Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2023

ΠΙΑΣΙΜΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ


Καλό μήνα αγαπητοί αναγνώστες αν και δεν ξέρω πόσοι και αν έχουν μείνει..Έχω χάσει επαφή με τη μπλογκόσφαιρα. Που είναι οι bloggers; Υπάρχουν ακόμα bloggers; Γράφουν; Γιατί σταμάτησαν το blogging; Για ποιους γράφω; Σε ποιους απευθύνομαι; Με διαβάζει κανείς ή τα γράφω για να τα βλέπω εγώ;

Η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα πολύ για το αν θα συνεχίσω το blogging, αν αξίζει, αν το θέλω πραγματικά..

Πολύ καλό το instagram, αλλά τις σκέψεις, τα όνειρα σου, τους προβληματισμούς σου και τις ανησυχίες σου δεν είναι το κατάλληλο μέσο..

Το κατάλληλο μέσο για όλα αυτά και άλλα πολλά είναι το blog.

Κλείνω την παρένθεση και έχω να σας πω ότι προχθές έκανα ομαδικό πρόγραμμα στο γυμναστήριο για πρώτη φορά μετά από καιρό..Συγκεκριμένα έκανα ένα πρόγραμμα που γυμνάζει γλουτούς και κοιλιακούς..Ημουν ο μόνος άντρας στο γκρουπ.. Δεν έχω καταλάβει γιατί πάνε κυρίως γυναίκες σε αυτά τα ομαδικά..Τεσπα, το θέμα είναι ότι πιάστηκα και είμαι πιασμένος μέχρι και τώρα στο σημείο των ποδιών. Όταν κατεβαίνω σκάλες πχ νιώθω ένα ελαφρύ πόνο και τα πόδια μου σφιχτά.

Διάβασα ότι αυτό είναι κάτι φυσιολογικό να συμβαίνει μετά απο μεγάλη περίοδο αποχής από τη γυμναστική ή έπειτα από ενασχόληση με καινούργιες ασκήσεις και ότι λέγεται DOMS και ότι κρατάει 2-3 μέρες και ότι δε μπορείς να κάνεις κάτι ουσιαστικό για να το αντιμετωπίσεις.. περνάει μόνο του.

Δείτε εδώ το σχετικό άρθρο.


 

Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2023

los suenos de Esteban 28/10

 Εγώ δεν βλέπω όνειρα. Ταινίες βλέπω. Ταινίες μικρού μήκους και μάλιστα από αυτές τις πολύ παράξενες..

Κάθε μέρα βλέπω όνειρα, δεν νομίζω να υπάρχει μια μέρα που να μη βλέπω και είναι πάντα παράξενα και αλλόκοτα..

Τα θυμάμαι αμυδρά όταν ξυπνάω αλλά αν δεν τα γράψω στο σημειωματάριο μετά από λίγο τα ξεχνάω.. γίνονται καπνός..

Σήμερα λοιπόν που ξύπνησα θυμόμουν μερικά από τα όνειρα που είδα, μερικές από τις μικρού μήκους ταινίες, έστω και όχι ολόκληρες..

Ταξίδευα με το λεωφορείο με έναν παλιό γνωστό μου που έχω να δω πάρα πολλά χρόνια και τον είχα γνωρίσει όταν έμενα Θεσσαλονίκη..

Λέγαμε τα νέα μας.. Με ρωτούσε για να μάθει την εξέλιξη διάφορων πραγμάτων..

Ξαφνικά χτυπάει το smartwatch μου και ήταν ένας άγνωστος αριθμός και ο γνωστός μου είπε να το απαντήσω γιατί μπορεί να ήταν κάτι σημαντικό..

Ήταν από το Μακεδονία tv, αν θυμάμαι καλά, και μου ζητούσαν να κάνω δηλώσεις για μια ανάρτηση που έκανα στα social media και που μάλλον έγινε viral και που μάλλον υπερασπιζόμουν κάποιον..

Εγώ δέχτηκα να μιλήσω αλλά μια τεράστια τσίχλα που μασούσα στεκόταν εμπόδιο..Προσπαθούσα να τη βγάλω έξω από το στόμα μου αλλά ήταν τόσο μεγάλη που έκανα πολύ ώρα να τη βγάλω..

Και κάπου εκεί ξύπνησα..

μετά ξανακοιμήθηκα και είδα κι άλλη μικρού μήκους ταινία αλλά δεν τη θυμόμουν μετά..

Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2023

los suenos de Esteban

Επιτέλους επιστροφή στο μπλογκ και επιτέλους αποφάσισα να γράφω για τα όνειρα που βλέπω.

Βλεπω πολύ συχνά όνειρα, μπορεί και κάθε μέρα, αλλά τις περισσότερες φορές τα ξεχνάω. Τα θυμάμαι για μερικά λεπτά ή δευτερόλεπτα και μετά διαγράφονται οριστικά από το σκληρό δίσκο του μυαλού μου.

Σήμερα που ξύπνησα θυμόμουν τι όνειρο ειδα...βασικά δεν ήταν ένα αλλά πολλά όνειρα, αλλά θυμάμαι μια δυο σκηνές..και αποφάσισα να αρχίσω να γράφω τα όνειρα μου εδω στο μπλογκ.

 Τελος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, ένα από τα όνειρα που είδα, μια σκηνή απο τα όνειρα που ειδα, ήταν ότι ήμουν σε ένα γκρουπ, κάτι σαν σχολική τάξη, δεν ήταν όμως οι συμμαθητές μου απο το σχολείο ή τη σχολή, ήταν κάποιοι γνωστοί και κάποιοι άγνωστοι και όλοι μαζί αποτελούσαμε μια ομάδα, ένα γκρουπ και κάναμε διαγωνισμό τραγουδιού. Καθένας είχε αναλάβει να πει ένα τραγούδι της επιλογής του μπροστά στους άλλους..

Διάφοροι και διάφορες λοιπόν άρχισαν να τραγουδάνε μπροστά μας τα τραγούδια που είχαν επιλέξει και πλησίαζε η σειρά μου και δεν είχα επιλέξει τραγούδι, ενώ ντρεπόμουν κιόλας, γιατί δεν είχα ξανατραγουδήσει μπροστά σε κόσμο και δεν ήξερα αν τραγουδάω καλά και πώς ακούγεται η φωνή μου..

Είχα σκεφτεί να πω ένα γαλλικό τραγούδι και ένας από την ομάδα το είπε πριν απο μένα..

Μετά σκέφτηκα να πω ένα ιταλικό τραγουδι που ξέρω τα λόγια απέξω..

Το θέμα είναι ότι ντρεπόμουν, οπότε σκέφτηκα να αποχωρήσω από την ομάδα και να μην τραγουδήσω, όπως κάνανε και άλλοι..

 Μάλιστα μια κοπέλα γνωστή μου αποφάσισε να μας δείξει να ακούσουμε ένα μουσικό κομμάτι που της άρεσε, παρά να τραγουδήσει..

Η ώρα περνούσε και έφτανε η σειρά μου να τραγουδήσω και είχα πλέον αποφασίσει να μην το κάνω. Δεν άντεχα στην ιδέα ότι μπορεί να τραγουδήσω άσχημα και ήθελα να ξέρω πώς ακούγεται η φωνή μου..

 

Η άλλη σκηνή που θυμάμαι είναι να περπατάω και να τρέχω σε άγνωστους δρόμους που ομως ήταν δρόμοι της πόλης μου που δεν είχα ξαναδει και τότε διαπίστωσα πόσο μεγάλη και χαοτική είναι η πόλη που ζω. Νομίζω πως αυτό το είδα επειδή είχα μια συζήτηση με το θείο μου προχθες για τον πληθυσμό της πόλης.