ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΖΟΚΕΡ ΣΗΜΕΡΑ;

Χαμός γίνεται σήμερα σε όλα τα πρακτορεία. Γεμάτο κόσμο που ελπίζει να πετύχει το περιβόητο 5+1. 11 εκατομμύρια μοιράζει σήμερα το Τζοκερ, το γνωστό παιχνίδι του ΟΠΑΠ, που τελευταία πολυδιαφημίζεται σε όλα τα μέσα (θυμηθείτε την τηλεοπτική διαφήμιση με το "θείο"). Πολύ παλιοί αλλά και πρωτάρηδες που παίζουν σπάνια ή ποτέ τυχερά παιχνίδια, μπαίνουν στα πρακτορεία και παίζουν από 50 λεπτά μέχρι 50 ευρώ, ευελπιστώντας ότι η τύχη θα τους χαμογελάσει. Το ποσό είναι τρομερά δελεαστικό.
Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης και κατά συνέπεια γκρίνιας, μιζέριας, κακής ποιότητας ζωής, θα είναι πολύ περισσότεροι αυτοί που θα περιμένουν από το Τζόκερ να τους αντιστρέψει αυτή την άσχημη κατάσταση. Ακόμα και αυτοί, όμως, που έχουν εξασφαλίσει τα προς το ζην, ή εχουν ένα σχετικά καλό βιοτικό επίπεδο, χωρίς να στερούνται πολλά, ακόμα και αυτοί εύχονται ή θα ήθελαν πολύ να κερδίσουν, αν όχι 11 εκατ. ευρώ, σίγουρα μερικές χιλιάδες ευρώ. Οι ανάγκες της εποχής άλλωστε είναι πολλές. Τα όνειρα πολλές φορές για να πραγματοποιηθούν θέλουν εκτός από πάθος και επιμονή, ρευστό. Πολύ ρευστό.
Υπάρχουν άνθρωποι, παρόλα αυτά, που είναι ευχαριστημένοι με όσα έχουν, και δεν τους λέει κάτι να κερδίσουν πολλά λεφτά. Αλλά αυτοί είναι μάλλον πολύ λίγοι.
Τα σάιτ και οι εφημερίδες έχουν ως είδηση της ημέρας τη σημερινή μεγάλη κλήρωση. Χρησιμοποιώντας λέξεις όπως "μεγάλη αγωνία", "πανικός", "φρενίτιδα", "υπερτυχερός" επηρεάζουν και τους πιο αδιάφορους και δύσπιστους. Ο ΟΠΑΠ έχει κάνει καλή διαφήμιση σε όλα τα μίντια, και οι Έλληνες έχουν τσιμπήσει.
Εδώ και μερικές μέρες βλέπω πάρα πολύ κόσμο στα πρακτορεία. Τα οποία, παρατηρώ, τον τελευταίο καιρό, ότι είναι πάρα πολλά. Στη γειτονιά μου, σε όποιο κεντρικό δρόμο κι αν πας, θα βρεις από ένα. Υπάρχουν και κάποια σε πιο μικρούς δρόμους. Περπατώντας στο κέντρο, θα βρεις κάποιο σε κάθε γωνιά. Γεμάτα τα πρακτορεία απο δεκάδες τυχερά παιχνίδια. Λεφτά να 'χεις, και πίστη ότι μπορεί να κερδίσεις και θέληση, και μπορείς να παίζεις συνέχεια. Εδώ υπάρχει όμως και το θέμα του εθισμού, το οποίο ας το αφήσουμε για άλλο ποστ.
Σήμερα είδα και πολλές γυναίκες. Σπάνια βλέπω γυναίκες στα πρακτορεία. Κυρίως έχει άντρες μεγάλης ηλικίας. Είδα και οικογένειες με τα παιδιά τους, είδα όλων των ειδών και ηλικιών άτομα. Η "φρενίτιδα" που γράφουν τα σάιτ δεν είναι φαίνεται δημοσιογραφική υπερβολή.
5 αριθμοί. Ποιοι να είναι αυτοί; Χιλιάδες θα παίξουν. Ποιος θα τους βρει; Είναι απλά 5 αριθμοί, κι όμως είναι τόσο δύσκολο να τους πετύχεις. Και μάλλον το 5+1 είναι που το κάνει ακόμα πιο δύσκολο.
Τι οδηγεί τους ανθρώπους να παίζουν τζόκερ ή άλλα τυχερά παιχνίδια και να θέλουν τόσο πολύ να κερδίσουν; Σίγουρα, ο λόγος που προανέφερα είναι η οικονομική κρίση και τα συνακόλουθα της. Είναι και άλλοι λόγοι. Είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν είναι ευχαριστημένοι με όσα έχουν ή δεν είναι σε θέση να τα εκτιμήσουν, είτε είναι λίγα, είτε είναι πολλά. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, επιθυμούμε όσα δεν έχουμε και θέλουμε πάντα παραπάνω απ' όσα έχουμε κι ας είναι πολλά.
Στο φινάλε όμως γιατί να απολογούμαστε; Τα λεφτά δε χρειάζεται να μας δημιουργούν καμιά ενοχή, ούτε ανάγκη να απολογούμαστε. Η κοινωνία είναι έτσι φτιαγμένη που απαιτεί να έχεις λεφτά και μάλιστα πολλά λεφτά. Δεν είναι θέμα ευτυχίας. Είναι θέμα επιβίωσης, αυτοπεποίθησης, αυτοσεβασμού, καλοπέρασης, απόλαυσης. Και πραγματοποίησης των ονείρων σου και διαφυγής από μια ανιαρή καθημερινότητα. Είναι εκδίκηση σε όσους σε πλήγωσαν, σε όσους σε υποτίμησαν. Είναι η επιθυμία να πάρεις πίσω τα λεφτά που σπατάλησες άδικα. Είναι επειδή γουστάρεις τα λεφτά και δεν είναι κακό καθόλου.
Ακόμα με τα πολλά λεφτά, μπορείς να βοηθήσεις την οικογένεια σου, τους φίλους σου, αλλά και τους συνανθρώπους σου που έχουν ανάγκη, και είναι φυσικά πάρα πολλοί. Θα μου πεις, η βοήθεια γίνεται μόνο με τα χρήματα; Οχι. Αλλά πρώτα απ' όλα είναι τα χρήματα και μετά τα άλλα. Καλώς ή κακώς.
Όλη μας η κοινωνία περιστρέφεται γύρω από το χρήμα. Γι' αυτό τόσοι και τόσοι τρέχουν στα πρακτορεία. Γι' αυτό γίνεται όλος αυτός ο χαμός.
Ίσως σε μια πιο ρομαντική εποχή, χωρίς οικονομική κρίση, χωρίς καταναλωτικά πρότυπα, χωρίς όλα αυτά τα υλικά αγαθά, χωρίς όλες αυτές τις ανάγκες, χωρίς την τεχνολογία, χωρίς όλα αυτά τα ερεθίσματα που απαιτούν χρήματα, ίσως σε μια τέτοια εποχή, με άλλες αξίες και ιδανικά, με άλλες προτεραιότητες, με άλλα πρότυπα, εκεί που δε θα ένιωθες πιο σημαντικός και δυνατός επειδή έχεις πολλά λεφτά και πολλά και ακριβά υλικά αγαθά, ίσως να μην πήγαιναν τόσοι πολλοί στα πρακτορεία. Ίσως να μην υπήρχε καν το τζόκερ. Αλλά ακόμα και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να εφευρεθεί. Γιατί πάντα κάποιος σε κάθε εποχή, ονειρεύεται το κάτι παραπάνω. Και το πολύ παραπάνω...

ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ Ή ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ;

Καλησπερα αντιπροσωποι
Ειναι διαφορετικο να εισαι τουριστας και διαφορετικο ταξιδιωτης.
Στην εποχη μας κυριαρχει το πρωτο μοντελο.
Παντου τουριστες. Και επειδη ειναι παρα πολλοι, αναπτυχθηκε και ο εμπορικος τουρισμος. Ειδικα στη χωρα μας, ασχετα αν περναει κρισεις κατα περιοδους.
Μαζικος τουρισμος ισοδυναμει με καλα κερδη. Γι' αυτο πολλα ταξιδιωτικα γραφεια αποφασισαν να μειωσουν κατα πολυ τις τιμες και ετσι αυξηθηκαν οι μαζικοι τουριστες και επεσε η ποιοτητα. Πολλα μερη που παλια ειχαν μια γοητεια καθως ηταν αγνωστα και ηταν ωραιο να τα ανακαλυπτεις, εγιναν τουριστικα θερετρα και στο βωμο του κερδους, εχασαν την ομορφια που ειχαν, αφου γεμισαν φτηνιαρικα τουριστικα μαγαζια, μαγαζια συμβολα της παγκοσμιοποιησης και η φημη τους τα εκανε να χασουν την πραγματικη τους αξια.
Δειτε την Ακροπολη για παραδειγμα. Ειναι το μνημειο που μας χαρακτηριζει σε ολη την υφηλιο. Χιλιαδες συρρεουν καθε χρονο απο καθε γωνια του κοσμου να τη δουν, αλλα ποσοι ξερουν τι εστι Ακροπολη; Ποσοι ξερουν εστω και λιγα για τον ελληνικο πολιτισμο και την ιστορια; Το ιδιο και εμεις που πηγαινουμε σε ξενες χωρες και δηθεν ενδιαφερομαστε να δουμε τα μνημεια και τα μουσεια τους. Ποσα ξερουμε για τη χωρα αυτη και ποσο ενδιαφερομαστε να μαθουμε την ιστορια τους οταν ΔΕΝ ενδιαφερομαστε και δεν ξερουμε ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ; ΠΟΣΟ;
Το να εισαι ταξιδιωτης, αντιπροσωποι, ειναι πολυ διαφορετικο πραγμα. Ο ταξιδιωτης δεν ενδιαφερεται για το ποιο μερος ειναι μαζικο και δημοφιλες, ουτε εχει αναγκη να παει σε γκρουπ που τους γυροφερνουν με το λεωφορειο απο δω κι απο εκει. Ο ταξιδιωτης δε φωτογραφιζεται με το smartphone μπροστα στα μνημεια για να ανεβασει μετα τη φωτογραφια στα σοσιαλ μιντια για να πει "κοιταξτε που βρισκομαι να σκασετε απο τη ζηλεια σας" ή "τι ωραιο που ειναι το μνημειο αυτο αν και δεν ξερω τι ειναι". Ο ταξιδιωτης δεν εχει αναγκη να το παιξει κουλτουριαρης για να μην τον πουν και "χωριατη" επειδη πηγε σε ξενη χωρα και δεν πηγε σε κανα μουσειο. Ο ταξιδιωτης δεν παει οπου παει και η μαζα.
Ο ταξιδιωτης αγαπαει το ταξιδι πραγματικα γιατι γι' αυτον ειναι μια εξερευνηση σε τοπους αγνωστους, μια περιπετεια, ειναι ενα πραγματικο χομπι αλλα και μια προσωπικη αναγκη. Ο ταξιδιωτης δεν εχει την αναγκη να φωτογραφισει τα μνημεια για να τα ανεβασει στο fb και να τα δειχνει μετα στους συγγενεις. Ο ταξιδιωτης φωτογραφιζει το μερος που παει πιο πολυ για τον ιδιο, οπως θα φωτογραφιζε τη γειτονια που μενει. Ο ταξιδιωτης δε θελει να παει σε γκρουπ, θελει μονος του ή με την καλη του παρεα να ανακαλυψει το μερος που επισκεπτεται. Ο ταξιδιωτης εχει παντα καλη παρεα, γιατι ξερει ποσο σημαντικο ρολο παιζει αυτο. Ο ταξιδιωτης δεν τον πειραζει και να ταξιδεψει μονος του, γιατι αγαπα πραγματικα το ταξιδι. Θελει να μαθει τους ανθρωπους που μενουν εκει πραγματικα, γι' αυτο δε θα διστασει να πιασει κουβεντα και σε εναν αγνωστο. Ο ταξιδιωτης θελει να νιωσει την αυρα που εχει η χωρα αυτη, να συγκρινει τον "αερα" της με αυτο της χωρας του, να περασει καποιες αξεχαστες στιγμες. Δε θελει στημενα πραγματα που θα τα ξεχασει την ερχομενη βδομαδα. Θελει να ζησει μια περιπετεια, κατι ξεχωριστο που θα τον κανει να θυμαται αυτο το μερος.
Οι ταξιδιωτες στην εποχη μας ειναι πολυ λιγοι, αλλα δεν πειραζει, καπως πρεπει να ζησουν ολοι αυτοι που ασχολουνται με το μαζικο (ξενερωτο) τουρισμο. Για να μη γκρινιαζουν μετα οι εφημεριδες για το οτι δεν εχουμε τουριστες.
Εσυ εισαι ταξιδιωτης ή τουριστας;