ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ

Έχετε πολύ καιρό να διαβάσατε νέα του Τηλέμαχου. Καιρός λοιπόν να συμβεί και αυτό. Εξάλλου δε θέλω να πεθάνετε από αγωνία. Λοιπόν, ο Τηλέμαχος φέτος ξεκίνησε μια σχολή βοηθού φυσικοθεραπευτή σε ΙΕΚ. Πότε αποφάσισε να πάει σε αυτή τη σχολή και γιατί; "Ήμουν στη μέση του πουθενά, δεν ήξερα με τι θα ασχοληθώ στη ζωή μου, πώς θα βγάζω χρήματα στο μέλλον και έπρεπε να στύψω το μυαλό μου να σκεφτώ ποιο επάγγελμα μου ταιριάζει περισσότερο για να μπορώ να έχω ένα επάγγελμα να βγάζω χρήματα. Επέλεξα τη φυσικοθεραπεία που μου ταιριάζει και είναι στην ψυχολογία μου. Είναι ένα επάγγελμα που το νιώθω οικείο". Ο ίδιος λέει ότι του αρέσουν τα θέματα υγείας και ψάχνεται πολύ γύρω από τα θέματα αυτά και ότι του αρέσει να βοηθά ανθρώπους που είναι ανήμποροι. 

Φέτος τέλειωσε τον πρώτο χρόνο σπουδών. Πως του φάνηκε; "Για τους συμφοιτητές μου δεν έχω να πω τα καλύτερα. Οι καθηγητές κάποιοι καλοί, κάποιοι μ*****. Τα μαθήματα ήταν καλά, αλλά πολύ δύσκολα, γιατί είναι αμιγώς ιατρικά και η ύλη πολλή. Αν σε ενδιαφέρει, όμως, και το βάλεις στόχο, μπορείς να τα καταφέρεις. Για την οργάνωση της σχολής δεν έχω να πω τα καλύτερα. Την ύλη των μαθημάτων δεν την είχαμε σε βιβλία και αναγκαζόμασταν και ψάχναμε από 'δω κι από 'κει στο ίντερνετ, μας τα έστελναν σε e-mail, δε μας έδιναν σημειώσεις για να μη χαλάσουν λεφτά". 

Του ήταν δύσκολο να διαβάζει σαν να είναι φοιτητής Ιατρικής, δεδομένου ότι ήταν θεωρητική κατεύθυνση; "Ουσιαστικά φοιτητής Ιατρικής είμαι, έχουμε μάθει για όλες τις αρρώστιες, τις παθήσεις, θα είμαι ένας μινι γιατρός. Στην αρχή δυσκολεύτηκα πάρα πολύ, γιατί υπήρχαν πάρα πολλοί όροι ιατρικοί και η "ιατρική αργκώ" είναι πολύ δύσκολη, όμως με πολύ διάβασμα, πείσμα, υπομονή, θέληση, κατάφερα να αποκωδικοποιώ τους ιατρικούς όρους και να καταλαβαίνω πίσω από τις λέξεις και τα γράμματα. Αν παπαγαλίσεις χάνεις τη μπάλα στην Ιατρική". 

Μετά τη σχολή σκέφτεται να συνεχίσει τις σπουδές; "Ναι, το σκέφτομαι, αλλά δεν έχω τους οικονομικούς πόρους για να προβώ σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Είναι ένα βήμα, βέβαια, βαρυσήμαντο που σίγουρα θα στιγματίσει τη ζωή μου, γιατί πλέον έχω ωριμάσει, δεν είμαι το άτομο που ήμουν παλιά, που δε με ένοιαζε τίποτα στη ζωή μου. Θέλω να πάρω ένα πτυχίο, να έχω μια δουλειά, να βγάζω τα χρήματα μου, να κάνω τη ζωή μου. Δε θέλω πια να εξαρτώμαι από άλλους, γι' αυτό το λόγο θέλω κιόλας να προσπαθήσω για κάτι ακόμα μεγαλύτερο, να πάρω το πτυχίο του φυσικοθεραπευτή, να είμαι φυσικοθεραπευτής και όχι βοηθός φυσικοθεραπευτή, να έχω πιο πολλά δικαιώματα, να απαιτώ πιο πολλά χρήματα. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολο το bachelor, ότι θα έχει πιο πολύ διάβασμα, αλλά με θέληση, υπομονή, πίστη και καλή διάθεση, πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά". 

Ποια είναι η γνώμη του για τα προβλήματα της νέας γενιάς, της γενιάς του; Πώς είναι να είσαι 25 χρονών σήμερα στην Ελλάδα; "Τα 25 είναι μια ηλικία η οποία μοιάζει με αγγελική. Το σώμα του ανθρώπου είναι αγγελικό. Είσαι νέος αλλά και κάπως συνειδητοποιημένος. Είσαι μια αγγελική φυσιογνωμία. Το θέμα όμως είναι ότι είσαι άγγελος χωρίς φτερά. Σου έχουν κόψει τα φτερά. Πιστεύω ότι καλό θα ήταν να σπουδάσουμε και ίσως να φύγουμε κιόλας από την Ελλάδα, να ανοίξουμε τα φτερά μας έξω. Δεν είναι πρόσφορο το έδαφος εδώ πέρα για καμία επαγγελματική δραστηριότητα σε κανένα τομέα. Εδώ χαντακωνόμαστε, δε ζούμε, εξαρτώμαστε από τους γονείς μας...".

ΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Διαβαζω σε τοπικη εφημεριδα του Ηρακλειου:

Σοκ στην κοινή γνώμη της Κρήτης προκάλεσε η αποκάλυψη του πρωτοφανούς για τα τοπικά δεδομένα κρούσματος σχολικής βίας σε λύκειο του Ηρακλείου. Ακόμη και οι πιο υποψιασμένοι δυσκολεύονταν να πιστέψουν πως εντός των σχολικών τειχών μπορεί να ευδοκιμούν, έστω και μεμονωμένα, φαινόμενα βιντεοσκόπησης μαθητών που γδύνουν, χτυπούν και ειρωνεύονται συμμαθητές τους. 
Η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, χαρακτηρίζοντας σοβαρά τέτοιου είδους περιστατικά. Εντύπωση προκαλεί, όμως, το γεγονός πως οι ίδιοι οι μαθητές δεν είναι ανυποψίαστοι. Μεγάλη μερίδα τους δηλώνει πως έχουν πέσει στην αντίληψή τους μικρότερης βαρύτητας ανάλογα περιστατικά, ενώ ακόμη μεγαλύτερο είναι το ποσοστό των μαθητών που έχουν ακούσει σχετικές φήμες.
Το πώς έχουμε φτάσει ως εδώ δεν είναι δύσκολα αντιληπτό. Τα αρνητικά πρότυπα που προβάλλονται και αναπαράγονται, η απάθεια, η έλλειψη παιδείας, η προσήλωση στην απόκτηση υλικών αγαθών και η "χαλάρωση" βασικών θεσμών της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί παρά να έχουν αντίκτυπο και στο σχολικό περιβάλλον, το οποίο εξάλλου είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. 
Το αίτημα της ΕΛΜΕ για πρόσληψη ψυχολόγων στα σχολεία θα μπορούσε να αποτελεί κάποια λύση, πάνω απ' όλα όμως χρειάζεται συνολική κοινωνική αφύπνιση. Οι ειδικοί ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι κάνουν λόγο για μια κοινωνία που είναι θεμελιωμένη πάνω στη βία, την οποία αναπαράγει, και για πολλές αιτίες που κάνουν τους νέους αδιάφορους και επιθετικούς. Αναφέρονται παράλληλα στα σαθρά θεμέλια πάνω στα οποία είναι στηριγμένη η σημερινή κοινωνία, καθώς και στην ουσιαστική αδιαφορία της οικογένειας... 
«Έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να μπουν ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία», εκτιμά ο κ. Αγαπάκης και συμπληρώνει ότι οι συγκεκριμένοι επιστήμονες έχουν τη δυνατότητα να βοηθήσουν αποτελεσματικότερα τους μαθητές που παρουσιάζουν αποκλίνουσες συμπεριφορές. 

Αυτα που λεγονται ειναι βεβαια σωστα.Οι ψυχολογοι ειναι σιγουρα απαραιτητοι στα σχολεια.Οι εκπαιδευτικοι ομως δεν εχουν και αυτοι ευθυνη; Δεν ειναι και ρολος δικος τους η διαπαιδαγωγηση των μαθητων; Γιατι πρεπει να τα κανει ολα ενας "ειδικος"; Οι καθηγητες ειναι σε συχνη επαφη με τους μαθητες, γνωριζουν, ή καλυτερα, οφειλουν να τους γνωριζουν με τα ονοματα τους, μπορουν να τους ψυχολογησουν (δε χρειαζεται να το σπουδασουν κιολας, εξαλλου Παιδαγωγικη δεν εχουν μαθει;).Μπορουν να ειναι διπλα τους, να παρεμβαινουν οποτε χρειαζεται, να συζητανε μαζι τους.
Αντιθετα ομως, οι περισσοτεροι εχουν σταση αδιαφοριας.Ο ρολος τους περιοριζεται στην παραδοση του μαθηματος, την προσφωνηση του επιθετου για εξεταση απο το μπλοκακι, τη διορθωση του τεστ και τον ελεγχο.Καθολου ομως ουσιαστικη επαφη με το μαθητη.Αυτος ειναι ο τυπος του καθηγητη που συνανταται περισσοτερο στα ελληνικα σχολεια.Ακομα και οταν αντιλαμβανεται οτι υπαρχουν προβληματα στην ταξη, δε δινει σημασια.Ακομα και οταν βλεπει τη σωματικη ή την ψυχολογικη βια μεταξυ των μαθητων να εκτυλισσεται μπροστα του το προσπερναει ως κατι ασημαντο ή κατι που δεν τον αφορα.Ενδιαφερεται πανω απ' ολα να προλαβει την υλη και να παρει τον μισθο του, γι' αυτο κανει και τοσες απεργιες ολο το χρονο.Ποτε αληθεια εκανε απεργια για το ιδιο το εκπαιδευτικο εργο και οχι τα λεφτα;
Βεβαια ο ρολος του σε πολλες περιπτωσεις ειναι ετσι και αλλιως αχρηστος.Δεν ηταν οπως παλια που ηταν ο κυριος μεταδοτης γνωσεων.Και αδυνατει να αντιληφθει οτι ο βασικος του ρολος ειναι διαπαιδαγωγικος, να μη μεταδιδει ξερες γνωσεις αλλα να καλλιεργει τη σκεψη, να προωθει τη συμμετοχη, να αναδεικνυει τις ικανοτητες του καθε μαθητη, να αναπτυσσει σχεσεις ουσιαστικες με τους μαθητες.Τα πραγματα δεν εξεταζονται απο τη σωστη τους οπτικη.Ο ψυχολογος μπορει να θεωρησει σαν αιτια συμπτωματος κοινωνικης παθογενειας τον τροπο που λειτουργει το εκπαιδευτικο συστημα.Θα κανει τη "διαγνωση" του, αλλα τι νοημα θα εχει αν δεν αλλαξει το ιδιο το συστημα και κυριως η νοοτροπια των καθηγητων;
Βεβαια, μεγαλη ευθυνη εχει η οικογενεια (απολυτως εννοουμενο).Σκεφτειτε ομως οτι το παιδι δε μεταφερει μονο απο το σπιτι τα προβληματα του στο σχολειο, αλλα και απο το σχολειο στο σπιτι.Τα προβληματα δεν τα δημιουργουν μονο οι γονεις για τους δικους τους λογους, αλλα και τα ιδια τα παιδια δημιουργουν προβλημα, οντας συντετριμμενα απο ενα σχολειο που απεχθανονται και μισουν, και απο ενα συστημα που τους ωθει στον ανουσιο ανταγωνισμο και τη βαθμοθηρια.Οι γονεις βεβαια απο τη μερια τους, ζητανε υψηλη βαθμολογια, χωρις να νοιαζονται για το αν τα παιδια παιρνουν ουσιαστικη μορφωση και ολο αυτο γινεται εν γνωση των καθηγητων.

ΟΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ ΚΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Τον τελευταιο καιρο και με αφορμη την υποθεση Ζαχοπουλου, το επαγγελμα του δημοσιογραφου εχει την απολυτη τιμητικη του, αλλα με αρνητικη εννοια.Οι δημοσιογραφοι που ανεδειξαν το πολιτικο (;) ροζ (;) σκανδαλο, μονοπωλοντας το και αναδεικνυοντας ως το υψιστο θεμα, το ενα και μοναδικο, στα ετσι και αλλιως μονοθεματικα δελτια, κανωντας πολλαπλα αφιερωματα, ψαχνωντας για τον υποπτο, φτιαχνωντας σεναρια, και ολα αυτα με αλλοθι τις πολιτικες προεκτασεις της υποθεσης, και την ηθικολογια της αποκλεισης της ροζ εκδοχης που "δεν αφορα κανεναν", οι ιδιοι τωρα μπαινουν στο στοχαστρο, και η υποθεση γυριζει μπουμερανγκ εναντιον τους, και ενω αυτοι ειναι που δημοσιοποιουν τα παραπτωματα, τα κακως κειμενα των πολιτικων (σπανια της πολιτικης), που κρινουν αυστηρα την εξουσια, και ειναι γενικα σε θεση κριτη (ή μηπως δικαστη;), τωρα αυτοι οι ιδιοι ειναι που δεχονται τα ανελεητα βελη της κριτικης, και μαλιστα της ισοπεδωτικης.

Δεν ειναι μονο οι πολιτικοι "ολοι οι ιδιοι", "λαμογια", "κλεφτες", "ψευτες".Η αληθεια ειναι πως παντα ξεσπα μια αφορμη για να μπουν στο στοχαστρο καποιοι επαγγελματιες.Μια οι δασκαλοι, μια οι καθηγητες, μια οι γιατροι, μια οι ταξιτζηδες (οι πολιτικοι εσαει).Η τελευταια αφορμη ειναι η διαμαχη που ξεσπασε μεταξυ δυο (αντιπαθητικων) μεγαλο-εκδοτων επειδη βγηκαν στην επιφανεια υπονοιες για ξεπλυμα μαυρου χρηματος κτλ και οι δυο τους (που ηταν φιλοι) αρχισαν να επιδιδονται σε λεκτικες επιθεσεις και καρφωματα, πεφτωντας ετσι χαμηλα στα ματια του μεσου πολιτη.Μεγαλο ποσοστο βεβαια αρεσκεται να απολαμβανει τις κοντρες που ξεσπανε αρκετα συχνα πια στη μικρη οθονη και ειτε ειναι διαδραστικες, δηλ. οι "αντιπαλοι" βρισκονται μαζι στην αρενα (στουντιο), ειτε γινεται με "απαντησεις", απο το βημα που δινεται στον καθενα.Πριν λιγο καιρο η κοντρα ηταν αναμεσα σε καλλιτεχνες (Λακης-Καρβελας), τωρα ειναι αναμεσα σε δημοσιογραφους, και οχι μονο τους 2 εκδοτες, γιατι η μπαλα εχει παρει και αλλους, οχι ομως αθελα τους.

Και αν οι θεατες δεν απολαμβανουν απλα την τηλε-διαμαχη, παιρνωντας ο καθενας το μερος καποιου, σα να επροκειτο για ποδοσφαιρικο αγωνα, τοτε σκεφτονται οτι η αληθεια που κρυβεται πισω απο τα προσωπα, η αξια τους, ο,τι τελος παντων τους διεπει, σε προσωπικο αλλα και επαγγελματικο επιπεδο, καποτε ερχεται η στιγμη που αναποφευκτα θα ξεπροβαλει, αν οχι αποκαλυφθει εντελως.Θα αφησει ενα σημαδι, σε αυτους που ειναι υποψιασμενοι, θα τους κανει να σκεφτουν οτι για ολα ερχεται το πληρωμα του χρονου, οχι μονο για τα καλα αλλα και τα ασχημα, οτι ο καθενας εχει αυτο που του αξιζει, και οτι δυστυχως, φαινεται πως ολα ειναι αποτελεσματα των πραξεων μας.Μπορει και οχι ομως.Παντως, μπαινουν στη διαδικασια της αναλυσης.Ειναι αυτοι που θα γινουν πιο δυσπιστοι, θα αναρωτηθουν για την ποιοτητα της δημοκρατιας, των θεσμων, που θα κανουν λογο για πτωση των αξιων, για την τηρηση της δεοντολογιας, ειναι αυτοι που εχουν ετσι και αλλιως την ικανοτητα να διακρινουν το καλο απο το κακο (αραγε με κριτηρια αντικειμενικα ή υποκειμενικα;) το αληθινο απο το ψευτικο, και αυτο που εχει περιθωρια βελτιωσης και που του δινει τη συγκαταβαση του ή ακομα και το συγχωρει.

Υπαρχει ομως σε αυτο το υγιες κομματι του πληθυσμου της επαγρυπνησης και της ευστοχης κριτικης, ενα καθως φαινεται πολυ μεγαλο μερος που τεινει στο μηδενισμο, την απαξιωση, την ισοπεδωση, που εξωθει στα ακρα τη δημοκρατια της επιτηρησης και της παρακωλυσης, ως το σημειο να την οδηγει στην απολιτικοτητα.Και το προβλημα ειναι οτι ευκολα καποιος μπορει να παρασυρθει προς αυτο.Και παρατηρω οτι πολλοι μπλογκερ ανηκουν σε αυτο το κομματι του διαρκη στιγματισμου και εκμηδενισμου, παρασυρωντας και τους αναγνωστες και δημιουργωντας μια νεα μαζα, που παρολο που φαινεται πως προασπιζει τις αξιες και τη δημοκρατια, στην ουσια, με τον τροπο της, τη βλαπτει.

Καταλαβαινω ομως αυτη την αναγκη τα πραγματα να ενοποιουνται, να αποτελουν ενα κοινο κωδικα, να εχουν κοινα χαρακτηριστικα.Ειναι κατι που εξυπηρετει τις αναγκες πολλες φορες του γραπτου λογου, βοηθαει στο να βρισκονται τα αιτια και οι λυσεις, να δινονται ερμηνειες απο ειδικους και μή, δινει νοημα η συλλογικοτητα, αυτο ειναι αληθεια, γιατι ειναι και μια ανθρωπινη αναγκη.Η ισοπεδωση ομως ειναι κατι ακραιο και αντι να βοηθαει, πολλες φορες οδηγει στον εκνευρισμο και την παραιτηση απο την προσπαθεια.Η δημοκρατια και η ποιοτητα αυτης δεν ανηκει μονο σε αυτους που εχουν την εξουσια αλλα ανηκει σε ολους τους πολιτες.Ολοι αλληλεπιδρουμε μεταξυ μας, κρινομαστε και κρινουμε, δρουμε και αντιδρουμε, αλλα και για το ενα και για το αλλο, υπαρχει ενα μετρο που καθοριζει αν γινεται σωστα και με τροπο που δινει ποιοτητα στο πολιτικο ιδεωδες και το κοινωνικο συνολο, και το ωφελει.

"Η ΗΜΕΡΗ" ΤΟΥ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΚΑΙ Η "ΑΝΗΜΕΡΗ" ΡΟΥΛΑ

Φανταστείτε ένα σύζυγο και σ’ ένα τραπέζι απάνω να κάθεται η γυναίκα του που αυτοκτόνησε,παν κάτι ώρες, πηδώντας απ’ το παράθυρο.Είναι ανάστατος, δεν μπορεί να μαζέψει το μυαλό του.Πηγαινοέρχεται από τη μια κάμαρα στην άλλη πασχίζοντας να συλλάβει το τι έγινε,να «μαζέψει τις σκέψεις του σ’ ένα σημείο».

Αυτο ειναι το σημειωμα του Ντοστογιεφσκι για την "Ημερη".

Ο Λευτερης Βογιατζης, που θεωρειται απο τους καλυτερους ελληνες ηθοποιους ερμηνευει το συζυγο, σε ενα εξαιρετικο δραματικο μονολογο, στην ομωνυμη θεατρικη παρασταση.Ο εαυτος του εμφανιζεται σε βιντεο και συνομιλει μαζι του.Πολυ πρωτοποριακη ιδεα.Οταν βρισκεσαι σε οριακη κατασταση συνομιλεις με τον εαυτο σου.Και σου λεει αληθειες, οσα δε θες να ακουσεις, λογια που πονανε.Τον ακους να σε ειρωνευεται, να σε περιπαιζει, να σου υπενθυμιζει, να σε επανεφερει, να γελα μαζι σου.Αλλα και να σε παρηγορει.Τον κανεις εσυ να σε παρηγορει.Ειναι μια μαχη η συνομιλια με τον εαυτο μας.Εμεις διαλεγουμε τι θα πει ο εαυτος μας.Αλλα οχι παντα.Δεν εχουμε παντα τον ελεγχο.Ο εαυτος μας μπορει να ειναι καποιος αλλος και να μην εξαρταται απο εμας η σκεψη του.Και εμεις εχουμε γινει εξωτερικος παρατηρητης του εαυτου μας (αποπροσωποποιηση)."Πάνω απ' όλα με ενδιαφέρει η εικόνα του διπλού ανθρώπου - μια εικόνα που δεν αφήνουμε να διαφανεί ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό. Μέσα μας ελλοχεύουν στοιχεία τα οποία δημιουργούν την ανισορροπία και είναι αυτά τα ίδια στοιχεία που θέλουν να τη θεραπεύσουν". λεει ο Λευτερης Βογιατζης.

Δυσκολο επαγγελμα ο ηθοποιος.Για 2 συνεχομενες ωρες χωρις διαλειμμα περιφερεται πανω στη σκηνη, παλευωντας με τις σκεψεις του που βιαζονται να εκτεθουν, τον εαυτο του, το υποσυνειδητο, λειτουργωντας αψογα, με τις κινησεις και τις παυσεις, ολα μοιρασμενα και υπολογισμενα.Η ερμηνεια και η ακολουθια του βιντεο, στην αρχη ξενιζουν λιγο, αλλα μετα τα οικειοποιεται ο θεατης και παρασερνεται απο τη λυρικη αφηγηση που δενει αψογα με τις εικονες που προβαλλονται, και απο την πλοκη της αφηγησης η οποια ομως εχει ενα βαθμο δυσκολιας στην παρακολουθηση, ειδικα αν δεν εχει διαβασει το εργο.Εγω σκεφτομουν αλλα οταν την εβλεπα, αλλα ηξερα οτι αυτο που εβλεπα, ηταν κατι εξαιρετικο.Ο ηθοποιος αυτος ειναι πραγματικα αξιος θαυμασμου.

Μετα το τελος της παραστασης, εμαθα την ιστορια του εργου.Ενας ενεχυροδανειστης, μεγαλος σε ηλικια, γνωριζει ενα 16χρονο κοριτσι, και τη ζηταει σε γαμο.Η ζωη τους γινεται μαρτυριο.Το κοριτσι ειναι μια σιωπηλη, εσωστρεφη περσονα, μπερδεμενη και εκεινος καποιος γεματος ενοχες, που αυτοτιμωρειται, που δεν ξερει πως να της φερθει.Τη λατρευει ομως και οταν βρισκει το θαρρος να της το ομολογησει, εκεινη αυτοκτονει.

Αυτη η ιστορια θυμιζει (τι εννοειτε υβρις;) τη Ρουλα και τον αλβανο συζυγο της.Και ο Φραν ειναι μια σιωπηλη περσονα, νεαρης ηλικιας, που παντρευτηκε τη μεγαλη σε ηλικια Ρουλα, προφανως οχι απο αγαπη.Η Ρουλα ομως τον αγαπουσε και ισως δεν το ηξερε απο την αρχη.Οταν καταλαβε ποσο τον αγαπαει και θελησε να του το πει, γιατι προφανως πριν δε βρηκε τη δυναμη, εκεινος, μην αντεχοντας αλλον τις οποιες ιδιομορφιες του χαρακτηρα της, αποφασισε να την αφησει.Τοτε ειναι που η Ρουλα, καταλαβε οτι ο Φραν για εκεινη ειναι ολη της η ζωη.Η Ρουλα αντι να προβει σε ενα δραματικο μονολογο, κλεισμενη στους τεσσερεις τοιχους του σπιτιου της, σκεφτηκε οτι θα ηταν καλυτερα αν ολο το πανελληνιο μαθαινε για το δραμα της.Ετσι πηρε σβαρνα ολα τα καναλια κλαιγομενη και εκλιπαρωντας τον συζυγο να γυρισει πισω σε αυτη.Ο Φραν δεν αυτοκτονησε, επομενως παρακολουθουμε ενα τηλεοπτικο live δραμα του οποιου το τελος δεν γνωριζουμε ακομα.Απο την "ημερη" του Ντοστογιεφσκι, σημερα ζουμε το νεο δραματικο επος, την "ανημερη" (Ρουλα).Φοβαμαι ομως, μηπως ο "ημερος" Φραν δεν αντεξει αλλο και παει και πεσει και αυτος απο το παραθυρο ο αμοιρος.Και μετα η Ρουλα θα αφησει τα καναλια, θα κανει το δραμα της βιβλιο και θα γινει η πρωταγωνιστρια της "ανημερης", διασκευη του εργου του Ντοστογιεφσκι, και μη μπορωντας αλλο να κλαψει, βουρκωμενη να λεει τα λογια του μεγαλου συγγραφεα:"Κι ύστερα, βέβαια, δεν ήθελα ο ίδιος να το παραδεχτώ, και όλους τους βασάνιζα , κι εσένα γι αυτό σε βασάνιζα και γι αυτό και σε παντρεύτηκα, για να σε βασανίζω, γι αυτό." Ποιος ξερει ομως, μπορει ο Φραν να γυρισει και να εχουμε happy end.Οπως αλλωστε αρμοζει σε μια...τηλεοπτικη νουβελα.

ΝΥΧΤΑ ΡΑΔΙΟ-ΦΟΝΩΝ

Ζουμε στην εποχη του μεταμοντερνου, της απενεχοποιησης του σεξ, των τραβηγμενων σχεσεων και καταστασεων.Και ολα αυτα αντικατοπτριζονται και στην Τεχνη, και στο Θεατρο ακομα, που στο μυαλο μας το εχουμε συνδεσει με κατι κλασικο, κατι διαχρονικο, κατι που υπερβαινει κατα πολλοις τα ορια του εφημερου, που προαγει διαχρονικες αξιες και αντιστεκεται στις μοδες της εποχης.Ειναι ομως αυτο κανονας για το Θεατρο ή μηπως και αυτο οπως καθε μορφη τεχνης οφειλει να προβαλει τα προτυπα και τα ηθη της εκαστοτε εποχης; Μειωνει ή οχι την αξια ενος θεατρικου εργου η ταυτιση του με τη μοντερνα εποχη; Και αν τη μειωνει, την ευθυνη εχει το εργο ή μηπως η ρηχοτητα που επικρατει;

Η Νυχτα Ραδιο-φονων ειναι μια πολυ πετυχημενη θεατρικη παρασταση που βραβευτηκε μαλιστα ως η δευτερη καλυτερη της περυσινης χρονιας.Ο βασικος λογος που αγαπηθηκε, απο το κοινο κυριως, ειναι επειδη μιλαει για ενα θεμα που ποναει και απασχολει τους περισσοτερους, και βεβαια, ειναι η μοναξια.Νομιζω οτι συστατικο επιτυχιας ενος εργου ειναι να μιλα για τη μοναξια αλλα με τροπο που θα συγκινησει και θα προβληματισει.Και αναρωτιεσαι, τοσο πολυ μοναξια αισθανεται ολος αυτος ο κοσμος; Πως γινεται αυτο, οταν δεν το δειχνουν καθολου;

Η παρασταση περα απο το βασικο αξονα που ειναι η μοναξια, αντικατοπτριζει σημεια των καιρων με βασικοτερο το εφημερο των σχεσεων, τις ψευτικες επαναστασεις και ψευτοδιαδηλωσεις, την ανουσιοτητα του συγχρονου lifestyle, τα σκουπιδια της τηλεορασης.Τα σκουπιδια ειναι και το συμβολο του εργου.Σκουπιδια ειναι και τα υλικα αγαθα τα οποια ταυτιζουμε με το ειναι μας, σκουπιδια ειναι και οι ανθρωποι με τους οποιους σπαταλαμε τις ζωες μας.Στο τελος του εργου, τα σκουπιδια νοηματοδοτουν την ανθρωπινη υπαρξη: "Πρεπει να ψαξεις πολυ μεσα στα σκουπιδια, για να βρεις αυτο που αξιζει", λεει ευσυνειδητα η ηρωιδα σε κριση αυτογνωσιας (γενικα η ηρωιδα εχει κριση, ειναι κατι περισσοτερο απο μαστουρωμενη..) "Ακομα και μεσα στα σκουπιδια υπαρχουν διαμαντια", διαπιστωνεται στο τελος και ο θεατης προτρεπεται να διωξει τα σκουπιδια απο τη ζωη του, τουλαχιστον αυτα που δεν εχουν καμια αξια.

Η παρασταση παντως δεν ειναι καλη.Η ερμηνεια της Ελενης Ραντου ειναι υπερβολικη και τραβηγμενη.Η τσιριχτη φωνη της σου σπαει τα αυτια και δεν πειθει για το ποσο μονη νιωθει.Οι υπολοιποι ρολοι ειναι απλα συμπαθητικοι.Η μουσικη που παιζει ειναι αμερικανικα hits οπως 50 Cent (!!), κατι εντελως πρωτοφανες για το θεατρο.Τα σκηνικα ειναι pop αισθητικης.Οι καταστασεις θυμιζουν ελληνικο σηριαλ, με ερωτικα τριγωνα και μπερδεματα.Οι διαλογοι εχουν πολλα κλισε και βγαζουν δυσκολα γελιο.Οι βωμολοχιες ειναι παρα πολλες, χωρις κανενα οριο, σε σημειο να γινεται το εργο αισχρο.Και ομως, παρολ' αυτα το εργο βραβευτηκε και αγαπηθηκε και συνεχιζει για δευτερο χρονο.Και αυτο επειδη αγγιζει ενα ευρυ κοινο με τα θεματα που πραγματευεται και τα μεταμοντερνα στοιχεια του ελκυουν ενα κοινο που δεν εξοικειωμενο με το θεατρο.Δεν αξιζε παντως το βραβειο.Ειναι περιεργο, ελκυστικο, αμφιλεγομενο το μοντερνο θεατρο.Σου προκαλει ευχαριστηση αλλα και αμηχανια μαζι.Εμενα παντως δε με πειθει.

ΝΑΝΤΙΑ:ΜΙΑ ΧΑΖΟΝΟΥΒΕΛΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

"Ολοι κρυβουμε μεσα μας μια Ναντια", ειχε πει μια συγγραφεας με κοντα ξανθα μαλλια στην εκπομπη "Η ζωη ειναι αλλου" με τους παντα αξιολογους καλεσμενους.Μου αρεσε πολυ οσα ελεγε, με αγγιξαν.Μου κεντρισε την περιεργεια να διαβασω το βιβλιο της, το οποιο ηταν και δημοφιλες και μου το συστησαν κιολας..

Η ιστορια αφορα την 22χρονη Ναντια, που δουλευει στα Hondos Center (διαφημιση;) ως αισθητικος της Clinique (διαφημιση;) στην Ερμου (ηταν αναγκη στην Ερμου;-μου θυμισε τα περυσινα..) και που ολα δειχνουν οτι ζει μια απλη και "κανονικη" ζωη, με την ανωδυνη δουλεια της, τη μικροαστικη οικογενεια της με την οποια ζει μαζι, και ενα ξενερωτο αρραβωνιαστικο με fiat (διαφημιση;), τον οποιο και να 'θελε δε θα μπορουσε να χωρισει.Η Ναντια ειναι το κοριτσι που τιποτα δε θα τολμουσε (απο μονη της) να αλλαξει στη ζωη της και που ποτε δεν αντιμιλουσε.Ναι, ανετα τη λες ξενερωτη.Μια ξενερωτη, που περιμενεις να κανει μεγαλες ανατροπες, κανωντας ετσι την ιστορια συναρπαστικη.Την ανατροπη στη ζωη της τη βρισκει στο προσωπο ενος αλαφροισκιωτου νεαρου φωτογραφου που της λεει διαφορα εντελως ακυρα και ακαταλαβιστικα και αυτη αιφνης συνεπαιρνεται απο την ιδιαιτεροτητα του (ή αλλιως την μαλακια που τον δερνει..), αφου εσπαγε με γερη γροθια τη μεχρι τοτε ρουτινα των τυπικων και προβλεψιμων διαλογων και καταστασεων.Και μεταμορφωνεται σε χαρουμενη παιδισκη και τον αναζητα συνεχως, σαν μια κρυμμενη παραμυθουπολη.Γινεται μια αλαφροισκιωτη ξενερωτη και συμπεριφερεται σαν μισοτρελη, σαν να επαθε αμνησια ή κατι τετοιο.Και αρχιζει να κανει διαφορα οπως το να περιπλανιεται ασκοπα στους δρομους, να πηγαινει σε ενα καφενειο, και να ζητα απο τον καφετζη να σχολιασουν μαζι τους περαστικους..Ωστοσο, δεν καταφερνει με τιποτα να πεισει οτι βγαινει εκτος συστηματος, οτι ξυπναει απο καποιο ληθαργο, οτι απελευθερωνεται ή οτιδηποτε τετοιο.Και φαινεται γελοια στα ματια του (υποψιασμενου) αναγνωστη.Δεν κερδιζει τη συμπαθεια, απλα καποιες (γιατι αφορα κυριως γυναικειο κοινο τελικα) θα δουν τον εαυτο τους σε αυτη.Ο φωτογραφος ειναι ενας ανολοκληρωτος χαρακτηρας που εχει ρολο καρικατουρας.Οι υπολοιποι ειναι απλα ανοιαροι και προβλεψιμοι.Το λεξιλογιο δεν ειναι το πρεπον.Οι περιγραφες δεν εχουν λογο υπαρξης, δεν ειναι καν διακοσμητικες.Οι καταστασεις ειναι τελικα εντελως τραβηγμενες για να στηριξουν το νοημα της ιστοριας και για να κανει η συγγραφεας το κοινωνικο της σχολιο.Γινεται ομως ανοητα εσκεμμενα αφελες.Ειναι λιγο επιδερμικο, λιγο "ροζ", ιδανικο για παραλια.Ενα ακομα ευκολο best-seller..

Με εκανε να σκεφτω ομως διαφορα..ποσο περιορισμενοι ειμαστε οι ανθρωποι στη μεγαλουπολη, εχουμε ενα κυκλο γυρω απο τον οποιο κινουμαστε και ολα ειναι προκαθορισμενα.Ειμαστε εν αγνοια δυστυχεις και ανεχομαστε τους γυρω μας επειδη δε μπορουμε να κανουμε κι αλλιως.Κινουμαστε στα ιδια μερη επειδη δεν εχουμε αλλου να παμε.Ακολουθουμε τυφλα τα προτυπα που μας επιβαλλουν και ζουμε με βαση αυτα.Η λογοτεχνια προσφερει την αποδραση απο τον ασφυκτικο κλοιο, καταρριπτοντας το συνηθες, πηγαινοντας κοντρα στο κοινωνικο κατεστημενο.Αντισυμβατικοι, ετσι ειναι οι συγγραφεις ή ετσι πρεπει να ειναι, ασχετα αν γραφουν καλα βιβλια."Πιστεύω στην κινητικότητα των πραγμάτων. Αισθάνομαι λίγο φυλακισμένη στα δεδομένα. Έχω μια παιδική περιέργεια που δεν με εγκατέλειψε ποτέ και περιμένω συνεχώς πράγματα που, ακόμα κι αν είναι, δεν τα θεωρώ κακά, τα θεωρώ εκπλήξεις", λεει σε μια συνεντευξη της η Λενα Διβανη.Μου κανει εντυπωση παντως που δηλωνει οτι ειναι απολυτα ικανοποιημενη απο τη ζωη της και κανει μονο οσα θελει.Μπορει αραγε ο καθενας να το πετυχει αυτο και να το λεει με τετοια σιγουρια;

Σε μια κριτικη για το βιβλιο διαβασα οτι μεσα απο αυτο "...παρακολουθούμε την κρίση που περνούν οι νέοι και οι νέες της εποχής των SMS, των iPod και των bloggers, και οι οποίοι χάνουν την τέχνη της ζωής".Δε νομιζω οτι το βιβλιο εχει σχεση με τα προβληματα της νεολαιας (και που κολλαει η Ναντια με τους μπλογκερς;), παντως, ναι, αν το δουμε ετσι, οι πιο πολλοι νεοι σημερα εχουμε χασει την "τεχνη της ζωης".Δεν ξερω τι ακριβως ευθυνη εχει η νεα τεχνολογια, αλλα φαινεται οτι ζουμε σε μια μεταβατικη εποχη, οπου καποια πραγματα παραμενουν συντηρητικα και ολα ειναι αντιφατικα.Η οικογενεια λενε οτι περναει κριση, ωστοσο εξακολουθει να ειναι υπερπροστατευτικη και τα παιδια να βρισκουν σε αυτη καταφυγιο για πολλα χρονια.Οι κοινωνικοι θεσμοι τιθονται υπο αμφισβητηση απο τους νεους, αλλα μαλλον υποσυνειδητα και χωρις να εχει παρει γενικευμενη μορφη, γιατι τα μεσα και κυριως η τηλεοραση ασκουν μεγαλη επιρροη, ενισχυωντας τα "καλουπια", αποχαυνωνοντας μας και στεροντας μας την αυθορμητη επαναστατικοτητα.Η προοδος απο την αλλη, δειχνει οτι αλλαζει ριζικα τις ζωες μας, αλλα δεν εξασφαλιζει ποιοτητα στον ανθρωπο, ενω υπαρχει και η απορια για το που θα οδηγησει και ποσο θα μας αλλαξει.Και επειδη η εποχη ειναι μεταβατικη, υπαρχει συγχυση, φοβια και εσωστρεφεια.Υπαρχουν αυτα που νομιζουμε οτι χανονται και εξωβελιζονται στο στροβιλο των ραγδαιων αλλαγων, ενω στην πραγματικοτητα υπαρχουν γυρω μας και εμεις δυσκολευομαστε να τα δουμε ή δεν ψαχνουμε καν να τα βρουμε.Και ισως ερχεται καποια στιγμη στη ζωη μας που τα συνανταμε και διαπιστωνουμε οτι μαλλον αυτα ειναι που μας δινουν νοημα.

ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Πολυ καθυστερημενα γραφω για τις καταληψεις των μαθητων, οι οποιες ακομα καλα κρατουν, αν και δεν ασχολουνται πια με αυτες (γιατι οταν βγαινει ενα αλλο σημαντικο θεμα, ξεχνιεται το προηγουμενο).
Σε ενα μπλογκ ενος μαθητη διαβαζω αυτο το ποστ:
http://marijuanito666.blogspot.com/2007/11/blog-post_08.html

Απο χθεs το βραδυ το λυκειο μασ ειναι υπο καταληψη!Ξαπλα,καφεδακι και τσιγαρακι στιs ταξειs,ζεμπεκικα,ρεμπετικα και (δυστυχωs) σκυλαδικα στα μεγαφωνα,σουβλακια και ξαπλα γυρω απο τη φωτια στο προαυλιο το βραδυ..Τελεια φαση..Αν και πανω κατω τα ιδια καναμε και οταν υποτιθετε οτι καναμε μαθημα!

Σε ενα αλλο μπλογκ μιας μαθητριας:
http://thisisme-16.blogspot.com/

Εδω και τρεις εβδομαδες καταληψη.... Περναμε τζαμι! Στις καταληψεις ερχεσαι πιο κοντα με ολους. Τα χαζοτρεντουλα μετατρεπονται σε λεξικα μοδας, ο καραψωνισμένος αθλητης το σχολειου σε απιστευτο πλακατζη,και παει λεγοντας. Τα φυτα ρε γαμωτο γιατι δεν αλλαζουν? Αναπαντητο ερωτημα. Καλα, ειναι δυνατον να περναμε τοσο τελεια,και ορισμενοι το μονο που εχουν στο μυαλο τους ειναι οι ωρες που χανονται? Ελεος ρε,ελεος. Το πρωι καθομουνα με τον φυτακλα της ταξης,και τον ρωτουσα για τα χομπυ του. ''Συνηθως διαβαζω, αλλα εχω μανια να παρακολουθω documents στο National Geographic.'', ηταν η αποστωμοτικη απαντηση του. Πειτε,εχετε κανενα παρομοιο φυτο? 'Η μονο εμεις τα εχουμε αυτα τα περιστατικα?????

Ας μη γελιομαστε, οι περισσοτεροι μαθητες κανουν καταληψη για το χαβαλε.Και μην την απαξιωνουμε τη λεξη αυτη.Εχουμε αναγκη τη διασκεδαση στα 16 και στα 17.Να ερθουμε σε επαφη με τους συνομιληκους μας.Να ερωτευτουμε.Να ειμαστε ελευθεροι.Να ψαχτουμε μεσα μας.Να βρουμε αυτο που μας αρεσει.Να πειραματιστουμε.Ολα αυτα που οσοι δεν ειμαστε πια σε αυτη την ηλικια, δεν καναμε..Οι αναμνησεις μας απο την ηλικια αυτη ειναι τα ιδιαιτερα, τα φροντιστηρια η αποστηθιση, το αγχος, οι Πανελληνιες, μηχανογραφικο, σχολες, επαγγελμα, ολα για το μελλον..Μπορει στο σχολειο να ημουν καλος και συνεπης μαθητης και να μην ειχα τοτε διαπιστωσει ποσο το μισω και ποσο με κατεστρεψε, αλλα ναι, θα ημουν υπερ της καταληψης αν ημουν τωρα μαθητης.Γιατι το σχολειο ειναι αχρηστο, ειναι απαισιο.Αλλα θα ειχα αιτηματα.Θα προσπαθουσα να κανω τους αλλους να καταλαβουν, ολους αυτους τους συντηρητικους γονεις που λενε στα παιδια τους να στρωθουν στο διαβασμα, κανοντας τους να το μισησουν.Οι μαθητες στην πλειοψηφια τους ειναι ανωριμοι και δεν εχουν αιτηματα.Θυμαμαι την προηγουμενη βδομαδα, που εκαναν πορεια στο κεντρο φωναζαν "Εμπρος λαε μη σκυβεις το κεφαλι, η μονη λυση ειναι αντισταση και παλι".Αντισταση για ποιο πραγμα ρε παιδια; Ξαφνικα διαπιστωσατε οτι εχετε χαλια κτηρια και απαισιους καθηγητες; Εμεις δηλ. τοσο κοιμισμενοι και συμβιβασμενοι ημασταν; Μηπως το κανετε επειδη ζηλεψατε τους φοιτητες περυσι που εκαναν καταληψη για 4 μηνες; Εμεις το καναμε εξαιτιας της αναθεωρησης του αρθρου.Εσεις γιατι; Νομιζετε πως ετσι θα αλλαξει κατι; Στρεφετε τους περισσοτερους εναντιον σας με τα συνθηματα στους δρομους.Δε συγκινειται ο κοσμος με αυτα."Δε θα περασει" φωναζει.Τι δε περασει; Ποια ειναι τα αιτηματα σας; Δεν ειναι λυση οι καταληψεις απο μονες τους.Για μενα λυση ειναι το schooligans.Θα επρεπε καθε εβδομαδα να κυκλοφορει το εντυπο αυτο και να προκαλει με τις αληθειες που λεει.Θα επρεπε η Βουλη των Εφηβων να μη γινοταν μονο 1 φορα το χρονο αλλα πιο τακτικα.Μιληστε για οσας σας προβληματιζουν.Μη γινεστε χαβαλετζηδες και επαναστατες χωρις λογο.Βαρεθηκα να διαβαζω ολες αυτες τις μερες στις εφημεριδες για τα σχολεια που κανουν καταληψη και βαρεθηκα να βλεπω τον καθενα να εχει αποψη εκτος απο εσας.Εσεις πρεπει να μιλησετε.Μιληστε ρε.Σταματηστε να βγαινετε στους δρομους.Σκεφτειτε κατι πιο πρωτοτυπο.

ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΑ ΧΑΠΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Συνεντευξη ιατρου παθολογου σχετικα με την καταθλιψη στο περιοδικο "Κ" της Καθημερινης

"Δεν πιστευω τοσο στα αντικαταθλιπτικα χαπια, οσο στον αντικαταθλιτπικο λογο.Θελω ο,τι εχω κανει, να το εχω κανει στο ονομα της Γενικης Ιατρικης.Αυτος ο διαχωρισμος των ψυχοσωματικων εξοριζει τον κοινωνικο παραγοντα, ενω στην πραγματικοτητα οι περισσοτερες ασθενειες σημερα ειναι ψυχοσωματικες.Εγω απλως ενδιαφερομαι για τη συλλογικη διασταση της ατομικης αρρωστιας".

Γιατι αυξανονται τοσο τα περιστατικα καταθλιψης στην εποχη μας;
Μια εποχη που κατευθυνεται απο το κυριαρχο συνθημα "ανταγωνισμος" ειναι αρρωστη εποχη, ειναι εναντιον των νομων της ζωης.Η ζωη δεν καλλιεργει τον ανταγωνισμο.Αντιθετα καλλιεργει ολο και περισσοτερο τη συννεονοηση και τη συνεργασια.Τον ειρηνικο συναγωνισμο για την προκοπη της ζωης και της εξελιξης (εδω με μπερδεψε..το αντιθετο δε συμβαινει; μηπως επρεπε να βαλει "πρεπει";).Ο ανταγωνισμος καταληγει σε μια κατασταση που αναγει την καταναλωτικη ευδαιμονια σε υψιστο στοχο και οσοι κυνηγανε αυτο το ιδανικο, μοιραια μπαινουν στο δρομο μιας δυστυχιας που μπορει στο τελος να γεννησει καταθλιψη.
Μονο αυτος ειναι ο λογος;
Οχι.Ομως ειναι ενας κοινος παρανομαστης.Ο ανταγωνισμος καταργει τη φιλια, καταλυει τις προσωπικες σχεσεις, διαλυει την οικογενεια.Οι ανθρωποι θα ειναι υγιεστεροι και θα εχουν περισσοτερο ενθουσιασμο και κουραγιο να ζουν οταν το στοιχειο ανταγωνισμος αντικατατασταθει απο το στοιχειο ειρηνικος συν-αγωνισμος.Ο ανταγωνισμος εχει ποικιλες εφαρμογες:λογου χαρη ειμαστε υποχρεωμενοι να ειμαστε εξυπνοτεροι, πλουσιοτεροι, ομορφοτεροι.Δεν ειναι κουραστικη αυτη η υποχρεωση; Ολα αυτα δεν ειναι ματαια; Ενα πολυ καλο αντικαταθλιτπικο ειναι η αρνηση να υποταχθουμε σε αυτα τα παραπλανητικα συνθηματα.Εγω εκτος απο τα αντικαταθλιπτικα χαπια, πιστευω και στον αντικαταθλιπτικο λογο και οπου επιβαλλεται τον προτιμω.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ Ή ΤΗΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ

Το Μυστικο.Ο τιτλος του βιβλιου αναμφιβολα σαγηνευτικος."Ταξιδευοντας σε τουτες τις σελιδες και γνωριζοντας το Μυστικο, θα ανακαλυψετε με ποιο τροπο θα μπορεσετε να εχετε, να ειστε ή να κανετε ο,τι θελησετε.Θα ανακαλυψετε ποιοι πραγματικα ειστε.Θα ανακαλυψετε το αληθινο μεγαλειο που σας περιμενει".Βεβαια, αυτα τα μεγαλοπνοα λογια, υπαρχουν σε πολλα απο τα χαμηλου επιπεδου βιβλια εσωτερισμου και ψυχολογιας, αλλα μετα μαθαινω οτι το εν λογω βιβλιο εχει κανει θορυβο στο εξωτερικο, εχει πουλησει εκατομμυρια αντιτυπα και εχει συζητηθει πολυ.Ο τιτλος αρκει.Το μυστικο.. Ποιο ειναι το μυστικο της ζωης; Να' ναι αραγε αυτο το βιβλιο που θα δωσει νοημα στη ζωη μου; Ειναι αυτο που γνωριζει το νοημα της ΖΩΗΣ, του κοσμου; Υπαρχει στο Συμπαν κατι που οριζει τις ζωες μας;

Το βιβλιαρακι το διαβασα μεσα σε μια μερα.Ξεκινωντας να το διαβαζεις νιωθεις οτι ειναι ενα απο τα πιο σημαντικα βιβλια.Εγω τουλαχιστον αυτο πιστευα.

Λοιπον...ειμαι διχασμενος.

Νομιζω οτι διαβασα ενα απο τα πιο σημαντικα βιβλια (για μενα) αλλα επισης νομιζω οτι διαβασα το χειροτερο βιβλιο που εχει κυκλοφορησει ποτε.Απο την αλλη, δεν ξερω αν πρεπει να ασπαστω τις αποψεις του, να τις σνομπαρω ή να κανω πως δε διαβασα ποτε αυτο το βιβλιο.

Τον τελευταιο καιρο περασα μια παρα πολυ δυσκολη περιοδο (εντονη απαισιοδοξια, σκεψεις για αυτοκτονια, καταθλιψη, απελπισια κτλ) και το συνοθυλευμα αισιοδοξων μηνυματων που περιεχει αυτο το βιβλιο ειχε φαινεται σαν στοχο να φερει μια ισορροπια, εξισορροπωντας αναμεσα στις δυο ακραιες διαθεσεις.Ξεκινησα ομως να το διαβαζω στη φαση που ειχα ξεφυγει απο τη μαυρη περιοδο και ημουν πιο ηρεμος.Μπορουσα να δω πιο καθαρα.Ειχα αναγκη την αισιοδοξια, γιατι μολις αυτες τις μερες πηρα μια πολυ σημαντικη αποφαση για τη ζωη μου, και χρειαζομουν κατι να μου τονωσει το ηθικο.Παρα την καθαρη υπερβολη του βιβλιου, ηταν καλο που το διαβασα, για να εχω μια αλλη οπτικη για τη ζωη, για οποτε τη χρειαστω, εχοντας τη στο πισω μερος του μυαλου (μακαρι να διαβαζα το βιβλιο αυτο πιο παλια..).Το βιβλιο δε με εβγαλε απο καποιο αδιεξοδο, ουτε μου ελυσε τα υπαρξιακα μου προβληματα, ουτε μου αποκαλυψε το Μυστικο, οπως δηλωνε με στομφωδη τροπο.Απλα με εκανε να επιβεβαιωσω καποιες θεωριες μου.Βεβαια, καλες οι θεωριες αλλα στην πραξη ειναι το θεμα τι γινεται.. Σημασια εχει οτι το βιβλιο αυτο περναει ενα απλο μηνυμα, και εγω το χρειαζομουν αυτο το μηνυμα.Για τους στοχους που βαζω και τα ονειρα που εχω.Ηταν σαν καποιος να μου ειπε οτι τα ονειρα μου θα πραγματοποιηθουν αρκει να το πιστευω.Και το ειχα αναγκη γιατι για να τα πετυχω επρεπε να παρω μια δυσκολη αποφαση και για να πετυχω το στοχο μου πρεπει να προσπαθησω και οι αρνητικες σκεψεις ειναι καταστροφικες σε αυτη την περιπτωση.Για να μην τα πολυλογω, το βιβλιο σε αυτη τη φαση της ζωης μου μου φανηκε χρησιμο, επειδη μου εδειξε ενα τροπο σκεψης που τον εχω αναγκη για να προχωρησω.

Απο κει και περα...

Το βιβλιο αυτο ειναι θα ελεγα απαραδεκτο.Απο τα χειροτερα που εχω διαβασει.Απο τα χειροτερα βιβλια που πρεπει να εχουν κυκλοφορησει.Και δεν υπερβαλλω.Η συγγραφεας λεγεται Ροντα Μπερν, ειναι μια ξανθια μπαμπογρια που θυμιζει μεντιουμ.Σε αυτη λοιπον δωθηκε μια ευκαιρια να κανει την ξεπετα της, και με την προετοιμασια του βιβλιου της, που πρεπει να ηταν μια συναρπαστικη εμπειρια, καθως συνεργαστηκε με πολλα ατομα απο το χωρο των τεχνων και των γραμματων, ενιωσε βεβαια γεματη και απολυτα ικανοποιημενη (αυτο δε θα ενιωθε ο καθενας οταν κανεις κατι τοσο δημιουργικο που ανυπομονεις να το μοιραστεις με τον κοσμο;).Σκεφτοταν λοιπον θετικα, οτι ο στοχος της ειναι να εκδοσει το βιβλιο, ολα της πηγαιναν ρολοι, και μαζι με μερικους αλλους υπεραισιοδοξους, συγκεντρωσαν γνωστες ρησεις-κλισε απο διαφορους διανοητες αλλα και εμπειριες (fake?) απλων ανθρωπων που με τη δυναμη της θετικης σκεψης καταφεραν ο,τι ηθελαν στη ζωη τους.

Αυτος ειναι ολος ο κεντρικος αξονας γυρω απο τον οποιο κινειται το βιβλιο.Μπορουμε να εχουμε ο,τι θελουμε στη ζωη αρκει να σκεφτομαστε θετικα και μονο θετικα.Και επειδη η λεξη "συμπαν" κυριαρχει στη θεωρια της (ο νομος της ελξης ειναι υπευθυνος για ολα), φαινεται πως η Ροντα στην εφηβεια της διαβαζε φανατικα Κοελο..Τη σημαδεψε φαινεται, οσο κανεναν αλλον απο τους τοσους ανοημονες, η "συνωμοσια του συμπαντος" και σκεφτηκε να γραψει ενα βιβλιο που η φραση αυτη θα εχει την απολυτη τιμητικη της με οσο το δυνατον περισσοτερο αναλυση.Αναλυση επι της επαναληψης..Σε καθε θεματικη ενοτητα (για να μην πω σε ολο το βιβλιο) επεξηγειται το ιδιο ακριβως πραγμα, αλλα με διαφορετικο τροπο.Η παραλλαγη ειναι τοσο μικρη ομως, λογω του φτωχου αναγκαστικα λεξιλογιου, που ειναι σα να διαβαζεις την ιδια προταση συνεχως.Σε 10 σελιδες θα μπορουσαν να ειπωθουν ολα.10 σελιδες ειπα; Σε μια παραγραφο! Για να μην πω σε μια μονο προταση.."Η υπαρξη μας ειναι το αποτελεσμα των πραξεων μας" (Βουδας).Μπροστα σε ολο αυτο το μπλα μπλα, η φραση του Βουδα ή του Κοελο μας αρκει.Το πιασαμε το νοημα.Τι μας ζαλιζεις να το λες ξανα και ξανα;

Ενταξει δεχομαι οτι ειναι σημαντικο να σκεφτεσαι θετικα.Αλλα μην υπερβαλλουμε ομως.Δε γινεται να σκεφτεται καποιος οτι θελει λεφτα, αυτοκινητο, ταξιδια, πολυτελειες (και να πεθαινει της πεινας..) και μονο επειδη το πιστευει οτι θα γινει, θα γινει.Εγω λοιπον θελω να εχω σε 3 μερες μια Πορσε.Θα την εχω; Τον πουλο..Σε ενα παραδειγμα της λεει οτι οι αρρωστοι μπορουν να θεραπευτουν με τη δυναμη της σκεψης.Αν δηλ. καποιος πρεπει να κανει μια εγχειρηση για να θεραπευτει, μπορει να την αποφυγει, κανωντας θετικες σκεψεις; Σε ενα αλλο παραδειγμα, λεει οτι οταν της ερχονταν οι "φουσκωτοι" λογαριασμοι σπιτι της, εκανε σα να ηταν επιταγες και το ιδιο παροτρυνε να κανουμε και εμεις.Ωραια, θα τρελαθουμε απο τη χαρα μας με την επιταγη των 1000 ευρω αλλα η χαρα μας θα τελειωσει συντομα οταν θα πρεπει τα 1000 αυτα ευρω να τα δωσουμε στον ΟΤΕ και τη ΔΕΗ.Μιλαμε για κανονικο δουλεμα..

Αυτα συμβαινουν στο συγχρονο δυτικο ανθρωπο που οταν του παρουσιαζεται μια ευκαιρια για να γεμισει την ψυχη και το πορτοφολι του, νομιζει πως εχει κατακτησει τον κοσμο και το νοημα της ζωης.Ολα ειναι απλα.Ολα ωραια.Και μετα εφευρισκει νοστιμες θεωριες με θετικη σκεψη (χορηγος θετικης ενεργειας amita motion-ασχετο...) και εχει το θρασσος..ε το θαρρος, να λεει οτι βρηκε το νοημα της ζωης, και σαν να ειναι αστροφυσικος να μας λεει οτι εχουμε τη δυναμη να ελεγξουμε το συμπαν.Αυτη η εκ του ασφαλους θεωρηση της ζωης ειναι ενα γνωριμο συναισθημα.Αν τα εχουμε καλα με τον εαυτο μας, πιστευουμε οτι μπορουν ολοι οι αλλοι να ειναι ευτυχισμενοι σαν εμας και απορουμε ή εκνευριζομαστε αν οι αλλοι ειναι δυστυχεις."Πρεπει να σκεφτεσαι θετικα, ολα θα πανε καλα, η ζωη ειναι ωραια, σταματα να παραπονιεσαι, σταματα να κλαιγεσαι, ολα μεσ' το μυαλο σου ειναι..".Παρολο που λενε οτι ολοι οι ανθρωποι εχουμε προβληματα, ειναι αρκετοι εκεινοι που ζουν κατω απο ενα κελυφος μια τοσο αναλαφρης αισιοδοξιας.Αυτοι ομως, στους οποιους ανηκει και η περιχαρης συγγραφεας, οι τοσο ακινδυνοι, αυτοι που φαινομενικα ολοι θελουν να μοιασουν, ειναι επικινδυνοι για την ερμηνεια της ζωης και ειδικοτερα της κοινωνιας.Δε χρειαζομαστε τετοια ατομα να μας πουν πως να σκεφτομαστε και πως να ζουμε.Γιατι εμεις μονο ξερουμε τι σημαινει η δυστυχια μας.Εμεις μονο ξερουμε πως θελουμε να τη διαχειριστουμε αυτη τη δυστυχια και ο τροπος που θελουν να μας πλασαρουν δε μας εκφραζει.Θεωρουν οτι ειναι ο απολυτα σωστος αλλα για εμας δεν υπαρχει σωστο.Και βεβαια, δεν ξεχναμε οτι στην κοινωνια αυτη υπαρχει πολλη δυστυχια.Ανθρωποι χωρις λεφτα, χωρις δουλεια, που πεθαινουν της πεινας.Ανθρωποι με αρρωστιες ψυχικες και σωματικες.Ανθρωποι καθημερινοι με στρες, αγχος, πιεσεις.Καταστασεις δυσκολες και δραματικες, μερικες φορες αναποφευκτες.Μη μας δουλευετε με τις αισιοδοξες σκεψεις.Μη μας λετε οτι μπορουμε να ελεγξουμε τα παντα.Ας μην ξεχναμε οτι υπαρχουν και τα φυσικα φαινομενα.Μηπως μπορουμε να διαλεξουμε αν θα γινει σεισμος; Κανεις δεν το θελει.Αλλα δεν εξαρταται απο μας.Μην ξεχναμε οτι καποιοι ανθρωποι πιστευουν στο πεπρωμενο.Και ειναι σχεδον υβρις να λετε στους ανθρωπους να κηνυγησουν την τελειοτητα.Ουτε οι διαφημισεις το κανουν αυτο (αυτες το κανουν με εμμεσο τροπο).Δε μπορειτε να τρεφετε με τετοιες αυταπατες τον κοσμο.Τελος, δεν πιστευω γενικα οτι βοηθανε τα μεγαλα λογια.Οι βαρυσημαντες δηλωσεις.Καλο ειναι να εχουμε ονειρα και στοχους και να σκεφτομαστε θετικα.Μεχρι εκει ομως.Μη γινει κανονας στη ζωη μας ουτε μην πιστεψουμε οτι μπορουμε να ελεγξουμε τα παντα μονο με τη σκεψη γιατι αυτο ειναι τεραστια απατη.

Το βιβλιο διαβαζεται ευκολα και, αν και η εκδοση ειναι μοντερνα, η τυπογραφια θυμιζει βιβλιο τριτης διαλογης.Παντως απο τις εκδοσεις Λιβανη δεν το περιμενεις κατι τετοιο.Υποτιθεται ειναι σοβαρος εκδοτικος οικος.Εκαναν και αυτοι ξεπετα απο τη μερια τους.Δεν ξερω τι ειδους αναγνωστικο κοινο θα αγορασει αυτο το βιβλιο, παντως στην Αμερικη μπορω να φανταστω οτι ειναι αναγνωστες που αποτελουν το κοινο της Oprah (στην οποια εγινε και παρουσιαση του βιβλιου).Αντε και με το καλο εδω στη Δρουζα..

Αποτινασσω απο πανω μου ολα οσα διαβασα σε αυτο το βιβλιο γιατι δε με εκφραζουν.Προτιμω χιλιες φορες τη (δημιουργικη) απαισιοδοξια, δηλ. την ανησυχια για οσα συμβαινουν σε μενα και στον κοσμο, τα οποια δεν ειναι παντα ευχαριστα ουτε μπορω να τα αλλαξω με τη δυναμη της σκεψης μου.Ωστοσο, κραταω στο πισω μερος του μυαλου μου, και καλο ειναι να το κανετε και εσεις, πως οταν αναμενω κατι να γινει, πρεπει να σκεφτομαι θετικα γι' αυτο.Να πιστευω οτι θα το καταφερω.Με αυτο τον τροπο, ζω καλα στο παρον, γιατι οι αρνητικες σκεψεις για το μελλον καταστρεφουν το παρον.Αυτο μαλλον ειναι το νοημα.Να ζεις στο παρον.

Αποσπασματα απο το βιβλιο με δικα μου σχολια στην παρενθεση

Ο,τι κι αν ερχετε στη ζωη σας, ερχεται επειδη εσεις το προσελκυετε.Και το προσελκυετε μεσω των εικονων που εχετε στο μυαλο σας.Η ζωη σας ειναι αυτο που σκεφτεστε.Αυτο που συμβαινει στο μυαλο σας, αυτο προσελκυετε. (Μακαρι..)

Αν μπορεσετε να σκεφτειτε αυτο που θελετε, αν επιτρεψετε σε αυτη τη σκεψη να κυριαρχησει στο μυαλο σας, θα την πραγματωσετε στη ζωη σας. (Μακαρι..)

Ο μονος λογος για τον οποιο οι ανθρωποι δεν εχουν αυτο που επιθυμουν ειναι οτι σκεφτονται περισσοτερο αυτο που δε θελουν παρα αυτο που θελουν. (Καλο ειναι να σκεφτεσαι αυτο που δε θες, γιατι θα ειναι η βαση για να βρεις αυτο που θες)

Αυτο που σκεφτεστε αυτη τη στιγμη δημιουργει τη μελλοντικη σας ζωη.Δημιουργειτε τη ζωη σας με τις σκεψεις σας.Και επειδη σκεφτεστε διαρκως, δημιουργειτε διαρκως.Αυτο που σκεφτεστε περισσοτερο απ' ο,τιδηποτε αλλο, αυτο στο οποιο εστιαζετε τις σκεψεις σας, αυτο θα μορφοποιηθει ως η ζωη σας. (Μακαρι..)

Η ζωη ειναι τοσο ευκολη.Η ζωη ειναι τοσο καλη! Αγαθα του κοσμου, ελατε! (sic sic sic μπλιαξ! τι απαισια προταση.. δεν εχω διαβασει χειροτερη..ελεος..ωθει απο τη μια στην υπερκαταναλωση και την απληστια, και ξεχναει απο την αλλη ξεδιαντροπα οτι υπαρχουν ανθρωποι που δεν εχουν ουτε τα βασικα αγαθα για να επιβιωσουν..ντροπη της..)

Η βεβαιοτητα οτι εχετε κιολας αποκτησει το αντικειμενο του ποθου σας, αυτη η ασβεστη πιστη, ειναι η μεγαλυτερη δυναμη σας.(Τιποτα δεν αποκτιεται μεχρι να αποκτηθει στ' αληθεια.Απλα προσπαθουμε για να το αποκτησουμε)

Οι σκεψεις ειναι το πρωταρχικο αιτιο των παντων και ολα τα υπολοιπα ειναι οι συνεπειες αυτων των σκεψεων.(Δεν ειναι μονο οι σκεψεις, ειναι και οι πραξεις.Ειναι και ολα αυτα που δεν εξαρτωνται απο εμας)

Να ειστε και να νιωθετε ευτυχισμενοι τωρα! Ειναι ο ταχυτερος τροπος για να φερετε στη ζωη σας χρηματα και ο,τι αλλο επιθυμειτε.(Νιωθω καλα και ειμαι ευτυχισμενος τωρα- θα εχω 5.000 ευρω σε 1 βδομαδα;)

Δεν εχει σημασια το ποσο των χρηματων που θελετε.Αρκει εσεις να πιστευετε οτι μπορει να φτασει στα χερια σας.(Θελω 1.000.000 ευρω και πιστευω οτι θα τα αποκτησω.Το θεμα ειναι πως..)

Οταν θελετε να προσελκυσετε κατι στη ζωη σας, βεβαιωθειτε οτι οι πραξεις σας δεν αντιβαινουν στις επιθυμιες σας. (Τα παιδια δηλ. που δινουν Πανελληνιες, γουσταρουν που δινουν Πανελληνιες; Θελουν να περασουν σε καποια σχολη και να φυγουν απο το σπιτι τους, αλλα για να το κανουν αυτο πρεπει αναγκαστικα να δωσουν εξετασεις, δεν ειναι κατι που το επιθυμουν αλλα πρεπει να το κανουν)

Δεν εχετε να δωσετε τιποτα σε κανεναν αν δε νιωσετε πρωτα εσεις οι ιδιοι γεματοι.(Συμφωνω)

Συνειδητοποιηστε οτι υπαρχει μονο τελειοτητα και καθως την παρατηρειτε θα την προσελκυσετε αναποφευκτα. (Δεν υπαρχει τελειοτητα ειπαμε)

Οι σκεψεις μας ειναι αυτες που διαρκως ανασυντασσουν, αναδιοργανωνουν και δημιουργουν εκ νεου το σωμα μας. (Γι' αυτο οι κατσουφηδες εχουν χαλια σωμα, ενω οσοι εχουν αυτοπεποιθηση το δειχνουν με τον τροπο που περπατανε, εχουν ωραιο αναστημα και το σωμα τους γινεται ωραιο απο μονο του)

Πουθενα δεν υπαρχει περιορισμος, πουθενα δεν υπαρχει ανεπαρκεια.Οι μονοι περιορισμοι βρισκονται στο ανθρωπινο μυαλο. (Μαλακιες..υπαρχουν απειροι περιορισμοι στη ζωη μας..αν δηλ. θελω να παω εξωτερικο και δεν εχω διαβατηριο, πως θα παω;)

Αν ανασκαλευετε διαρκως το παρελθον εστιαζοντας στις δυσκολες στιγμες, το μονο που καταφερνετε ειναι να προσκαλειτε περισσοτερες δυσκολες καταστασεις στο παρον σας.Ξεχαστε τα ολα, ο,τι κι αν ειναι. (Συμφωνω.Τα ξεχναω αλλα προς το παρον.Πως ειναι δυνατον να μου ζητας να σβησω ολη μου τη ζωη σαν ολα οσα εγιναν να μην ειχαν καμια απολυτως σημασια, σα να ηταν ολα αχρηστα..Δεν το δεχομαι.Κανεις ποτε δε μπορει να ξεφυγει οριστικα απο το παρελθον του)

"ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ" (ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ)

Οι θεατρικες παραστασεις στην Αθηνα ειναι δεκαδες.Χθες κληθηκα να αποφασισω σε ποια απο τις 100 περιπου παραστασεις, που παιζονται απο φετος, ηθελα να παω.Διαβαζα λοιπον απο το Αθηνοραμα την υποθεση (σε μορφη περιληψης χωρις σχολιο) της καθε παραστασης, και βεβαια τους συντελεστες (το αστερακι ειναι αλλη μεγαλη υποθεση).Το ματι μου επεσε σε ενα ελκυστικο τιτλο: ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ.Αμεσως ειδα οτι επαιζαν οι ηθοποιοι του Παρα Πεντε, μου φανηκε και ενδιαφερουσα η υποθεση, ηταν και κωμωδια (ειχα αναγκη να γελασω λιγο), οποτε διαλεξα αυτο, χωρις να διαβασω κριτικες στο ιντερνετ και χωρις να υπολογισω την απουσια αστερακιων.Μετα ειδα οτι την καλλιτεχνικη επιμελεια ειχε αναλαβει η Μιμη Ντενιση..Δεν εδωσα πολυ σημασια αλλα ειπα απο μεσα μου "Ο Θεος βοηθος..".

Το θεατρακι που ειχε και το ονομα της αχαρακτηριστης (σκεφτομουν μια ωρα πως να την χαρακτηρισω..) ηταν καταχωνιασμενο σε ενα υπογειο γκαραζ.Ηταν μια πολυ μικρη σκηνη, ειχε αφορητη ζεστη, ηταν το κλιμα καπως απροσωπο και αδιαφορο και δε σε προιδιαζε για τη σημαντικοτητα της παραστασης που θα δεις.Το κοινο αποτελουνταν απο παιδια (σπανιο για θεατρικη παρασταση και αναμενομενο για την εν λογω), απο νεους και μεγαλους, γενικα ολες τις ηλικιες, αλλα περισσοτερο ανθρωπους μεγαλης ηλικιας.Δεν ηταν το σοβαροφανες κοινο που θα δει το αριστουργημα της χρονιας, που κοιταει με δεος τις ερμηνειες, που εχει σκεπτικο υφος, που κουναει με δεξιοτεχνια τη βενταλια, που σχολιαζει τις προηγουμενες παραστασεις που ειδε, που λεει για τις κριτικες που διαβασε κτλ.Ηταν πιο "κανονικο" κοινο, που δε θα μπορουσε να μην σχολιασει το "Παρα Πεντε" το οποιο και τους οδηγησε εδω.Και ξαφνικα στο κανονικο κοινο ερχονται να προστεθουν ο Κουρκουλλλλλης και η Κελλλλυ Κελεκιδου και ολοι κανουν τον παραλληλισμο με την Αμαλλλια (η οποια και πρωταγωνιστει).Αν στο κοινο υπηρχαν οι αλλοι τρεις απο την πενταδα, η Θεοπουλα,μερικοι παραπεντικοι φαν και ενα δυο δημοσιογραφοι, θα ελεγε κανεις οτι βρισκοταν σε αποκλειστικα πριβε γυρισματα της σειρας!

Και αυτο, οχι γιατι οι 3 ηθοποιοι ηταν του Παρα Πεντε, αλλα γιατι επαιζαν οπως στο Παρα Πεντε ή σε οποιαδηποτε αλλη σειρα.Σε μερικα σημεια ηταν σα να εβλεπες πλανα απο το Παρα Πεντε πανω στη σκηνη.Ας το ξεκαθαρισουμε.Αυτο δεν ειναι κακο.Εγω διαλεξα την παρασταση αυτη με τηλεοπτικα κριτηρια και νομιζω πως με τα ιδια κριτηρια επελεξαν και οι περισσοτεροι απο το κοινο.Συμπαθω πολυ τον Αργυρη Αγγελου και πραγματικα αυτος αναμεσα στους 3 επαιξε καλυτερα (κατα καποιο τροπο το 'σωσε λιγο το εργακι).

Η ιστορια ειναι συμπαθητικη.Ενας συγγραφεας και ενας εκδοτης, φιλοι μεταξυ τους, κανουν ενα επαναστατικο περιοδικο με κειμενα κατα των ΗΠΑ.Παθος για το γραψιμο και ονειρα για να αλλαξουν τις συνειδησεις των ανθρωπων.Αφιερωνουν τη ζωη τους στο περιοδικο αυτο, χωρις προσωπικη ζωη και χωρις αναπαντεχα, αν εξαιρεσουμε την γρια νοικαρισσα που κανει τη ζωη πατινι στον εκδοτη (Αργυρης Αγγελου), κατι ομως που εχει γινει πια μια ρουτινα γι' αυτον, μια καθημερινη τρελλα..σαν το Σπυρο που αντιμετωπιζε τις τρελλες της γιαγιας του και της Θεοπουλας..Στη ζωη τους ερχεται απροσδοκητα μια επαρχιωτοπουλα (Ζετα Μακρυπουλια), συντηρητικη, σαν την Britney Spears που ελεγε οτι εμπιστευεται τον προεδρο Μπους, σαν τη χαριτωμενη νοικοκυρα που αδιαφορει για τις τεχνες και τα γραμματα, και που οταν θυμωνει, κανει σαν τη νευροσπαστη.Αυτη ειναι βεβαια πανεμορφη και την ερωτευεται τρελα (κυριολεκτικα) ο συγγραφεας (Καπουτζιδης).Απο' κει και περα αρχιζουν διαφορα μικροευτραπελα για να καταληξουν και οι 3 μαζι και αγαπημενοι..

Δεν ειναι μια παρασταση που βγαζει τρελλο γελιο, αλλα νιωθεις ευχαριστα και οικεια παρακολουθωντας τη.Εχεις ενα χαμογελο στα χειλη, ειναι και ωραιο να βλεπεις απο τοσο κοντα τους αγαπημενους σου ηθοποιους.Σε μερικα σημεια δε σου βγαινει να γελασεις, ενω οι αλλοι σκανε στα γελια.Οταν τελειωνει η παρασταση, αισθανεσαι οτι την ευχαριστηθηκες αλλα μετα σκεφτεσαι οτι αυτο που ειδες ηταν αντικειμενα μια μεγαλη βλακεια.Δεν ειδες Θεατρο.Ειδες τηλεοπτικο θεατρο.Ενα αναλαφρο και ευχαριστο θεαμα με 3 συμπαθητικα προσωπα, που επαιξαν μεν καλα, αλλα τηλεοπτικα.Δεν ειναι ομως μονο αυτο.Η διασκευη-μετραφραση εμπαζε σε πολλα σημεια προκαλωντας μια μικρη αμηχανια στους πιο υποψιασμενους.Αμηχανια προκαλουσε και η ερμηνεια του Γιωργου Καπουτζιδη σε ορισμενα σημεια, που δεν ηλεγχε σωστα τον τονο της φωνης και ξεφευγε λεγοντας τα δικα του..Η σκηνοθεσια ηταν μετρια.Τα μηνυματα ηταν τοσο διακριτικα που ηταν σχεδον ανυπαρκατα."Αντε να δωσουμε και το μηνυματακι να τελειωνουμε"..Πολιτικοποιημενο εργο εγραφε..αλλα τι να περιμενεις απο τη Ντενιση..να εχει μελετησει τα αμερικανικα ηθη και την Ιστορια; Ας μη ζαλιζουμε το κοινο με αυτα..Αλλιως ομως περιμενα τους δυο συνεργατες του περιοδικου.Καμια απολυτως αντιπαραθεση δεν ειχαν με την επαρχιωτισα, οπως θα περιμενε κανεις..Το βασικο θεμα του εργου περασε ολο κι ολο σε 3 γραμμες και ολα τα υπολοιπα ηταν διαλογοι του τυπου "Ειμαι ερωτευμενος με τη μυρωδια σου".Προς το τελος οι 2 ηρωες αποκαλυπτουν οτι οι γονεις τους, τους προοριζαν για τα κλασικα επαγγελματα, αλλα αυτοι κηνυγησαν το ονειρο τους, πειθωντας ετσι και την επαρχιωτοπουλα να εγκαταλειψει το παλαιο αμερικανικο ονειρο (το οποιο της καταχωνιασαν στο κεφαλι-ποιοι αλλοι;- οι γονεις της)."Πιστευεις οτι τα ονειρα γινονται πραγματικοτητα" ρωταει ο εκδοτης τον φιλο του στο τελος."Ναι, αρκει να μην τα μπερδευουμε με τα ονειρα της διπλανης πορτας".

Ηταν μια εμπορικη παρασταση, αλλα μια μετρια εμπορικη παρασταση, που δικαιολογει και την απουσια των αστερακιων.Ειναι ευχαριστη, ειναι οικεια, αλλα δεν ειναι αντικειμενικα καλη.Οι πιο αυστηροι θα πουν οτι ειναι και ξεπετα και οτι λειτουργει με βαση το μαρκετινγκ κτλ.Ας μην κρινουμε ομως μια παρασταση επειδη παιζουν 3 τηλεοπτικοι ηθοποιοι και διασκευαζει αυτη που το διασκευαζει..Θα μπορουσε να ειναι καλυτερη.Η τηλεοραση ομως εχει γινει ενα μικροβιο για το θεατρο.Μια μικρη καταρα που μπορει να σημαινει ειτε τεραστια επιτυχια, ειτε αυστηροτατη κριτικη (ή θαψιμο).Αντιφατικο.

Πως να το ερμηνευσει κανεις και ποια ειναι η σωστη (αν υπαρχει) διασταση του θεματος; Σημασια εχει αν η παρασταση εχει παρει αστερακια και καλες κριτικες, ή αν προκαλει ευχαριστηση στο κοινο; Νομιζω οτι καλο ειναι να κρινουμε μια παρασταση απο το αποτελεσμα της.Ερμηνειες, σκηνοθεσια, πλοκη, διαλογοι.Και οχι "τηλεοπτικοι ηθοποιοι", "Ντενιση".Παρολ' αυτα, η τηλεοραση εχει τεραστια επιδραση στο χωρο της τεχνης, και δη του θεατρου.Οι νεοι δεν εχουμε θεατρικη παιδεια, ετσι κι αλλιως, και τετοιες παραστασεις, ειναι απλα μια προεκταση της τηλεοπτικης μας καθημερινοτητας και συνηθειας (που αγαπαμε να μισουμε).Ειχε πλακα, ειχε γελιο, ειχε και ενα μηνυματακι στο τελος, αλλα αυτα δε φτανουν.Δεν κανουν αυτα το θεατρο.

Φετος ειδα αλλες δυο θεατρικες παρασταστεις.Το Ημερολογιο ενος τρελου και το Δαφνης και Χλοη.Πηραν πολλα αστερακια και καλες κριτικες.Δεν ειχαν τηλεοπτικους ηθοποιους.Ηταν ιδιαιτερα πρωτοτυπες και ρηξικελευθες.Ειχαν τα στανταρ εκεινα για να θεωρηθουν αντικειμενικα καλες.Δε μου αρεσαν καθολου.Με ψυχοπλακωσαν και δεν εβλεπα την ωρα να φυγω.Μου χαλασαν την διαθεση.Με εριξαν.Μου εκαναν κακο.Τι κι αν οι κριτικοι τις επαινουσαν; Τι κι αν οι οι διπλα μου εντυπωσιαζονταν; Εγω εβριζα μεσα μου και μαλιστα στη μια δεν αντεξα και εφυγα στο πρωτο διαλλειμα.Αντιθετα, το "Ονειρο της Διπλανης πορτας" μπορει να ηταν αναλαφρο, αλλα μου εφτιαξε τη διαθεση.Τι σημαινει αυτο; Οτι μου αρεσουν τα αναλαφρα και οτι δεν ειμαι ψαγμενος; Οτι η γενια μου εχει συνηθισει στην τηλεοπτικη αισθητικη; Η οτι απλα ειναι υποκειμενικο το αν θα σου αρεσει μια παρασταση;

Ειδα ακομα το "Δυο τρελλοι τρελλοι παραγωγοι" του Σταματη Φασουλη, εμπορικοτατη παρασταση με ηθοποιους απο την τηλεοραση αλλα με υψηλες προδιαγραφες.Μου αρεσε.Γελασα.Την ευχαριστηθηκα.

Μπροστα ομως στο διλημμα "εμπορικο" ή "ψαγμενο" , θυμαμαι την παρασταση που ειδα πρωτη φορα στην Αθηνα, το "Γυαλινο Κοσμο" του Τενεσσι Γουιλιαμς και αυτη η παρασταση που θεωρειται "κλασικη" ειναι αυτη που μου εχει μεινει περισσοτερο απ' οσες εχω δει.Γιατι αυτη ηταν μια πραγματικα καλη παρασταση.Με καλους ηθοποιους (τηλεοπτικους και μή), καλη σκηνοθεσια, και κυριως ενα εργο διαχρονικο.Αυτο σημαινει οτι μονο τα κλασικα εργα αξιζουν; Οχι, απλα το συγχρονο θεατρικο εργο εχει γινει θυμα της εποχης του..Αυτο που μπορουν να κανουν οι συντελεστες ειναι να βρουν τη σωστη διαχωριστικη γραμμη αναμεσα στις ταμπελες που τους κολλανε.Πρεπει ομως να παιδευτει σωστα και το κοινο, για να κανει τις σωστες επιλογες.

Παντως, περα απο τα κριτηρια και τους διαχωρισμους, ειναι και θεμα τυχης το αν θα σου αρεσει μια παρασταση.

"Πολεμος" μεταξυ των γενεων (αρθρο απο την Καθημερινη)

Tης Τασουλας Καραϊσκακη

Οι νέοι είναι πάλι στο στόχαστρο της κοινωνικής κριτικής. Για τη μουσική που ακούν, για τον τρόπο που ντύνονται και συμπεριφέρονται, για το πώς αντιδρούν. Αντιμετωπίζονται ως απειλή κατά της δημόσιας τάξης. Για αρκετούς, τα χρόνια της νεότητας είναι συνυφασμένα με εκείνα της παραβατικότητας. Σε ορισμένες δυτικές κοινωνίες, όταν αυξάνονται οι γεννήσεις, αναμένουν στα επόμενα χρόνια άνοδο της εγκληματικότητας. Οι νέοι ως κοινωνική ομάδα, όχι το παιδί του καθένα ξεχωριστά, είναι «αντίπαλοι».
Ολα πάνω τους ενοχλούν: Η ορμή τους, η ανεμελιά τους, η μιζέρια, η αδράνεια, η αφασία τους, το κόλλημα στο κομπιούτερ. Ως γενιά my space είναι αξιοκατάκριτοι που βγάζουν τα προσωπικά τους στη φόρα (στο Ιντερνετ), που έχουν εικονικούς φίλους, που τα θέλουν όλα έτοιμα, που τεμπελιάζουν αντί να ανταγωνίζονται. Ως emo είναι αξιολύπητοι για την αυτοκαταστροφική τους γκρίνια, τους μελοδραματισμούς, τα κενά βλέμματα, τη μελαγχολική όψη.
Και όμως, οι νέοι μέσα από τα νεανικά ρεύματα και τη μουσική νιώθουν όπως οι υπόλοιπες ηλικίες με την τέχνη. Ακόμη κι αν αυτή εκφράζει τη διάλυση της κοινωνίας, τον ατομισμό, τη σύγχυση, αναγνωρίζουν μέσα της τον εαυτό τους, γιατί τους προσφέρει αισθήσεις της κατακερματισμένης τους ολότητας.
Οι νέοι είναι η ηλικιακή ομάδα που βάζει τις περισσότερες από τις ερωτήσεις που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι στον εαυτό μας. Το ζήτημα της αρχής, το ζήτημα του τέλους, το νόημα και την αξία της ύπαρξης. Μετέωροι στον χρόνο (όταν είσαι νέος νιώθεις σχεδόν αθάνατος), ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα, στοχάζονται, αμφιρρέπουν, παραιτούνται, επαναστατούν, μπερδεύονται, ονειρεύονται.
Μεγαλώνουν σαν «πρωταγωνιστές», αλλά είναι στην κοινωνία κομπάρσοι. Στην Ευρώπη τελειώνουν το πανεπιστήμιο ήδη χρεωμένοι (στην Ελλάδα υπάρχει ακόμη η οικογένεια), και έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην ανεργία και την ανασφάλιστη κακοπληρωμένη εργασία. Γενιά μπούμερανγκ αυτοαποκαλούνται (διότι μετά την πρώτη αποτυχημένη έξοδο στην αγορά εργασίας επιστρέφουν στο σπίτι των γονιών) και γενιά i-Pod (αγγλικά αρχικά του: ανασφάλιστοι, πιεσμένοι, πνιγμένοι στους φόρους και τα χρέη).
Είναι ριζικά διαφορετική από τις προηγούμενες; Μάλλον όχι. Οι σειρές των γενεών, με τα χάσματα και τις αντιθέσεις τους, δεν είναι άλλο από τη διαλεκτική συνέχιση της ζωής. Από μια κίνηση άρνησης και επιβεβαίωσης, ρήξης και εξάρτησης. Κάθε αλλαγή επικυρώνει την ανθρώπινη παράδοση και τη συνεχίζει. Κάθε καινοτομία τρέφεται από τις επινοήσεις του παρελθόντος, κάθε ρήξη είναι μια επανάληψη προηγούμενων συγκρούσεων.
Αν οι νέοι δεν αντιδρούσαν, δεν ενοχλούσαν, δεν θα ήταν νέοι και η κοινωνία θα ήταν μια ακρωτηριασμένη κοινωνία. Χωρίς αντίβαρο, χωρίς φρεσκάδα, χωρίς «συνείδηση».

Ενα ενδιαφερον αρθρο για τα χαλια της εκπαιδευσης απο την Ελευθεροτυπια

http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=60813976

ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Τις προαλλες, επεσε στα χερια μου ενα διαφημιστικο εντυπο που αφορουσε ενα ιταλικο πανεπιστημιο που προσφερει τις υπηρεσιες του (δηλ. το πτυχιο ) στη χωρα μας με ενα πολυ ιδιοτυπο τροπο.Νομιζω αξιζει να δωσετε σημασια σε αυτο.Απο το sitehttp://www.italianstudies.eu/ διαβαζω για τη μεθοδο διδασκαλιας.

Α) TV LEARNING
Απ’ ευθείας μέσω της τηλεοπτικής οθόνης και τη χρήση του τηλεκοντρόλ, είναι εφικτή η πρόσβαση στα ψηφιακά διδακτικά περιεχόμενα του προσωπικού τμήματος φοίτησης. Αρκεί να υπάρχει η σύνδεση στο internet και να εφοδιαστείτε με μια συσκευή Windows Media Center κατάλληλη για την ψηφιακή τηλεόραση. Η συσκευή συνδέεται στην τηλεόραση και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν DVD/CD Rom player.

B) ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ E-LEARNING
Η διαδικασία εκμάθησης e-learning απαιτεί τη χρήση ενός PC συνδεδεμένο με Internet. Αφού γίνει η σύνδεση αρκεί να εισάγετε ID και Password (που θα σας δοθούν αμέσως μετά την εγγραφή) για να εισέλθετε στο Virtual C@mpus, τη διδακτική πλατφόρμα.

Γ) MOBILE LEARNING
Το Πανεπιστήμιο ενεργοποίησε το Mobile Learning, που επιτρέπει την εκμάθηση εξ’ αποστάσεως και στηρίζεται στη χρήση κινητών τεχνολογιών όπως τα κινητά τηλέφωνα, mp3 player και/ή υπολογιστές παλάμης. Αυτή η υπηρεσία έχει σκοπό να διευκολύνει ακόμη περισσότερο τη μελέτη εν κινήσει, με διασυνδέσεις χωρίς καλώδια και με τη μέγιστη ελαστικότητα. Ο φοιτητής μπορεί να ξεφορτώσει από τα κατάλληλα download τα προεπιλεγμένα περιεχόμενα. Έτσι θα μπορεί να βλέπει και/ή να ακούσει τα μαθήματα των καθηγητών σε οποιαδήποτε στιγμή και από οποιονδήποτε χώρο, χωρίς να είναι αναγκαία μια σύνδεση στο Internet.

Οι τομεις που προσφερονται; Οι πλεον δημοφιλεις:Οικονομικα, Νομικη, Παιδαγωγικα, Δημοσια Διοικηση, Πολιτικων Μηχανικων κ.α.

Εκτος ομως απο αυτα, υπαρχουν και τμηματα εξειδικευμενα που δεν υπαρχουν σε κανενα ΑΕΙ ή κολλεγιο, ουτε καν (υποθετω) σαν τιτλοι μαθηματων.Ετοιμαστειτε!!

Πτυχιο Κοινωνικων Επιστημων για τη Συνεργασια, την Αναπτυξη και την Ειρηνη , Πτυχιο Γεω-Τοπο Χαρτογραφικων Εκτιμητικων, Εδαφικων και Δομοκατασκευαστικων Επιστημων , Τμημα Υψηλης Καταρτισης Ρητορικων Τεχνικων και Πειθους(;;!!), Master Αγωγιμοτητας σε Δραστηριοτητες Pet Therapy, Master Μεταναστευτικου Φαινομενου και Πολιτιστικης Μεσολαβησης, Master Λειτουργικης Ενταξης για τις Ειδικες Δεξιοτητες, και Τμημα Υψηλης Καταρτισης Υπευθυνων και Αρμοδιων στην Υπηρεσια Προληψης και Προστασιας.
Και αν δε με πιστευετε, δειτε και τη σελιδα στο σαιτ:
http://www.italianstudies.eu/tmimata_ekpaideusis.html
Ποση φαντσια να εχει εξαλλου καποιος για να επινοησει μονος του τετοιους τιτλους;

Τα συμπερασματα για ακομα μια φορα δικα σας.Νομιζω οτι με αφορμη αυτο θα μπορουσα να γινει μια εκτενης αναλυση για το φαινομενο της εξειδικευσης στις μερες που αρχιζει και παιρνει τρομακτικες διαστασεις.Αλλα και για τον τροπο διδασκαλιας μεσω των νεων τεχνολογιων που καταργει την εννοια της φυσικης παρουσιας και τον κλασικο ρολο του καθηγητη.Αυτα ισως τα αναλυσω σε καποιο αλλο ποστ.Ειναι ομως νωρις καθως αυτα τα φαινομενα δεν εχουν καθιερωθει και ειναι σε πολυ πρωιμο σταδιο.Φανταζομαι σε ορισμενα χρονια, τα θεματα αυτα θα ειναι στο επικεντρο.

Σε διαφορα εντυπα ειδα και μια διαφημιση που αφορουσε ενα αλλο ιταλικο πανεπιστημιο.Στην αρχη νομιζα οτι προκειται για το ιδιο με το παραπανω.Τελικα ηταν αλλο.Το συγκεκριμενο συνεργαζεται με το Πανεπιστημιο UNISU της Ρωμης και λογω των εξελιξεων, αποφασισε να μην αυτοαποκαλαθει κολλεγιο αλλα "Το Ιταλικο Πανεπιστημιο στην Ελλαδα" οπως γραφει και στο διαφημιστικο.Εχει σχολες Νομικης, Οικονομικων, Πολιτικων Επιστημων και Παιδαγωγικα.Το μαθημα γινεται στα ιταλικα και τα αγγλικα.Να του ευχηθουμε καλη τυχη αλλα αμφιβαλλω αν θα την εχει..

Δεν ειμαι ομως μονο το φαινομενο των ιδιωτικων κολλεγιων που φιλοδοξουν να γινουν ή να λεγονται πανεπιστημια και το φαινομενο του distance learning.Υπαρχουν επισης τα ιδιαιτερα ταχυρυθμα προγραμματα, που διαρκουν λιγους μονο μηνες.Ειναι τα λεγομενα diplomas.Για παραδειγμα, υπαρχει ενα diploma in public relations που διαρκει περιπου 3 μηνες, συνολο 64 ωρες.Αραγε μηπως θα μπορει καποιος αντι να κανει τρια χρονια δημοσιες σχεσεις ή αλλη παρεμφερη σχολη, σε καποιο κολλεγιο ή και στο εξωτερικο, να κανει 3 μηνες ενα ταχυρρυθμο προγραμμα και να εξασφαλισει μια δουλεια; 3 χρονια σε 3 μηνες..Απλα εκφραζω μια απορια..Και αν αυτα τα diplomas ειναι αδυνατον να αντικαταστησουν την 4ετη ή 3ετη μορφωση, μπορουν να αντικαταστησουν ισως ενα μεταπτυχιακο που θα κοστισει και χρονο και χρημα.Αντι δηλ. να κανει καποιος μεταπτυχιακο στο public relations στο εξωτερικο (εχοντας τελειωσει καποια οικονομικη σχολη) , θα μπορει να κανει ενα diploma στην Ελλαδα.

Και σε ολο αυτο το χαμο που γινεται, ερχεται και η περιφημη Σορβοννη για να προσφερει μεταπτυχιακα.

Μπροστα ομως σε αυτες τις διαδραστικες εξελιξεις στην εκπαιδευση, καποια μενουν ιδια, οπως ειναι οι προτιμησεις των νεων γι' αυτο που θα σπουδασουν.Στις εφημεριδες για ακομη μια χρονια φετος διαβαζουμε οτι οι νεοι διαλεγουν τη σχολη αναλογα με την επαγγελματικη αποκατασταση (εχω πει οτι σιχαινομαι τη λεξη αυτη;) που υποτιθεται οτι προσφερουν.Παιδαγωγικα, Νομικη, Ιατρικη, Χρηματοοικονομικα, Μαρκετινγκ, Λογιστικη, Πληροφορικη.
Αν ομως η εποχη μας ηταν διαφορετικη και δε μας εμποτιζαν απο νωρις με την επαγγελματικη αποκατασταση, το κυρος, την αγορα εργασιας, αν γενικα δεν συνεδεαν τις σχολες με το επαγγελμα, αν δινοταν βαση στη μορφωση και στην παιδεια, τοτε ποιος ξερει, ισως μεγαλο ποσοστο των παιδιων διαλεγαν να σπουδασουν Καλες Τεχνες, Κινηματογραφο, Θεατρο, Κοινωνικες Επιστημες, Ιστορια, Πολιτισμο κ.α. Δυστυχως, οσοι τα σπουδαζουν αυτα, το κανουν ειτε για να κανουν το αναλογο επαγγελμα, ειτε επειδη τυχαια βρεθηκαν εκει και παραπονιουνται απο την αρχη μεχρι το τελος τι επαγγελμα θα κανουν..

Περι ανθρωπινων..

Οι αποφασεις ειναι θεμα συναισθηματος.Γι' αυτο χρειαζεται εμπειρικη προσπαθεια.Αυτο ειναι η εφηβεια.Ειναι η διαδικασια στην οποια ο εγκεφαλος δημιουργει την προσωπικοτητα ταυτιζοντας γεγονοτα και εμπειριες με συναισθηματα και για να γινει αυτο πρεπει να δοκιμασεις πολλα, να πειραματιστεις, να εχεις επιλογες.Αν αυτο δεν το εχεις κανει, πρεπει να εξαναγκασεις τον εαυτο σου να κανει επιλογες για να αποκτησεις ερεθισμα και εμπειρια.Γι' αυτο οι ανθρωποι εχουν τοσο μεγαλη περιοδο αναπτυξης, γιατι πρεπει να κοινωνικοποιηθουν.Πρεπει, ως παιδια, να δοκιμασουν το σωμα τους, τις νεες τους ικανοτητες, να εξερευνησουν το νεο τροπο σκεψης τους, καθως αυτη απο συγκεκριμενη γινεται αφηρημενη.Και αυτη την αφηρημενη σκεψη πρεπει να εχουν τροπο δημιουργικο να την καλλιεργησουν, ωστε να ωριμασει και να μπορεσουν να τη χρησιμοποιησουν.Το σχολειο και η οικογενεια δε βοηθουν, αντιθετα εμποδιζουν την κοινωνικοποιηση.Δεν επιτρεπουν στους εφηβους να καλλιεργησουν ολες τις αλλες ικανοτητες τις οποιες εχουν.Τους βαζουν υποχρεωτικα σ' ενα ναρθηκα και οταν βγαινουν απο αυτον εχουν ατροφιες.

Ο ανθρωπος ειναι καταδικασμενος να ζει συνεχως στο μελλον.Αυτη ειναι η διαφορα του απο τα ζωα αλλα και τα μικρα παιδια.Αυτα ζουν μοναχα στο παρον.Ξερουν μονο να αντιδρουν στα εξωτερικα ερεθισματα.Οι ανθρωποι σκεφτονται πολυ.Ειναι απιστευτα πολυποκλοκος ο ανθρωπινος νους.Οι ανθρωποι με τη σκεψη διαμορφωνουν την προσωπικη τους ζωη, την κοινωνια, αλλαζουν την ανθρωποτητα, καταστρεφουν τον εαυτο τους ή ολοκληρο τον κοσμο.Οι ανθρωποι ειναι δυστυχισμενοι εξαιτιας των σκεψεων.Ειναι δυστυχισμενοι επειδη ζουν στο μελλον.Ειναι καταδικασμενοι σε αυτο.Ειναι καταδικασμενοι στη δυστυχια...

Οι ανθρωποι λενε οτι μετανιωνουν για οσα δεν εκαναν.Ομως, αν το σκεφτουμε, αυτο που δεν εκαναν, ειναι κατι το οποιο εκαναν.Επομενως μετανιωνουν για οσα εκαναν.Το ρητο λεει να μη μετανιωνεις για οσα εκανες αλλα για οσα δεν εκανες.Η μή πραξη αποτελει και αυτη πραξη.Επομενως δεν υπαρχει μή πραξη.Μηπως ομως θα επρεπε να υπαρχει μή σκεψη της πραξης ή της μή πραξης.Μηπως η σκεψη αυτου του ρητου προκαλει δυστυχια;

Πως γινεται να ειναι κανεις αισιοδοξος οταν υπαρχουν τοσες δυσκολιες στη ζωη; Οταν ειναι αναποφευκτες; Οταν ξερει οτι η δυστυχια παραμονευει παντα;...

Η ζωη των ανθρωπων ειναι γεματη εξαναγκασμους.Αναγκαζομαστε να κανουμε τοσα πολλα πραγματα που δε θελουμε.Αναγκαζομαστε να υποστουμε τοσα πολλα που δε μας αρεσουν.Και μετα ερχεται μια στιγμη στη ζωη μας που το διαπιστωνουμε αυτο και λεμε στον εαυτο μας οτι δε θα κανουμε πια πραγματα που δε μας αρεσουν.Ομως ειναι περα απο τη θεληση μας.Ειμαστε καταδικασμενοι να υποστουμε ολα αυτα τα δυσαρεστα πραγματα.Και μετα αναρωτιομαστε αν ολα αυτα ειναι απλα ενας δρομος για να μαθουμε τον εαυτο μας.Αλλα μεχρι ποτε ειναι αυτος ο δρομος; Ποσο μεγαλη απατη ειναι η τελειοτητα; Μηπως δε μπορει να νοηθει ζωη χωρις καταναγκασμους και δυσαρεστα πραγματα; Αυτα τα δυσαρεστα οσο και να θελουμε να τα αποφυγουμε μας περιβαλλουν απο παντου.

ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΛΥΚΕΙΟΥ

Ανακοινωθηκαν και οι βασεις των Πανελληνιων, εν μεσω πυρκαγιων, οπως παντα στα τελη Αυγουστου, αναγκαζοντας ενα σωρο παιδια να περασουν ενα ολοκληρο Καλοκαιρι με την αγωνια.

4 ειναι οι κατηγοριες των παιδιων που εδωσαν Πανελληνιες.

-Οι αριστουχοι.Ειναι αυτοι που γινονται καθε χρονο τετοια μερα πρωτοσελιδο στις τοπικες εφημεριδες.Ειναι 30-40 περιπου σε καθε πολη.Νιωθουν οι περισσοτεροι επιτακτικη την αναγκη να κανουν δηλωσεις και να φωτογραφηθουν, γιατι πιστευουν οτι αξιζουν αυτη την προβολη λογω του κοπου τους.Εννοειται οτι οι αριστουχοι ειναι οσοι εχουν πανω απο 19.000 μορια και περνανε στα γνωστα και all-time classic τριπτυχα.(ΑΝΙ).Εκτος απο το ποσο χαρουμενοι ειναι, καποιοι δηλωνουν "Η επιτυχια μου ηταν αναποφευκτη και δεδομενη" (καλα παιδια οι αριστουχοι αλλα και ψωναρες..).Ολοι λενε για τα "μυστικα επιτυχιας" τους (σωστη οργανωση, μεθοδικοτητα) αλλα σχεδον κανεις δεν αναφερεται στη βοηθεια των καθηγητων (ειδικα αυτους του σχολειου οπως ειναι λογικο ολοι τους εχουν γραμμενους).Εκτος απο μονοι, φωτογραφιζονται και με τους γονεις τους, που λενε ποσο περηφανοι που το παιδι τους εκπληρωσε το ονειρο ζωης του (;) τους...
Οι αριστουχοι ειναι τα ατομα που παιρνουν τη μεγαλυτερη ικανοποιηση αλλα ως φοιτητες μετα, εχουν τις περισσοτερες παρακολουθησεις και ριχνουν το περισσοτερο και πιο δυσκολο διαβασμα απ' ολους.Καποιοι στην πορεια των σπουδων τους συνειδητοποιουν οτι ποτε δε θελησαν να γινουν δικηγοροι, αλλα διαλεξαν τη Νομικη επειδη ειναι σχολη με κυρος και επειδη το περιβαλλον τους εκανε να πιστεψουν οτι αυτο ηθελαν ή καλυτερα οτι αυτο ηταν το πιο πρεπον.

-Οι μή-αριστουχοι.Ολοι οι υπολοιποι που πετυχαν σε καποια σχολη η βαση της οποια ειναι κατω απο 19.000 μορια.Ως μη-αριστουχοι δεν τυγχανουν των 15 λεπτων δημοσιοτητας.Μα αυτο ειναι ρατσισμος..Παιδια ενος κατωτερου Θεου ειναι; Δεν εχουν πετυχει και αυτοι κατι; Δεν εχουν να δηλωσουν κατι; Εχουν, και μαλιστα σημαντικοτερα πραγματα απο τα παπαγαλακια τους αριστουχους, που καθε χρονο λενε τα ιδια.
Οι μή-αριστουχοι μπορει να ειναι παιδια που περασαν συνειδητα σε καποια σχολη που ηθελαν, μπορει να περασαν καπου που δεν ηθελαν, μπορει απλα να περασαν ή να μην περασαν σε μια απο τις 100 σχολες που δηλωσαν στο μηχανογραφικο, ή μπορει απλα να μην περασαν στη σχολη που ηθελαν (ή νομιζαν οτι ηθελαν) για 80, 40, 20 ή 2(!) μορια.Οι τελευταιοι, αν δεν οδηγηθουν στην αυτοκτονια, παθαινουν καταθλιψη.Και αναγκαζονται να υποστουν αλλη μια χρονια.
Αν ρωτουσαν οι δημοσιογραφοι τους μή-αριστουχους, θα εβλεπαν οτι η πλειοψηφια δεν ειναι ευχαριστημενη με εκει που περασαν.Και οσοι ειναι ευχαριστημενοι ειναι επειδη πιστευουν οτι η σχολη θα τους αρεσει, μεχρι αποδειξεως του αντιθετου.

-Οι αποτυχοντες.Ειναι οι κακοι μαθητες που ετρωγαν τα λεφτα των δικων τους στα φροντιστηρια, γυριζοντας απο δω κι΄απο 'κει.Επισης, ειναι τα παιδια που ειχαν ενα συγκεκριμενο στοχο, πχ Νομικη ή τιποτα.Και ομως, θα μπορουσε καποιος να τους πει οτι εκτος απο Νομικη, υπαρχουν ενα σωρο αλλες σχολες με ενδιαφερον.Επισης, θα μπορουσε καποιος να τους πει να πανε σε καποια καλη ιδιωτικη σχολη.Το καλυτερο θα ηταν καποιος να τους πει οτι καμια σχολη εδω περα δεν αξιζει και να πανε στο εξωτερικο.Αυτοι ομως επιμενουν Ελλαδα..

-Οσοι συνειδητα επιλεγουν να σπουδασουν στο εξωτερικο ή σε μια ιδιωτικη σχολη στην Ελλαδα.Αυτοι γλιτωνουν την ταλαιπωρια του δημοσιου ελληνικου συστηματος και συνηθως κανουν καλυτερες σπουδες.

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ??

Ειναι Καλοκαιρι..Αυγουστος..

Η πολη εχει αδειασει και ολοι φαινεται να εχουν παει διακοπες..ενα ζευγαρι Ρουμανων μαλωνει αργα τη νυχτα σε ενα παρκο..η γυναικα φαινεται απελπισμενη και κρατιεται να μην κλαψει..ο αντρας δειχνει να μην το βλεπει και συνεχιζει τις φωνες..εκεινη ξεσπαει σε κλαματα φωναζοντας του σα να αδικειται..κραταει μαζι της ενα μωρο..ισως η αιτια που μαλωνουν να ειναι το μωρο..ξαφνικα η γυναικα αρχιζει να τρεχει μακρυα μαζι με το μωρο μην αντεχοντας αλλο τον καυγα..ο αντρας της φωναζει να σταματησει και την κηνυγα..η γυναικα τρεχει απελπισμενη και κλαιγωντας νοερα..το μωρο αρχιζει να κλαιει και αυτο..ο αντρας συνεχιζει να τους κυνηγαει..σαν να απειλει τη γυναικα να μην της παρει το παιδι τους αλλιως θα την σκοτωσει..ο αντρας πεταγεται αποτομα στο δρομο..ενα αυτοκινητο τον χτυπαει..η γυναικα τρομοκρατειται..το μωρο κλαιει πιο δυνατα..ποιος ξερει τι καταληξη θα εχει αυτο το ζευγαρι; πως θα λυσουν το προβλημα τους;
Τι σημασια εχει που ειναι Καλοκαιρι; Αυτοι οι ανθρωποι δε θα κανουν διακοπες.Ουτε φαινεται ειχαν τετοιο σκοπο.Η λεξη διακοπες ειναι αγνωστη γι' αυτους.Πολλοι ανθρωποι περνανε το Καλοκαιρι τους στα νοσοκομεια, στα δικαστηρια..Τι σημασια εχει που ειναι Καλοκαιρι; Η ζωη δεν κανει διακοπες απο τα προβληματα ποτε.

Μπορουμε ομως να κανουμε διακοπες απο τους προβληματισμους και τις ανησυχιες μας..

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Αργα τα μεσανυχτα

η πολη αυτη ειναι τοσο αδεια

περπαταω μονος μου

υπαρχει απολυτη σιωπη

ειναι ενας λαβυρινθος που τον ξερω καλα

αποφευγω τους δρομους που με τρομαζουν

οι δρομοι αυτοι θα ειναι παντα εκει σκεφτομαι

παντα οταν θα περναω απο αυτους θα θυμαμαι

πως να ξεφυγεις απο το παρελθον σου οταν σε περιβαλλει απο παντου;

Περπαταω μαζι με το βαρος των ενοχων

ολα μου φαινονται ψυχρα γυρω μου

τα φωτα μονο καλυπτουν το απολυτο σκοταδι

Το θεατρο εχει αδειασει απο ωρα

καθομαι και παρακολουθω που ετοιμαζουν τα σκηνικα για αυριο

εγω ποτε δε ανεβω στη σκηνη

Συνεχιζω να προχωραω

οδηγουμαι σε ενα μερος που καποτε τη μερα γεμιζε με μαθητες

ενα σκοτεινο μονοπατι προβαλει προς τη μερια μου

δε θελω να επιστρεψω ποτε πια εκει

AVRIL LAVIGNE- Η "MOTHER FUCKING PRINCESS" ΤΗΣ POP-ROCK! Jul 19, 2007

H Avril παρατησε το σχολειο στα 16.Και πολυ καλα εκανε.Απο μικρη ηξερε οτι ηθελε να ασχοληθει με το τραγουδι.Δεν της αρεσε καθολου το σχολειο.Περνουσε ωρες ολοκληρες κλειδωμενη στο δωματιο της, συνθετοντας τραγουδια και κανοντας ονειρα οτι παιζει μπροστα σε μεγαλο κοινο.Ξεκινησε τραγουδωντας country σε διαφορα φεστιβαλ.Κερδισε το πρωτο βραβειο σε διαγωνισμο ταλεντων σε μικρη ηλικια.Κατα τη διαρκεια ενος ταξιδιου της στη Νεα Υορκη τραβηξε την προσοχη ενος παραγωγου και της προτεινε αμεσως συμβολαιο (πανεξυπνος ο παραγωγος!).Απο το πρωτο της αλμπουμ εκανε μεγαλη εντυπωση.Πως θα μπορουσε να μην κανει; Ενα ωραιο πιασαρικο ονομα (αβριλ λαβιν..φοβερο και πολυ ροκ ονομα), ενα φρεσκο προσωπο μολις 18 χρονων, ενα αλμπουμ με φοβερα, απλα και πιασαρικα τραγουδια τα οποια αγγιζαν και τους φαν της ποπ και της ροκ αλλα και του πανκ.Ενα νεο στυλ το οποιο πρωτη θα οριζε η αβριλ, που αμεσως εγινε το νεο ειδωλο.

Η αβριλ δημιουργησε μοδα με το sk8er boi και εκανε παρα πολλους να νομισουν οτι ειναι πανκ, παρολο που δεν ειναι (γι' αυτο θα πω αργοτερα).Η αβριλ οπως και να 'χει ηταν απο μικρη ενα πανκακι.Εκανε παρεα με αγορια και εμπλεκε σε καυγαδες (τα παω πολυ αυτα τα κοριτσια).Στα 17 της εκανε την επανασταση της και απεναντι στους γονεις της και αρχισε να ντυνεται και να συμπεριφερεται οπως θελει, χωρις να δινει δεκαρα για τη γνωμη του καθε μαλακα.Οπως συνεχιζει να κανει και τωρα.Η φιλοσοφια της ειναι να κανεις αυτο που θελεις, να τα βαζεις με ο,τι δε σου αρεσει, να διωχνεις αυτο που σου σπαει τα νευρα, να δραπετευεις, να μην πηγαινεις με τη μαζα κ.α..Τα θεματα της η μοναξια, οι περιπλοκες σχεσεις, η αναγκη για ελευθερια, η αναγκη να εισαι ο εαυτος σου, ο ερωτας,ο θανατος κ.α.Πραγματα που μπορουν να αγγιξουν οποιονδηποτε ψαγμενο εφηβο.Οι φοβερες μελωδιες, τα- πιο πολυ δε γινεται- catchy ρεφρεν της, οι απλοικοι, κατανοητοι αλλα και ποιοτικοι στιχοι της, την εκαναν αγαπητοι σε καθε ηλικιας κοινο, σε ολο τον κοσμο, και φυσικα τα τραγουδια της ελιωναν στο ραδιοφωνο, χωρις ομως να γινονται βαρετα (για να' μαι ειλικρινης εγω βαριομουν τα τραγουδια που διαλεγε για cd-singles, προτιμουσα με χιλια τραγουδια οπως το φοβερο unwanted που ειναι και το αγαπημενο μου, το how does it feel, το freak out κ.α.)

Ας παμε στο σημερα και σε ολα αυτα που συζητουνται για την αλλαγη της.Υπαρχει μια γενικη απογοητευση απο ενα μερος του κοινου της.Και μενα, η αληθεια ειναι, δε μου αρεσε και πολυ η αλλαγη της και οταν πρωτακουσα ενα δειγμα απο το νεο της αλμπουμ δεν ενθουσιαστηκα.Το βρηκα μετριο.Και το γεγονος οτι παντρευτηκε με ξενισε λιγο, γιατι ο γαμος ειναι κατι που μου προκαλει απεχθεια μαλλον.Στη συνειδηση μου ειναι κατι που σε συμβιβαζει, σου μειωνει την ελευθερια, σε ωριμαζει αποτομα και σε γεμιζει ευθυνες.Ετσι, αρχικα συμφωνησα με εκεινους που ειδαν αρνητικα το come-back της αβριλ.

Η αβριλ εγινε ξανθια, πιο τρεντι, διαλεξε πιο upbeat και ποπ ηχο για το αλμπουμ της, αρχισε να χαμογελαει σαν ηλιθια ποπ-σταρ στις συνεντευξεις, το προσωπο της εγινε πιο μεγαλιστικο και μαλλον σαν να εκανε μια ψηλοπλαστικη.Πολλοι αρχισαν να ζητανε πισω "the old avril".Το κοριτσι με τα κοντα σορτσακια, τα λεπτα καστανα μαλλια, που εκανε skate, που καθοταν στραβοποδι στις συνεντευξεις, και ηταν ικανη να βγαλει ανα πασα στιγμη και σε οποιονδηποτε κωλοδαχτυλο.Πολλοι αρχισαν να λενε οτι η αβριλ δεν ειναι πια πανκ, αλλα εγινε αυτο που κοροιδευε.

Ψαχνοντας το καλυτερα, ολα αυτα που λεγονται τα βρισκω επιφανειακα και οχι απολυτα.Αυτοι που τα λενε, ειδικα αυτοι που αφοριστικοι, μου θυμιζουν εκεινους που λενε τα ιδια για τον 2ο κυκλο του παρα πεντε (παραδειγμα), και γενικα εκεινους που αποφαινονται για κατι βαζοντας το σε καλουπια (κατι που δε μου αρεσει και το θεωρω και αδικο, αν και το κανω και εγω ορισμενες φορες-αναγκαιο κακο).

Η αληθεια ειναι οτι η αβριλ δεν αλλαξε.Ειναι ακομα η αβριλ.Ειναι πολυ λογικο να αλλαξε καποια πραγματα στην εμφανιση της και στο αλμπουμ της.Η αβριλ απλα εξελισσεται σαν ανθρωπος και αυτο ακριβως βγαζει και σαν καλλιτεχνης αλλα και σαν ειδωλο.Θα μπορουσε να κανει το τριτο αλμπουμ της με τραγουδια σαν το sk8er boi και να κρατησει το ιδιο πανκ στυλ.Θα το εκανε επειδη θα σκεφτοταν οτι αυτο θα ηθελε ενα μερος του κοινου της το οποιο νομιζει οτι ειναι πανκ.Δεν το εκανε, επειδη ηθελε να κανει κατι διαφορετικο.Επειδη η ιδια ειχε ξεφυγει απο το στυλ.Οχι επειδη μεγαλωσε και βλακειες, αλλα απλα ειχε ξεγυφει απο αυτο, οπως επισης και απο το σκοτεινο (λεμε τωρα), το οποιο χαρακτηριζε το δευτερο της αλμπουμ.Σε εκεινη τη φαση την εξεφραζε κατι πιο χαρουμενο και αυτο το υφος εβγαλε στο best damn thing.Και αυτο ειναι το καλο με την αβριλ.Οτι τα αλμπουμ της ειναι ΑΥΤΗ.Αυτα που σκεφτεται, αυτα που ζει, η διαθεση της.Αυτο ειναι που μου αρεσει σε αυτην αλλα και στους καλλιτεχνες γενικα.Η εξελιξη τους.Να μην ειναι παντα κατι ιδιο, κατι στασιμο και αψυχο.Να αλλαζουν στην πορεια.Ακομα και το να ειναι καλυτεροι σε κατι που ειχαν κανει παλια, το θεωρω πολυ θετικο.Με κανει να τους συμπαθω περισσοτερο.Δεν ειναι απαραιτητο οτι καποιος οσο παει και βελτιωνεται.Απλα αλλαζει.Και το να μην αλλαζει καποιος ειναι πολυ βαρετο.Ειναι πολυ ωραιο να παρακολουθουμε την εξελιξη της αβριλ στη μετ-εφηβεια.Εχει πολυ ενδιαφερον.

Η αβριλ τελικα δεν ηταν ποτε πανκ.Ισως τελικα το sk8er boi της, αν και φοβερο κομματι, ηταν μαλλον καταστροφικο.Την εβαλε στον καλουπι του πανκ.Η αβριλ ειχε δηλωσει οτι δεν ειναι πανκ, αλλα περισσοτερο ποπ-ροκ.Συμφωνω απολυτα.Η αβριλ ειναι ποπ-ροκ τραγουδιστρια με καποια πανκ στοιχεια σε πολυ λιγα απο τα τραγουδια της.Απο το πρωτο της αλμπουμ και το πρωτο της single εδειξε την ποπ καταβολη της.Το complicated ειναι ενα ποπ τραγουδι.Ποπ για τον ηχο.Ροκ για τους στιχους.Οπως τα περισσοτερα τραγουδια της.Μην ξεχναμε οτι pop σημαινει popular, και η αβριλ ειναι εξαιρετικα popular τραγουδιστρια της και ο ηχος της ειναι εμπορικος.Η αβριλ λοιπον δεν επαψε να ειναι πανκ, γιατι ποτε δεν ηταν.Ηταν και παραμενει ποπ-ροκ.

Τα νεα της τραγουδια δεν εχουν και καποια τρομακτικη διαφορα με τα προηγουμενα.Απλα δεν ειναι το ιδιο προβληματισμενα με αυτα απο το δευτερο αλμπουμ.Ειπαμε, η διαθεση της ηταν να κανει κατι πιο upbeat και αυτο εκανε.Εξαλλου και στα προηγουμενα αλμπουμ, υπηρχαν τετοια τραγουδια.Το he wasn't τι ηταν; Σκοτεινο τραγουδι; Το fall to pieces; Για σχεσεις μιλουσε και στο πρωτο αλμπουμ και στο δευτερο αλμπουμ.Το girlfriend δε μου αρεσε πολυ οταν το πρωτοκουσα γιατι το βρηκα καπως αναλαφρο.Τελικα ειναι ενα φοβερα ανεβαστικο ροκ τραγουδι και μου εχει κολλησει στο μυαλο.

Οσον αφορα την εμφανιση της, ουτε παλι βρισκω καποια φοβερη αλλαγη.Ξανθια ηταν με εντονο make-up στο under my skin, το ιδιο και τωρα.Ενταξει, τωρα ειναι χειροτερη.Ειναι σα να εχει πασπαλιφθει με ποπ γκλαμουρια.Σε μερικες εμφανισεις της ειναι σαν τις αλλες χαζο ποπ-σταρ, και στο βιντεο-κλιπ του when I'm gone ειναι πολυ πλαστικη.Αλλα στο girlfriend (το βιντεο που εχει σαρωσει στο youtube- ειναι με τα περισσοτερα views) ροκαρει.Φοραει τα κλασικα μαυρα ρουχα, και τα βαζει με το σοφιστικε alter ego της, δειχνοντας οτι δεν εχει καμια σχεση με αυτο.Στις συνεντευξεις της φαινεται καπως στημενη και χαζοχαρουμενη αλλα καμια φορα ριχνει και καμια φορα βρισια ή υπενθυμιζει οτι "I've always had creative freedom and never no-one told me what to wear or what to write".Σε μια αλλη προσφατη συνεντευξη, καθεται σταυροποδι, κανει γκριματσες και δε δειχνει να διαφερει με αυτο που ηταν στα 19.Επισης, μην ξεχναμε οτι η αβριλ εχει μανατζερς και ανθρωπους που ασχολουνται με τη δημοσια εικονα της.Η ιδια λεει οτι κανει ο,τι θελει αλλα σιγουρα θα εχουν συμβαλει και αυτοι λιγο στην αλλαγη της εικονας της.Νομιζω.

Ακομα και στο τριτο αλμπουμ που θεωρειται πιο ποπ και ασχολειται περισσοτερο με σχεσεις, η αβριλ τραγουδαει με εφηβικη ορμη "I don't care what you 're saying, I don't care what you're thinking,I don't care about anything".Ενα τραγουδι που θα μπορουσε να ειναι και στο let go.Απο την αλλη, τραγουδια οπως το innocence θα μπορουσε να τραγουδησει ανετα και η britney spears, ενω το hot εχει σαφεστατα σεξουαλικα υπονοουμενα και θα μπορουσε να το πει επισης η britney ή καποια αλλη μετεφηβικη ποπ-σταρ.Πολυ ασχημο αυτο για την αβριλ.

Παντως, ασχετα απο τα θεματα ή τον ηχο, οι στιχοι της αβριλ ηταν παντα απλοι.Ποτε δεν ηταν ιδιαιτερα σκοτεινοι ή δε χρειαζονταν πολλη σκεψη για να τους καταλαβεις.Ηταν σαφες το μηνυμα τους.Μπορουσες γι' αυτο ευκολα να ταυτιστεις μαζι τους και ηταν παντα στιχοι που προσφερονταν γι' αυτο.Η αβριλ, σε καθε περιπτωση, ειναι μια μεση τυπικη αμερικανιδα, με πολυ ταλεντο ομως.

Τωρα οσον αφορα τον γαμο της, σκεφτηκα και αναθεωρησα.Οχι οτι συμπαθησα το θεσμο.Αλλα σκεφτηκα οτι δεν ειναι απαραιτητα κατι που σε αλλαζει και σε ωριμαζει και σε γεμιζει ευθυνες κτλ.Αυτα ειναι βλακειες.Απλα ειναι μια αποφαση που παιρνεις οταν θες να μεινεις με καποιον και εισαι σιγουρος γι΄αυτο.Και στην περιπτωση της αβριλ το καταλαβαινω.Επειδη οταν κανεις αυτη τη δουλεια, εισαι συνεχως με μια βαλιτσα στο χερι, με τους ανθρωπους γινεσαι επιφυλακτικος, γιατι δεν ξερεις αν σε θελουν γι' αυτο που εισαι, και υπαρχει πολλη ανασφαλεια.Και γι' αυτο ειναι λογικο να δενεσαι περισσοτερο με καποιον.Εξαλλου, τον τραγουδιστη των sum 41 πηγε και παντρευτηκε το κοριτσι, που κανουν την ιδια δουλεια με τα ιδια παλαβα ή μαλλον ανυπαρκτα ωραρια.Και το διαζυγιο ειναι στη μοδα (αβριλ αμα χωρισετε με το παιδι, ειμαστε και μεις εδω..).Ο γαμος παντως δεν την αλλαξε.Το λεει και η ιδια.

Στα live ειναι καταπληκτικη.Δεν τραγουδαει play-back και εχει πολυ καλη φωνη.Αλλα δεν ειναι καλη σε ολα τα live.Οταν εκανε το ντεμπουτο της ηταν λιγο μαζεμενη.Στις εκτελεσεις αλλων τραγουδιων τα παει καμια φορα χαλια.Αλλα σε γενικες γραμμες ειναι καλη στα live.Το απεδειξε και απο κοντα στο ελληνικο κοινο στη συναυλια που εδωσε στην Αθηνα.Ολες οι ερμηνειες ηταν αψογες, το ιδιο καλες με το αλμπουμ ή και καλυτερες.Ειπε τα πιο ρυθμικα και χαρουμενα απο τα τραγουδια της και δεν ειπε αλλα οπως το take me away ή το nobody's home.Εγω την προτιμαω σε αυτα, αλλα ηταν σωστη επιλογη να εχει συγκεκριμενο mood η νεα περιοδεια της.Οπως ειπα, αυτο ειναι ενα πολυ καλο στοιχειο της αβριλ.

Η Αβριλ εκτος απο τραγουδιστρια, δοκιμασε και την υποκριτικη και απο αυτο που ειδα, μαλλον δεν εχει ιδιαιτερο ταλεντο σε αυτο.Θα δειξει ομως, γιατι ειναι ακομη αρχη, και λεει οτι θελει να κανει και αλλες ταινιες και οτι της αρεσει.Μπορει τελικα να ειναι και ηθοποιαρα, αλλα αμφιβαλλω πολυ.

Η Avril Lavigne still rocks! Αν εχει χειροτερεψει σε αυτη τη φαση, ευχομαι να μη χειροτερεψει αλλο, να μην αλλοτριωθει απο την πολυ εμπορικοτητα, να μην καβαλησει εντελως το καλαμι.Να συνεχισει να μη δινει σημασια σε οσα λενε γι' αυτη και να κανει κωλοδαχτυλο σε ο,τι τη χαλαει.Οι εφηβοι εχουν αναγκη το προτυπο αυτο, επειδη περιβαλλομαστε απο πολλους assholes και η επαναστατικοτητα ειναι απαραιτητη.Της ευχομαι να παραμεινει τσαμπουκαλου και ειλικρινης και βεβαια ροκ στην ψυχη.Γιατι αν παψει να ειναι αυτο, θα ειναι μια απλη ποπ τραγουδιστρια.Και η αβριλ πρεπει να συνεχισει να ειναι και pop και rock.Η "mother fucking princess" της pop-rock!