Η ΠΙΕΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΑ SOCIAL MEDIA

Αν αφησεις για πολυ καιρο το blogging, νομιζω μετα το χανεις λιγο. Πας να γραψεις και εχεις μπροστα μου μια ασπρη οθονη που δεν ξερεις πως να την γεμισεις. Μου 'χει τυχει πολλες φορες. Αληθεια δεν ξερω τι να γραψω. Μαλλον δεν ξερω απο που να ξεκινησω, γιατι εχω πολλα να πω. Και αν δεν τα γραψω δεν την παλευω. Ειναι απλο. Γι' αυτο επελεξα να σπουδασω δημοσιογραφια. Θα μου πειτε, ειναι απαραιτητο να γραψεις, αν δε σου βγαινει; Οχι, αλλα αν δε γραψεις σημερα, ουτε αυριο, ουτε μεθαυριο, ουτε τον αλλο μηνα, ε ποτε θα γραψεις; Οπως και να το κανουμε τα σοσιαλ μιντια και το μπλογκ θελουν μια τακτικη παρουσια για να μη σε ξεχασουν οι followers/αναγνωστες κτλ.

Αυτο ειναι ενα θεμα που με εχει απασχολησει. Η πιεση που μας προκαλουν τα social media. Τα οποια δεν ειναι πια μονο το facebook. Ειναι και το twitter, ειναι και το instagram, ειναι και πολλα αλλα και ισως στο μελλον βγουν και αλλα! Και εκτος απο αυτα, ειναι και το πιο παλιο blog, που δεν ειναι πια μονο blogspot και wordpress αλλα και tumblr και αλλα.

ΟΚ, δε σε υποχρεωνει κανεις να εχεις λογαριασμο σε ολα αυτα. Μπορεις αν θες να μην εχεις πουθενα λογαριασμο. Βεβαια το να μην εχεις fb σημερα ισοδυναμει με το να μην εχεις κινητο εν ετει 2005. Ας παραβλεψουμε ομως αυτο. Οι περισσοτεροι εχουν fb. Αρκετοι εχουν λογαριασμο και σε αλλο μεσο κοινωνικης δικτυωσης. Οι περισσοτεροι επισης δε νιωθουν καμια πιεση να εχουν συχνη παρουσια στα μεσα αυτα, ουτε νιωθουν "υποχρεωμενοι" να δινουν το παρον για να μην τους ξεχασουν. Ή μηπως δεν ειναι οι περισσοτεροι; Μηπως ολο και περισσοτεροι ανθρωποι στην εποχη μας εχουν παθει εξαρτηση απο τα social media και εξαναγκαζουν τον εαυτο τους να κανει οσο πιο συχνα γινεται login. Μηπως ολο και περισσοτεροι εχουν παθει ψυχαναγκασμο με τα διαδικτυακα προφιλ τους και τους ταιριαζει η εκφραση..."ποσταρω αρα υπαρχω".

Γιατι ας πουμε αν εχεις φιλους και αληθινες σχεσεις εκτος ιντερνετ, εχεις την αναγκη να γραψεις για οσα σκεφτεσαι και ζεις, αντι να τα μοιραστεις face 2 face; Ή μηπως φτιαχνουμε ιντερνετικα προσωπεια προκειμενου ακομα κι αν δεν το δηλωνουμε, να βρουμε παρεες και αληθινες σχεσεις;

Δειτε το τουιτερ. Μπορει οι περισσοτεροι εκει να γραφουν αστειες ή "φιλοσοφημενες" ατακες, αλλα πολλα απο αυτα τα ακαουντ με τα ψευδωνυμα, ουσιαστικα δειχνουν τη μοναξια των κατοχων τους. Υπαρχουν τοσοι πολλοι μονοι εκει εξω. Δεν ξερω αν η τεχνολογια εχει καταφερει τελικα να μας φερει κοντα ή να μας απομακρυνει περισσοτερο.

Μην ξεγελιεστε με τις φωτογραφιες χαρουμενων και κοινωνικων ανθρωπων. Υπαρχει πολυ μοναξια.
Αλλα βασικα το θεμα μου δεν ειναι η μοναξια.

Το θεμα μου κυριως ειναι αυτη η πιεση, αυτος ο εξαναγκασμος που καποιοι νιωθουμε με τα ιντερνετικα προφιλ μας. Γιατι καποιοι να θελουν να εχουν προφιλ σε ολα τα διαδικτυακα μεσα; Και στο τουιτερ, και στο instragram και παντου; Ειναι αραγε αυτο η εκδικηση του "μη διασημου", του "μη επωνυμου" που για χρονια εβλεπε τους διασημους και τους "επωνυμους" να απολαμβανουν μεγαλη δοξα χαρη στα παραδοσιακα μεσα και ζηλευαν; Ειναι η αναγκη για αποδοχη; Τι ρωταω; Αφου ξερω την απαντηση. Ναι. Αυτο ομως σημαινει οτι οι αληθινες διαπροσωπικες σχεσεις εχουν κλονιστει και υποβιβαστει εξαιτιας του ιντερνετ; Εγω σαν παιδι του ιντερνετ, που για πολυ καιρο εχω δοκιμασει τις ιντερνετικες γνωριμιες που πολλες απο αυτες οδηγησαν και σε γνωριμια απο κοντα και επειτα σε φιλια ή σχεση, δε μπορω να απαντησω. Πολλες φορες σκεφτομαι ποσο χρονο εχασα και οτι γνωρισα τα λαθος ατομα στο ιντερνετ. Μετα σκεφτομαι οτι τα ιδια ατομα μπορει να γνωριζα εκει εξω ή και χειροτερα. Ή μηπως εκτος ιντερνετ γνωριζα καλυτερα ατομα και εκανα καλυτερους φιλους; Who the hell knows? Το θεμα ειναι οτι γεννηθηκα στην εποχη που ερωτηματα σαν αυτα υφιστανται. Γι' αυτο που ειμαι σιγουρος ειναι οτι εχασα πολυ χρονο στα διαφορα σαιτ και social media, γνωριζοντας το λαθος κοσμο. Μπορει ομως το ιδιο να γινοταν ακομα κι αν δεν υπηρχε το ιντερνετ. Αρα που καταληγω; Στο γνωστο που λενε "δε σου φταιει το μεσο αλλα η χρηση που του κανεις". Και ποιος φταιει για το οτι κανω κακη χρηση σε ενα μεσο; Ενταξει, ας μην το παω ακομα πιο μακρυα, γιατι μετα ανοιγω μεγαλη κουβεντα.

Και για να ξαναγυρισω στο θεμα, ποιος αληθεια εχει τοσο χρονο για να μπαινει και στο τουιτερ και στο fb και στο instagram και στο google plus (το ειχα ξεχασει αυτο) και στο blog;;; ΕΓΩ! ΧΑΧΑΧΑ! Περα απο την πλακα, ποιος εχει τοσο χρονο; Οι φοιτητες, οι ανεργοι...η μιση Ελλαδα δηλαδη! Και τοσο χρονο να εχεις, και 24 ωρες το 24ωρο να εχεις, γιατι να νιωθεις την αναγκη να εχεις ιντερνετικη και μαλιστα πολυ συχνη παρουσια σε οσο το δυνατον περισσοτερα μεσα κοινωνικης δικτυωσης; Και γιατι νιωθεις "αδειος" αν δεν ποσταρεις; Γιατι θες να μοιραζεσαι τη ζωη σου με αγνωστους; Γιατι θες την επιβραβευση και την αποδοχη απο τους αγνωστους; Και γιατι αν δεν ποσταρεις μια μερα νιωθεις ενα κενο; Ειναι εξαρτηση; Ειναι ναρκωτικο; Μηπως σε μερικα χρονια θα ειναι το νεο ναρκωτικο τα social media; Μηπως θα ειναι ο,τι ειναι τωρα τα τσιγαρα, το αλκοολ, ο τζογος και η κοκαινη;

Που σταματαει η διασκεδαση και που ξεκινα ο εθισμος; Που σταματαει η διασκεδαση και που ξεκινα ο αυτοεξαναγκασμος;

Εχετε κι εσεις προφιλ σε ολα τα σαιτ;
Νιωθετε πιεση και εξαναγκασμο να δινετε το παρων οσο πιο συχνα γινεται σε οσο το δυνατον περισσοτερα απο αυτα τα σαιτ;
Νιωθετε ασχημα που δεν εχετε προφιλ σε ολα τα σαιτ;
Θα θελατε να αφιερωνατε περισσοτερο χρονο σε ολα αυτα τα σαιτ;

ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ INTERNET JUNKIE?

Dream within a dream

Το ονειρο που ειδα χθες ηταν πραγματικα ενα...ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Ευχομαι να μπορουσα να το θυμαμαι επακριβως ωστε να το καταγραψω απο την αρχη μεχρι το τελος με πολλες λεπτομερειες. Περισσοτερο ευχομαι να μπορουσα να το δω μπροστα μου, σα να βλεπω ταινια στην οθονη. Μετα απο αυτο το ονειρο, οι πρωινες εκπομπες στην τηλεοραση ηταν τοσο μα τοσο λιγες. Τοσο ασημαντες, τοσο αθλιες και αχρηστες. Ηλιθιοι ξενερωτοι πολιτικοι και βαρετα κοινοτυπα θεματα που δεν εχουν καμια σημασια στο τελος της ημερας. Απο συνηθεια ανοιγω το πρωι την τηλεοραση και τελευταια την εχω στο αθορυβο. Οχι πως δε μου αρεσει η τηλεοραση, μου αρεσει αρκετα, αλλα οι πρωινες εκπομπες με τους πολιτικους ειναι αφορητα βαρετες και οταν εχεις δει ενα τετοιο αριστουργημα στον υπνο σου, ολα τα αλλα σου φαινονται μικρα και ασημαντα.
Δεν το θυμαμαι ολο το ονειρο, αλλα η αισθηση που μου αφησε ξυπνωντας ηταν οτι ειδα ενα ωραιο και παραξενο ονειρο. Ημουν καπου και ζωγραφιζα κατι. Εκανα μια ζωγραφια που δεν ηταν μια απλη ζωγραφια αλλα ενα εικαστικο εργο που βλεποντας το κανεις, διαβαζε μια ολοκληρη ιστορια. Θυμαμαι λοιπον οτι το ειδαν καποιοι που βρισκονταν στον ιδιο χωρο με μενα και εμειναν με το στομα ανοιχτο.
Το παραξενο ειναι που ενω στην αρχη νομιζα οτι εγω εκανα αυτη την ζωγραφια, μετα φανηκε οτι ο καλλιτεχνης του εργου αυτου ηταν τελικα η...ΜΠΡΙΤΝΕΙ ΣΠΙΡΣ. (wtf?) Η Britney λοιπον αποφασισε να κανει εκθεση με καποια απο τα δημιουργηματα της και μεταξυ αυτων ειχε φυσικα και το αριστουργημα που εκανα εγω (;) ή αυτη (;). Εγω ημουν παρων στην εκθεση αυτη και στην αρχη απογοητευτηκα γιατι δεν εβλεπα πουθενα το αριστουργημα, αλλα στο τελος το ειδα. Στη συνεχεια το εικαστικο αυτο εργο μετατραπηκε σε...βιβλιο, ενα μυθιστορημα, το οποιο εγραψα εγω και οχι η Μπριτνει. Βεβαια, το ονειρο δεν ηταν μονο αυτο, ειχε πολυ παραπανω που δε θυμαμαι. Γι' αυτο λεω οτι μακαρι να μπορουσα να θυμαμαι το καθε ονειρο που βλεπω, να μπορουσα να το βλεπω ολο μπροστα μου σαν ταινια. Δε νομιζω οτι μπορει να υπαρξει μεγαλυτερη φαντασια απ' ο,τι στα ονειρα. Καμια ταινια, κανενα εικαστικο εργο, κανενα βιβλιο, τιποτα δε μπορει να εχει τοση φαντασια οση εχει ενα ονειρο στο οποιο σκηνοθετες ειμαστε εμεις. Καθημερινα πολλοι απο εμας σκηνοθετουμε τα βραδυα τις πιο ευφανταστες και δημιουργικες και παραξενες ταινιες που εχουν υπαρξει με ενα και μονο θεατη.
Τον τελευταιο καιρο θυμαμαι μερικα αποσπασματα απο τις ταινιες...ε συγγνωμη απο τα ονειρα που βλεπω. Γι' αυτο εχω αρχισει και σημειωνω μερικες λεξεις στο μπλοκακι μου, ωστε να μην ξεχασω μετα εντελως το ονειρο. Για παραδειγμα σημειωνω τη λεξη "πανελληνιες", ωστε να θυμηθω μετα το ονειρο και να το καταγραψω στο μπλογκ, ωστε τα παραξενα ονειρα μου να αποκτησουν και αλλους θεατες...εστω αναγνωστες.
Τις τελευταιες μερες λοιπον ειδα την Κατερινα Στανιση να ειναι υποψηφια για την Eurovision, ειδα οτι εδινα ξανα Πανελληνιες...
Ειδα οτι μιλουσα με τον παππου μου που δεν ειναι πια στη ζωη...ηταν στον Παραδεισο και μου ειπε για τη νεα του ζωη εκει περα. Μου απαντησε στις αποριες μου για τη ζωη μετα θανατον. Μου ειπε πως βρεθηκε σε αυτο το ομορφο μερος. Μου ειπε οτι μας βλεπει απο εκει ψηλα και χαιρεται που ειμαστε καλα. Ειχε μια γλυκυτητα και ηρεμια στο προσωπο του και σε καποιες στιγμες δακρυζε. Πρωτη φορα ενιωσα τοσο κοντα στον παππου μου. Τον αγκαλιασα και του ειπα οτι μας λειπει πολυ. Οσα μου ελεγε και ο τροπος που τα ελεγε, με εκαναν το πρωι που ξυπνησα, για πρωτη φορα στη ζωη μου, μετα απο ονειρο, να ειμαι γεματος δακρυα στο προσωπο μου.
Ειδα ακομα οτι η γιαγια ειχε φωναξει εναν ιερεα για να με βοηθησει να ξεπερασω τη δυσκολια που εχω να ξυπναω το πρωι...
Ειδα οτι ξαναβρηκα το αγαπημενο μου σκυλακι που εχω χασει εδω και 1 χρονο περιπου.
Απο κει και περα, σημειωσα κατι λεξεις στο μπλοκακι, που τωρα που τις βλεπω, δε με βοηθανε να θυμηθω τα ονειρα που ειδα. Δυστυχως, τα ονειρα που βλεπουμε ξεχνιουνται πολυ γρηγορα. Μακαρι να υπηρχε ενα recorder στη μνημη μας και καθε πρωι αντι για την "κοινωνια ωρα mega" να βλεπαμε τα ονειρα μας.

ΥΓ.Θα μου πειτε, και τι εγινε που ειδες στο ονειρο σου οτι ξαναβρηκες το σκυλακι σου; Δεν ειναι μονο το "στορι", η "υποθεση" του καθε ονειρου, ειναι και οι παραξενες εικονες, τα παραξενα μερη που δεν εχεις παει ποτε και που πιθανον δεν υπαρχουν πουθενα στον χαρτη.

ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΟ BLOG

Hello guys
δυσκολο πραγμα το blogging. Θελει αφοσιωση και δεν ξερω αν ειμαι καλος στο να ειμαι αφοσιωμενος σε κατι ή σε καποιον. Ειναι κατι ομως που το θελω και μου ταιριαζει. Απλα δε μου εχει τυχει μεχρι τωρα να βρω πραγματα που να μου αρεσουν τοσο πολυ και να ειμαι τοσο σιγουρος γι' αυτα, ωστε να αφοσιωθω πληρως σε αυτα. Ειναι ωραιο πραγμα να αφοσιωνεσαι σε κατι. Μου αρεσει να ειμαι σταθερος σε κατι. Ειναι χαρακτηριστικο του ζωδιου μου αλλωστε (Ταυρος). Απο την αλλη ομως βαριεμαι ευκολα. Και αυτα τα δυο ερχονται σε συγκρουση και μου κανουν δυσκολη τη ζωη καμια φορα. Ειναι πολλες αυτες οι αντιφασεις που εχω σαν χαρακτηρας.

Το μπλογκ ειναι κατι στο οποιο θελω να ειμαι αφοσιωμενος. Ειναι το χομπι μου, το παθος μου. Ειναι αναγκη και συνηθεια. Εννοειται ομως πως δε θελω να το κανω καταναγκαστικα, επειδη "πρεπει". Αν ας πουμε για μια ολοκληρη βδομαδα, δεν εχεις να πεις τιποτα απολυτως, ουτε εχεις ορεξη να γραφεις, τοτε καλο ειναι να απεχεις και οχι να γραφεις καταναγκαστικα, για να μη σε ξεχασουν οι αναγνωστες σου και να αυξησεις την αναγνωσιμοτητα. Εννοειται πως δε με ενδιαφερει να εχω εσοδα απο το μπλογκ, αλλα μου αρεσει να αποκτησω συχνη επικοινωνια με τους αναγνωστες και μου αρεσει η ιδεα να εχω πολλους αναγνωστες. Θελω να με μαθετε, θελω να με διαβαζετε, θελω να ξερετε πως σκεφτομαι, θελω να τα λεμε, να ανταλλαζουμε αποψεις, να γινουμε μια παρεα. Αυτο ειναι αλλωστε το νοημα του blogging. Αλλιως θα γραφαμε σε ημερολογιο.

Επειτα απο πολλες αλλαγες, κατεληξα σε αυτο εδω το μπλογκ με αυτο το ονομα. Ενα ονομα και ενα επιθετο που μου αρεσουν παρα πολυ.

Το αφησα για πολυ καιρο το μπλογκ και περασε και ενα πολυ μεγαλο διαστημα που προσπαθουσα να αποφασισω το ονομα που θα εδινα στο μπλογκ και κυριως το περιεχομενο που θα ειχε. Νομιζα πως ειχε κλεισει ο κυκλος του προσωπικου μπλογκ και πως απο δω και στο εξης θα εγραφα μη προσωπικα κειμενα, τυπου δημοσιογραφικα, αλλα με προσωπικο υφος. Τελικα αποφασισα πως καλυτερα θα ηταν να εχω ενα αμιγως προσωπικο μπλογκ, που θα εχει ομως και δημοσιογραφικα αρθρα και μη προσωπικα κειμενα.

Το αποφασισα λοιπον, εκανα τις απαραιτητες αλλαγες και τωρα ειναι ολοδικο μου να το κανω ο,τι θελω. Ειναι δικο μου! Ανηκει σε μενα. Δεν ειναι κειμενα που ποσταρω σε ενα φορουμ και αν το φορουμ αυτο κλεισει, χανονται. Ουτε ειναι κειμενα που εχω το φοβο οτι μπορει να τα λογοκρινουν και να μην τα δημοσιευσουν σε ενα φορουμ ή σε ενα σαιτ.

Επιπλεον, το εχω αναγκη το προσωπικο μπλογκ για να μπορω να βαζω σε μια σειρα τις σκεψεις μου που καποιες φορες ειναι παρα πολυ μπερδεμενες. Στη δουλεια τον τελευταιο καιρο δεν ειμαι καθολου συγκεντρωμενος και σκεφτομαι ενα σωρο πραγματα εντελως ασυνδετα μεταξυ τους. Ενα σωρο σκεψεις και εικονες ερχονται στο μυαλο μου και καποιες φορες φρικαρω με το ποσο ακυρα πραγματα σκεφτομαι. Το γραψιμο με βοηθαει να ερχομαι στα ισα μου, αλλα οχι παντα. Το blogging ειναι παντως καλη ψυχοθεραπεια και μαλιστα τζαμπα. Αν κατι βαριεμαι παρα πολυ, αυτο ειναι οι ψυχολογοι. Ασε που δεν εχω λεφτα, αλλα και να ειχα, δε θελω να τα δωσω σε αυτους. Την παλευω μονος μου και ο,τι καταφερω. Μονος μου ανακαλυπτω τον εαυτο μου μεσα απο αυτα που διαβαζω και κυριως μεσα απο αυτα που ζω. Βεβαια δε ζω και πολλα αλλα τελος παντων...Ισως καποτε θα αρχισω να γραφω για πραγματα που δε ζω ή που θα ηθελα να ζησω, αν και προτιμω να τα ζω, παρα να τα γραφω.

Μου εχει λειψει παρα πολυ το blogging.

ΤΑΥΡΟΣ 2015

Εχω και blog...ευτυχως που το θυμηθηκα...

Τις προαλλες ενω εκανα ελλειπτικο στο γυμναστηριο, διαβαζα ενα περιοδικο αστρολογιας που ειχα δει στη θηκη με τα περιοδικα απεναντι και πηγα και το αρπαξα. Ελεγε αναλυτικες προβλεψεις για ολα τα ζωδια για το 2015.

ΤΑΥΡΟΣ

"Αν σας διδαξε κατι η αυστηρη επιδραση του Κρονου τα τελευταια τρια χρονια, αυτο ειναι να αναγνωριζετε τις συνεπειες των αποφασεων και των ενεργειων σας και, βεβαια, να υπολογιζετε οτι οι επιλογες εχουν το τιμημα τους. Πιθανον οι περισσοτεροι απο εσας να ειστε ακομα λιγο ζαλισμενοι, γιατι κληθηκατε να πληρωσετε για καταστασεις και γεγονοτα που δεν ηταν στις επιλογες σας".

Εχω πει οτι τα ζωδια πρεπει να ειναι η μεγαλυτερη απατη και ηλιθιοτητα μετα το αδειο φλυτζανι του καφε, αλλα πολλες φορες που διαβαζω προβλεψεις και αναλυσεις, ειναι σαν ο συντακτης να μιλαει σε μενα προσωπικα. Σαν σα ξερει τι εχω ζησει, σα να τον εχει βαλει καποιος να τα γραψει ολα αυτα για μενα. Σαν το περιοδικο αυτο και το καθε περιοδικο με ζωδια να μη βρισκεται τυχαια μπροστα μου. Μηπως τελικα τιποτα δεν ειναι τυχαιο;

Καλυτερη δουλεια απο αυτη που εχω, λεει, να βρω μετα τις 18 Σεπτεμβριου. Και αμα θελω, λεει, να ανοιξω καμια επιχειρηση, λεει να το κανω απο 18 Σεπτεμβριου και μετα...Παλι καλα που μου το ειπες, γιατι ετοιμος ημουν να παω αυριο κιολας να ανοιξω μια ακομα επιχειρηση στις τοσες που εχω...

Η δημιουργικη μου διαθεση θα αυξηθει, λεει, απο τον Αυγουστο και μετα (Μακαρι!).

"Η τεχνη, η συγγραφη, η μοδα, η TV και ο,τι αφορα στα παιδια θα σας επιφερουν κερδος". (ΜΑΚΑΡΙ!).

Τα οικονομικα μου, λεει, θα βελτιωθουν πολυ, απο τον Οκτωβριο και μετα.

(ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ)

"Αποφυγετε τη νεα χρονια, ιδιαιτερα απο τον Ιουνιο και μετα, να δανεισετε ή να υποκυψετε στις σειρηνες του ευκολου κερδους, γιατι μπορει να απογοητευτειτε".

(ΔΕ ΘΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΣ! ΑΛΛΩΣΤΕ ΗΔΗ ΕΧΩ ΥΠΟΚΥΨΕΙ ΚΑΙ ΕΧΩ ΗΔΗ ΨΙΛΟΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΕΙ. ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΩ ΚΑΤΩ ΟΜΩΣ. Ο ΕΠΙΜΕΝΩΝ ΝΙΚΑ)

"Υποθετω οτι εχετε κατανοησει τα τελευταια τρια χρονια τη σπουδαιοτητα της προληψης στην υγεια, και εχετε πραξει τα δεοντα". (ΣΩΣΤΑ)

"Ο οργανισμος σας, ψυχικα, πνευματικα και πιθανον σωματικα, εχει κουραστει αρκετα, και χρειαζεται μεγαλυτερη φροντιδα". (ΣΩΣΤΑ)