Μισω τις ουρες στην τραπεζα. Και ποιος δεν τις μισει θα μου πειτε. Εγω ισως λιγο παραπανω απο τους αλλους. Οπως αλλωστε μισω παραπανω απο τους αλλους τη ζεστη, την πολυκοσμια και αλλα. Μπορει να ειμαι πολυ υπομονετικος αλλα μερικα πραγματα απλα δεν τα αντεχω. Μπορει να κανω υπομονη για σημαντικα πραγματα, αλλα σε καθημερινα πραγματα που ο περισσοτερος κοσμακης κανει υπομονη, εγω εχω θεμα.
Πηγα λοιπον σημερα στην τραπεζα και παροτι η ουρα δεν ηταν και τοσο μεγαλη, εγω χαλαστηκα. Περισσοτερο χαλαστηκα με τη "βλαχα" στην ουρα. Παντα υπαρχει μια τετοια. Εγω τουλαχιστον απ' οσο θυμαμαι παντα πεφτω σε μια τετοια. Μπορει να ειναι και αντρας, αλλα συνηθως ειναι γυναικα. Συνηθως μεγαλης ηλικιας. Οπως και σημερα. Την καταλαβα αμεσως. Τις ψυχολογω. Εχω την ικανοτητα αυτη να ψυχολογω τη βλαχα της ουρας. Πηγαινει στην υπαλληλο, ανοιγει κατι χαρτια, ψιθυριζει μια ερωτηση. Και μετα μια αλλη. Η υπαλληλος τη ρωταει και αυτη. Και μετα ξανα. Καμια φορα μπορει να παει σε αλλη υπαλληλο για βοηθεια, επειδη αυτη ειναι καραασχετη ή μπορει ακομα και στο διευθυντη να παει. Μετα κοιταει τον υπολογιστη με μεγαλη προσοχη. Μετα απο μερικα λεπτα ρωταει κατι τη βλαχα, αυτη απανταει αφου πρωτα το σκεφτει και συμβουλευτει τα χαρτια της. Επισης η βλαχα μπορει και στο ενδιαμεσο να παρει και κανα τηλεφωνο για να βεβαιωθει για κατι. Πολλες φορες κατι ψιθυριζει στην υπαλληλο την ωρα που αυτη κοιταει με προσοχη τον υπολογιστη.
Μετα απο ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ λεπτα και αφου τα νευρα ολων και ειδικα τα δικα μου εχουν γινει ΤΣΑΤΑΛΙΑ, η συναλλαγη ολοκληρωνεται.
Το σπαστικο ειναι οτι η βλαχα ακομα και οταν τελειωνει πια, ακομα και τοτε αργει. Παιρνει ενα ενα τα χαρτια, τα διπλωνει προσεχτικα, ανοιγει πολυ αργα το πορτοφολι της, βαζει πολυ αργα τα λεφτα μεσα, μετα βαζει πολυ αργα το πορτοφολι στην τσαντα και μετα αποχωρει. ΑΡΓΑ!
Ουστ απο δω σιχαμενη βλαχα, της λεω. Μας γκαστρωσες.
Ωραια λοιπον βρηκα θεμα να γραψω ξανα στο μπλογκ μετα απο τοσες μερες αποχη. Και τις αλλες μερες ειχα θεματα, αλλα δεν ειχα ορεξη. Γενικα τα πραγματα στη ζωη μου δεν ειναι καλα. Παροτι οι συνθηκες ειναι καλες, εχω θεματα. Πολλες μερες το μονο που θελω ειναι να ειμαι στο κρεβατι. Δεν εχω ορεξη, δεν εχω ενεργεια. Εχω αποκλεισει τις νεες γνωριμιες, δεν εχω ορεξη να ψαχτω για νεα χομπι, δε βρισκω ευχαριστηση σε πραγματα που εβρισκα πιο παλια, παω να ξεκινησω κατι και μετα το αφηνω, αναβαλλω συνεχεια, περναω πολλες ωρες απλα να σκεφτομαι το παρελθον και τι εκανα λαθος και τι θα μπορουσα να κανω διαφορετικα. Θελω να περναω πολλες ωρες μονος χαζευοντας στο ιντερνετ ή ξεφυλλιζοντας κουτσομπολιστικα περιοδικα. Πολλες μερες νιωθω εντελως αποδυναμωμενος και βαριεμαι να κανω το οτιδηποτε. Γενικα χαλια.
Χρειαζομαι κατι να με ταρακουνησει. Να με κανει να τα δω αλλιως τα πραγματα. Να με βγαλει απο αυτη τη φυλακη που εχω κλεισει τον εαυτο μου. Χρειαζομαι μια μεγαλη αλλαγη στη ζωη μου.
Πηγα λοιπον σημερα στην τραπεζα και παροτι η ουρα δεν ηταν και τοσο μεγαλη, εγω χαλαστηκα. Περισσοτερο χαλαστηκα με τη "βλαχα" στην ουρα. Παντα υπαρχει μια τετοια. Εγω τουλαχιστον απ' οσο θυμαμαι παντα πεφτω σε μια τετοια. Μπορει να ειναι και αντρας, αλλα συνηθως ειναι γυναικα. Συνηθως μεγαλης ηλικιας. Οπως και σημερα. Την καταλαβα αμεσως. Τις ψυχολογω. Εχω την ικανοτητα αυτη να ψυχολογω τη βλαχα της ουρας. Πηγαινει στην υπαλληλο, ανοιγει κατι χαρτια, ψιθυριζει μια ερωτηση. Και μετα μια αλλη. Η υπαλληλος τη ρωταει και αυτη. Και μετα ξανα. Καμια φορα μπορει να παει σε αλλη υπαλληλο για βοηθεια, επειδη αυτη ειναι καραασχετη ή μπορει ακομα και στο διευθυντη να παει. Μετα κοιταει τον υπολογιστη με μεγαλη προσοχη. Μετα απο μερικα λεπτα ρωταει κατι τη βλαχα, αυτη απανταει αφου πρωτα το σκεφτει και συμβουλευτει τα χαρτια της. Επισης η βλαχα μπορει και στο ενδιαμεσο να παρει και κανα τηλεφωνο για να βεβαιωθει για κατι. Πολλες φορες κατι ψιθυριζει στην υπαλληλο την ωρα που αυτη κοιταει με προσοχη τον υπολογιστη.
Μετα απο ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ λεπτα και αφου τα νευρα ολων και ειδικα τα δικα μου εχουν γινει ΤΣΑΤΑΛΙΑ, η συναλλαγη ολοκληρωνεται.
Το σπαστικο ειναι οτι η βλαχα ακομα και οταν τελειωνει πια, ακομα και τοτε αργει. Παιρνει ενα ενα τα χαρτια, τα διπλωνει προσεχτικα, ανοιγει πολυ αργα το πορτοφολι της, βαζει πολυ αργα τα λεφτα μεσα, μετα βαζει πολυ αργα το πορτοφολι στην τσαντα και μετα αποχωρει. ΑΡΓΑ!
Ουστ απο δω σιχαμενη βλαχα, της λεω. Μας γκαστρωσες.
Ωραια λοιπον βρηκα θεμα να γραψω ξανα στο μπλογκ μετα απο τοσες μερες αποχη. Και τις αλλες μερες ειχα θεματα, αλλα δεν ειχα ορεξη. Γενικα τα πραγματα στη ζωη μου δεν ειναι καλα. Παροτι οι συνθηκες ειναι καλες, εχω θεματα. Πολλες μερες το μονο που θελω ειναι να ειμαι στο κρεβατι. Δεν εχω ορεξη, δεν εχω ενεργεια. Εχω αποκλεισει τις νεες γνωριμιες, δεν εχω ορεξη να ψαχτω για νεα χομπι, δε βρισκω ευχαριστηση σε πραγματα που εβρισκα πιο παλια, παω να ξεκινησω κατι και μετα το αφηνω, αναβαλλω συνεχεια, περναω πολλες ωρες απλα να σκεφτομαι το παρελθον και τι εκανα λαθος και τι θα μπορουσα να κανω διαφορετικα. Θελω να περναω πολλες ωρες μονος χαζευοντας στο ιντερνετ ή ξεφυλλιζοντας κουτσομπολιστικα περιοδικα. Πολλες μερες νιωθω εντελως αποδυναμωμενος και βαριεμαι να κανω το οτιδηποτε. Γενικα χαλια.
Χρειαζομαι κατι να με ταρακουνησει. Να με κανει να τα δω αλλιως τα πραγματα. Να με βγαλει απο αυτη τη φυλακη που εχω κλεισει τον εαυτο μου. Χρειαζομαι μια μεγαλη αλλαγη στη ζωη μου.
