπόνοια, ο παραμικρός ψίθυρος και φήμη για κάτι τέτοιο.

"Θα φύγουμε οικογενειακώς από την Ελλάδα σε ένα χρόνο οριστικά".

Το κοινό που παρακολουθούσε ζωντανά την εκπομπή πάγωσε και έμεινε με το στόμα ορθάνοιχτο.

"Θα μεταναστεύσουμε στη Γερμανία οικογενειακώς για δουλειές. Έχουμε εκεί κάτι συγγενείς", έσπευσε να συμπληρώσει ο Τηλέμαχος που δεν παρέλειψε να δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις :

"Το λέγανε από καιρό αυτό, αλλά ήταν στον αέρα, δεν το πολυπιστεύανε ούτε οι γονείς μου που το λέγανε. Αλλά την τελευταία βδομάδα μιλάνε στο τηλέφωνο με συγγενείς στη Γερμανία που κατάφεραν να τους πείσουν να πάμε εκεί οριστικά. Όλη η οικογένεια. Δεν υπάρχουν δουλειές στην Ελλάδα. Ο πατέρας μου (αν μπορώ να τον αποκαλώ έτσι) είναι άνεργος χρόνια τώρα, η μάνα μου παίρνει ψίχουλα, την αδερφή μου την απέλυσαν και δε βρίσκει δουλειά, ο αδερφός μου ο είναι μεγάλος για να τον πάρουν στη δουλειά. Δε μένει άλλη λύση από το να φύγουμε".

Οι Έλληνες της Γερμανίας απο χθες κάνουν πάρτυ με το άκουσμα της είδησης και η Άνγκελα Μέρκελ εξέφρασε δημόσια την ευχαρίστηση της. Οι Έλληνες, πάλι, είναι αφόρητα λυπημένοι με την είδηση αυτή και ακόμα δε μπορούν να πιστέψουν ότι θα φύγει από την πατρίδα αυτό το αστέρι που τους κάνει τόσο περήφανους. Ο υπουργός Τουρισμού εξέφρασε τη λύπη του, αφού ως γνωστόν ο Τηλέμαχος προσέλκυε χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο στη χώρα μας.

Δυστυχώς, δε μένει παρά να αποδεχτούμε το γεγονός. Άλλωστε, ο Τηλέμαχος θα εξακολουθήσει να είναι Έλληνας όπου κι αν βρίσκεται και θα τον έχουμε πάντα στις καρδιές μας.

ΓΡΑΨΕ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ "ΟΧΙ" ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ!

Σε έρευνες που έχουν γίνει, λένε ότι το γράψιμο ωφελεί πολύ την υγεία. Και λέγοντας γράψιμο, εννοούν το παραδοσιακό, με χαρτί και στυλό. Για του λόγου το αληθές ιδού : 
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=402997
Αυτό βοηθά και μένα. Να καταγράφω μικρούς στόχους στο μπλοκάκι μου. Πράγματα που έχω να κάνω κάθε μέρα ή μικροί στόχοι για το επόμενο τετράμηνο. Και όταν μετά στο τέλος της μέρας σβήνω μια μια την επιλογή είναι ανακουφιστικό και αγχολυτικό, περισσότερο κι από όταν τα γράφω. Σε αυτή τη φάση που είμαι, καταγράφω σε χαρτί όχι μόνο πράγματα που έχω να κάνω αλλά και πράγματα (και καταταστάσεις και ανθρώπους και πόλεις) που έχω αποφασίσει να βγάλω από τη ζωή μου. Άλλωστε, όταν αδειάζεις το κεφάλι σου από σκέψεις και από περιττά πράγματα, βελτιώνεται πολύ η διάθεση σου και έχεις δύναμη να κάνεις παραπάνω πράγματα, να έχεις περισσότερη ενέργεια και διάθεση και να συγκεντρωθείς περισσότερο σε λιγότερους στόχους, που σημαίνει παραπάνω πιθανότητες να τους πετύχεις. Σκέψου το. Τι νόημα έχει να έχεις πολλά πράγματα μαζεμένα στη ζωή σου; Να έχεις πολλούς φίλους ή καλύτερα "φίλους" στο facebook, να κάνεις πολλά σπορ και να μην επικεντρώνεσαι σε 1-2, να βλέπεις 5 τηλεοπτικά προγράμματα που δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτα, και να μη βλέπεις 2, να αγοράζεις 5 περιοδικά και όχι 2, να μαζεύεις βιβλία που δε θα διαβάσεις στο τέλος; Εδώ ανοίγω μια παρένθεση. Έχω σκεφτεί το εξής : μαζεύουμε περιοδικά, βιβλία κτλ και ακόμα κι αν τα διαβάζουμε, επειδή είναι πολλά, στο τέλος δε μας μένει τίποτα. Είναι σα να μην τα διαβάσαμε ποτέ. Άλλωστε, τις περισσότερες φορές, δεν αξίζει να διαβάζεις κάτι αν δε μπορείς να το μοιραστείς με τους άλλους. Υπάρχουν βέβαια και αρκετές φορές που η ανάγνωση είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και δεν χρειάζεται κανείς να μαθαίνει αυτά που διαβάζουμε, αφού μοιάζουν με μυστικά που θέλουμε να κρατήσουμε μόνο για μας. Σκεφτήκατε ποτέ κάποια ενδιαφέροντα και ξεχωριστά άρθρα που διαβάσατε σε περιοδικά, πόσο θα σας ωφελούσε αν τα διαβάζατε 3 και 4 φορές ανά διαστήματα; Έτσι θα αφομοιώνατε την πληροφορία που σας παρείχε πολύ καλύτερα και θα την εφαρμόζατε στη ζωή σας. Αυτό δεν είναι και το νόημα πολλών άρθρων; Σας παρέχουν πληροφορίες για να αλλάξετε κάτι στη ζωή σας. Αν συνέχεια βάζετε πληροφορίες στο κεφάλι σας, δε θα σας μείνει τίποτα στο τέλος. Κλέινω την παρένθεση και συνεχίζω. Δεν αξίζει να έχουμε πολλά πράγματα στη ζωή μας και να γεμίζουμε τον εγκέφαλο μας, γιατί θα κλατάρει. Όπως μπορεί να γίνει σε ένα υπολογιστή ή ένα κινητό. Αν σε ένα κινητό έχεις πάρα πολλές εφαρμογές (πολλές από τις οποίες σίγουρα περιττές) η μνήμη θα γεμίσει, και έτσι δε θα μπορείς να στέλνεις πια sms για παράδειγμα. Θα πρέπει αναγκαστικά να σβήσεις κάποιες εφαρμογές για να μπει το κινητό ξανά σε λειτουργία. Έτσι και ο εγκέφαλος. Δε θα αντέξει αν του βάζεις πολλά. Θα πάθεις blackout και πολύ πιθανό θα δημιουργηθεί άγχος ή καλύτερα κάποια αγχώδης διαταραχή. Έτσι γεννούνται τα ψυχολογικά προβλήματα στην εποχή μας και γι' αυτό συρρέουν ορδές στους ψυχιάτρους. Δε γίνεται να τα κάνεις όλα και δε γίνεται να είσαι καλός σε όλα, ούτε να τα προλαβαίνεις όλα. 24 ώρες έχει η μέρα και από αυτές 8 είναι για ύπνο. Όσο λιγότερα κάνεις, τόσο το καλύτερο. Σβήσε πράγματα από την καθημερινότητα σου. Όχι μόνο θα νιώσεις καλύτερα ψυχολογικά, αλλά θα κάνεις και οικονομία. Επικεντρώσου σε λίγα. Από τα 5 (ό,τι κι αν είναι αυτά) κράτα τα 2 ή τα 3. Δε γίνεται να είσαι και γονιός, και φοιτητής και εργαζόμενος, και διανοούμενος, και έξυπνος, και νοικοκυρά, και να μαγειρεύεις και να είσαι ο bob ο μάστορας. Και στο φινάλε χρειάζεται να έχεις τόσες πολλές ιδιότητες; Μπορεί να μη γίνεται να κάνεις αλλιώς, αλλά πολλές φορές είναι η ψευτοανάγκη να αποδείξουμε στους άλλους πόσο ικανοί και ταλαντούχοι είμαστε. Όταν απεμπλακείς από την ανάγκη να αποδεικνύεις πράγματα, τότε θα νιώσεις πραγματικά cool και τότε θα κάνεις λίγα πράγματα και πραγματικά καλά. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που τη βρίσκουν κάνοντας πολλά και διαφορετικά πράγματα, χωρίς να τους αγγίζει ιδιαίτερο το άγχος. Θα τους ακούσεις να λένε ότι τρέχουν όλη μέρα να τα προλάβουν όλα. Είναι και κάποιοι χοντρόπετσοι που το να ζούν μια κοπιαστική καθημερινότητα με πολλές ευθύνες σε μια μεγαλούπολη (εκεί είναι που οι άνθρωποι έχουν στρες και διαταραχές) δεν τους τρελαίνει, αλλά εδώ μιλάμε για το μέσο όρο.
Γράψε λοιπόν σε χαρτί όχι μόνο όσα έχεις να κάνεις τις επόμενες μέρες, αλλά και όσα σου χαλάνε τη ζωή και σε πάνε πίσω. Είτε είναι καταστάσεις, είτε άνθρωποι. Γράψε σαν άλλος Μεταξάς ένα μεγάλο "ΟΧΙ" και από κάτω όλα όσα θες να μην υπάρχουν στη ζωή σου και χωρίς τα οποία θα ζεις καλύτερα και θα γίνεις κάποιος άλλος. Ο επαναπροσδιορισμός του εαυτού σου αρχίζει με την εις άτοπον απαγωγή, με το να ξεκαθαρίσεις πρώτα τι δε θέλεις και δε σε εκφράζει. Έτσι θα καταλήξεις σε αυτό που θες και σε εκφράζει.
Αυτό δε θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Μπορεί να πάρει χρόνο. Είναι μεγάλη η δύναμη της συνήθειας. Πολλές φορές υποσχέθηκα ότι θα σταματήσω να κάνω κάτι, αλλά αθετούσα την υπόσχεση ή απλά την ανέβαλα (κλασικός αναβλητικός). Αστο για την άλλη βδομάδα, άσε να μπει η νέα βδομάδα, ο νέος μήνας, άσε να γίνει 15 του μήνα που είναι πιο στρογγυλό, σκεφτόμουν. Δικαιολογούσα τον εαυτό μου, γιατί έβλεπα ότι οι συνθήκες δεν ήταν κατάλληλες για δυναμικές αλλαγές. Η τότε κατάσταση επέτρεπε ή σχεδόν εξανάγκαζε τη συνέχιση των ίδιων (κακών) συνηθειών και λαθών, γιατί ήθελα τις νέες καλές συνήθειες να τις ξεκινούσα όταν θα άλλαζαν τα πράγματα προς το καλύτερο. Αν μου πήγαιναν όλα στραβά τότε ή αν ένιωθα μπερδεμένος, δε με ένοιαζε να έκανα μια νέα αρχή με άλλες συνήθειες, οπότε συνέχιζα με τα παλιά. Έρχεται, όμως, η στιγμή που νιώθεις πραγματικά έτοιμος για νέα πράγματα. Νέες συνήθειες, νέα μέρη, νέοι άνθρωποι. Και τότε μπορείς πραγματικά να αφήσεις εντελώς πίσω σου αυτά που έγραψες στο τετράδιο κάτω από το "ΟΧΙ".
Αυτό που λένε ότι πρέπει να είσαι μέσα σε όλα και να έχεις πάρε-δώσε με όλα, δεν ισχύει. Δεν γίνεται να τα ξέρεις όλα, δε γίνεται να τα έχεις καλά με όλους, δεν γίνεται να ταιριάζεις με όλους, ούτε να τους ευχαριστείς όλους. Υπάρχει κάποια φάση της ζωής σου, που μπορεί να κρατήσει από μήνες μέχρι πολλά χρόνια, που θα συναναστρέφεσαι πολύ κόσμο, θα ζεις καταστάσεις, θα πηγαίνεις σε πολλά μέρη. Και μέσα σε όλα αυτά θα έχεις πάθει και καμιά κατάθλιψη, καμιά υπερκόπωση και καμιά από τις πολλές αγχώδεις διαταραχές. Και όταν με τα χίλια ζόρια, τα ξεπεράσεις κι αυτά, με πολλή βοήθεια, εσωτερικό ψάξιμο και πολύ πόνο, τότε θα μπορέσεις να πάρεις το τετράδιο στα χέρια σου και να γίνεις ο Μεταξάς της ζωής σου. Κάποτε θα πρέπει να πεις ένα οριστικό και μεγάλο όχι στα πράγματα που σε χαλάνε και σε καταστρέφουν ή απλά δεν σου "πάνε" (από τις σχέσεις με τους γύρω σου, τις σπουδές σου, το μέρος που θα μένεις μέχρι το στυλ ντυσίματος). Και πρόσεχε. Πες "ΟΧΙ", μην πεις "μάλλον". Μπορεί να ισχύει το "ποτέ μη λες ποτέ" αλλά ψυχολογικά δε θα σε βοηθήσει καθόλου αν δεν είσαι ξεκάθαρος με τους στόχους σου και με αυτά που αφήνεις πίσω σου οριστικά. Λέγε "δε θα το ξανακάνω ποτέ" κι ας έρθουν μετά τα πράγματα έτσι, που θα αναγκαστείς να το ξανακάνεις ή δε θα είναι καθόλου πρόβλημα αν το κάνεις. Εσύ, όμως, να έχεις στο μυαλό σου ότι αυτό το πράγμα έχει τελειώσει. Ονειρέψου νεά πράγματα, κάνε σχέδια για μια άλλη ζωή. Αυτό και μόνο είναι πολύ αγχολυτικό και ενθαρρυντικό και σε γεμίζει δύναμη και αισιοδοξία. Και να κοιτάς πολύ συχνά το μπλοκάκι με τα "ΟΧΙ" και με τους στόχους που έχεις βάλει. Αυτό κάνω κι εγώ. Πιάνει! Είναι και γαμώ τις φάσεις!  

ΓΙΝΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ

http://www.menshealth.gr/%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%B1/%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%82/%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5-%CE%BF-%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B9%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%BF%CF%82

ΙΠΠΟΦΑΕΣ

Αναρωτιέμαι αυτά τα συμπληρώματα διατροφής που παίρνω εδώ και κάποιες μέρες είναι τόσο θαυματουργά και ωφέλιμα για την υγεία όσο τα παρουσιάζουν. «Περιέχει 15 και πλέον αντιοξειδωτικές ουσίες, λιπαρά οξέα Ω3, Ω6, Ω7 και Ω9, στερόλες και φλαβανοειδή, τις περισσότερες βιταμίνες, όλα τα αμινοξέα, πλήθος μετάλλων και ιχνοστοιχείων, καροτένιο, λυκοπένιο, ζεαξανθίνη, ασταξανθίνη και πολλά άλλα συστατικά που το καθιστούν την κορυφαία τροφή στον κόσμο, με σημαντική συμβολή στην υγεία του οργανισμού». Έτσι αναγράφει στο κουτί με τα θαυματουργά χαπάκια. Κοιτάω αυτό το χαπάκι που έχει χρώμα πορτοκαλί και μοιάζει με πλαστικό και είναι τόσο δα μικρό και αναρωτιέμαι πώς αυτό το πραγματάκι έχει όλα αυτά τα πράγματα μέσα. Πώς κρύβει τόση ενέργεια μέσα του! Το κοιτάω με περιέργεια και δυσπιστία. Μπαίνω στα φόρουμ να διαβάσω γι’ αυτό κι οι απόψεις διίστανται. Άλλοι λένε ότι το χρησιμοποιούν και τους βοηθάει, άλλοι ότι δε βλέπουν καμία διαφορά, κάποιοι λένε ότι καλό είναι να το παίρνεις σε συνδυασμό με υγιεινή διατροφή, ενώ άλλοι λένε ότι δε συγκρίνεται με τίποτα με αυτή. Μόλις τελειώσουν, δε θα αγοράσω άλλα. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι αυτά τα χαπάκια είναι τόσο ευεγερτικά. Καλύτερα να τρώω φρούτα και λαχανικά. Άσε που γλιτώνω και χρήματα αν δεν τα αγοράζω.

ΤΑ ΖΩΔΙΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Με τα ζώδια έχω μια περίεργη και δυσνόητη σχέση. Δεν τα πιστεύω και τα πιστεύω ταυτόχρονα...Δεν περιμένω από καμία Πατέρα, Μητέρα, Λίτσα, Πίτσα ή οποιονδήποτε αστρολόγο που γράφει σε περιοδικό, με υπογραφή ή χωρίς, να μου πει τι θα γίνει τις επόμενες μέρες και να είμαι προετοιμασμένος ή να πράξω αναλόγως. Ούτε, όμως, με αφήνουν αδιάφορο. Δεν πιστεύω ότι είναι αξιόπιστα, περισσότερο πιστεύω ότι είναι μια απάτη. Πολλοί τα γράφουν τυχαία, ειδικά αυτοί που δεν έχουν υπογραφή. Από την άλλη, όμως, συμβαίνει το εξής : Πάντα όταν διαβάζω τις προβλέψεις για το ζώδιο μου σε κάποιο περιοδικό, ή όταν τις ακούω από την τηλεόραση, έχω την εντύπωση ότι απευθύνονται ειδικά σε μένα. Σαν να έχουν γραφτεί μόνο για μένα. Σα να πρόκειται για σημάδια που τα στέλνει κάποια ανώτερη δύναμη...Σα να μην είναι καθόλου τυχαίο και σύμπτωση ότι πέφτει το συγκεκριμένο περιοδικό στο χέρι μου τη συγκεκριμένη στιγμή. Και αυτό, γιατί αυτά που διαβάζω, σα να με αφορούν προσωπικά. Σα να τα έχει γράψει κάποιος ειδικά για μένα και αυτός δεν είναι ο αστρολόγος...

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΧΘΕΣ ΣΕ ΔΥΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ :


ΑΠΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ TV ΖΑΠΙΝΓΚ

Σιγουροι για το που πορευεστε και ευνοημενοι στην εργασια σας, με την παρουσια του αναδρομου Δια μεσα στον Καρκινο, περιμενετε μετα τις 31, που τελειωνει η αναδρομη κινηση της Αφροδιτης, απροσμενα κερδη, παντα κατοπιν πολλης και σκληρης δουλειας. Θα πρεπει να υποδεχτειτε πιο αισιοδοξα τον Φεβρουαριο, μια που οι προοπτικες νεων ανοιγματων και εξελιξεων στην καριερα σας ενισχυονται. Οι βλεψεις σας αλλα και οι επαγγελματικες σας εξελιξεις θα ειναι ραγδαιες. Η αναδρομη κινηση της Αφροδιτης στον Αιγοκερω αλλα και του Δια στον Καρκινο δεν προκειται να αφησει αδιαφορη την ερωτικη σας ζωη. Ολα αυτα ομως σιγουρα σημαινουν μεγαλες εσωτερικες ανακαταταξεις. Το παθος ξυπναει μεσα σας, ο ποθος θεριευει και η αληθινη αγαπη για τον εαυτο σας και για τον συνανθρωπο ερχεται με τη συνειδητοποιηση οτι πρεπει να αλλαξετε.

ΣΥΜΒΟΥΛΗ : Ψυχραιμια και αξιοπιστια. Αυτα ειναι τα κρυφα σας χαρτια.

ΚΑΡΙΕΡΑ : Καποιοι περιμενουν απο σας απαντησεις ή κινησεις επαγγελματικα. Μην αργειτε.

ΧΡΗΜΑ : Οι ευκαιριες μπορει να αργουν, αλλα οι οριζοντες εχουν ανοιξει.



TV24

Η εβδομαδα ξεκινα πολυ καλα για ολους και οι μερες δινουν νικες και επιβεβαιωση, που θα μπορουσαν να εχουν ακομα και καποιες επαναπροσεγγισεις. Ο Ηλιος απο τον Υδροχοο θα σας δωσει αυξημενες ευθυνες, αλλα και τη δυνατοτητα να ξεχωρισετε και να διακριθειτε αν εχετε καποιο ταλεντο.


Αποφασιστε τι θα κρατησετε στη ζωη σας, τι θα αφησετε και προς τα που θα λοξοδρομησετε, αν θελετε η ζωη σας να παρει τον ισιο δρομο της ευτυχιας και της επιτυχιας.

ΠΑΛΙ ΔΙΚΤΥΑΚΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ NA ΣE PΩTHΣΩ KATI. ΘA ΣE ENΔIEΦEPE part time ΣE TAΞIΔIΩTIKH ETAIPIA; 2 ΩPEΣ THN HMEPA 600 TO MHNA. TA KAΘHKONTA ΣOY ΘA EINAI AΠΛA NA ΠAIPNEIΣ THΛ, NA KANEIΣ YΠOΔOXH ΠEΛATΩN KAI ENAN MINI ΠPOΛOΓO. TIΠOTA ΠAPAΠANΩ. TI ΛEΣ;ακόμη η εταιρία προσφέρει ταξίδια σε 4&5στερα ξενοδοχεία σε τιμή κάμπινγκ..

Αυτο το μηνυμα μου εστειλε ενας αγνωστος στο badoo. Σαν λιγο διαβασμενος και υποψιασμενος που ειμαι, δεν το πηρα σοβαρα, αλλα ειπα να του μιλησω να δω για τι προκειται ακριβως.

-Δε μου δινεις τα 600 ευρω στο χερι τωρα που τα χρειαζομαι κιολας;
-Αν σε ενδιαφέρει πραγματικά μπορούμε να κανονίσουμε ενα ραντεβού στον εργασιακό μας χώρο να σου κάνω παρουσιαση και πίστεψε με τα 600 θα ειναι ψίχουλα στα ποσά που θα μπορείς να κερδίσεις ......Εάν σε ενδιαφέρει πες μου ποτέ μπορείς να κλείσουμε ενα ραντεβού να σε ενημερώσω...

Κοντεψε να με πεισει, ειπα απο μεσα μου "λες;", αλλα δεν αργησα να καταλαβω...

Ηταν φυσικα δικτυακο μαρκετινγκ...

Και καταλαβα οτι προκειται για την worldventures...Μου το επιβεβαιωσε.

-Εχεις δει την παρουσιαση;
-Οχι, δε μπορω να το κανω. Και δεν ειναι 2 ωρες 600 ευρω. Δεν υπαρχει ωραριο σε αυτο.
-Οκ φιλε μου γνωμη σου.
-Δεν ειναι γνωμη μου. Ξερω πως λειτουργει. Δεν ειναι δουλεια γραφειου. Ψαχνεις πελατες οπου ειναι πιθανον να τους βρεις.
-Μπορεί να ειναι κ έτσι όπως τα λες. Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου πάντως.
-Τοτε γιατι μου τα παρουσιασατε αλλιως; Δεν ειναι σωστο.
-Ήθελα να έρθεις να σου κανω σωστή παρουσιαση για εμένα αυτός ειναι ο σωστός τρόπος..τώρα το πως το βλέπει ο καθένας δικαίωμα του..εγω βγάζω λεφτα απο αυτό...και. εχω καταλάβει και εχω δει που μπορείς να φτάσεις..τεσπα σε ευχαριστώ κ πάλι για το χρονο σου..
-Κοιταξτε, εγω σεβομαι αυτο που κανετε. Ειναι ωραιο και ενδιαφερον και οντως καποιοι βγαζουν λεφτα απο αυτο και πολλα μαλιστα. Αλλα δεν ειναι αληθεια οτι θα σηκωνω το τηλεφωνο για 2 ωρες και θα βγαζω 600 ευρω. Ειναι παραπλανηση.
-Δν σηκώνεις τηλ..Δεν έχεις καταλάβει τι εχω γράψει..αλλα φίλε μου και αν ειναι παραπλάνηση πες κάτι έξω στην ζωή που δεν σε παραπλανούσε για να το κανείς η να πάρεις κάτι κ δεν το έκανες..το θέμα ειναι πως το βλέπει κανείς..

Η αληθεια ειναι πως ημουν υπερβολικος στην αντιδραση μου. Ειναι λογικο καποιος να το ωραιοποιησει για να πεισει τον αλλον να βρεθει στην παρουσιαση. Αλλα δεν παυει να ειναι παραπλανηση. Στην αρχη, ημουν σε διλημμα για την ενασχοληση μου με το δικτυακο μαρκετινγκ. Αλλα τωρα πια δεν εχω αυτο το διλημμα. Ξερω οτι δεν ειναι για μενα αυτο. Βγαζω το καπελο σε οσους παιρνουν το ρισκο και το κανουν και μαλιστα τα καταφερνουν κιολας. Σεβομαι αυτου τους ειδους την απασχοληση, αλλα δε μου αρεσει ο τροπος που σε προσεγγιζουν για να γινεις συνεργατης τους. Βεβαια, αν αυτος ο τροπος ειναι αυτος που εχει αποτελεσμα, τοτε ενταξει.