ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ IS BACK!

Η ιντερνετικη σεζον εχει ηδη ξεκινησει. Ο μεγιστος ιντερνετικος σταρ Τηλεμαχος μπορει να αργησε να δωσει την πρωτη του συνεντευξη για τη σεζον, ομως μονο τυχαια δεν ειναι αυτη του η επιλογη. Οπως λεει ο ιδιος "αποτελω το πλεον ακριβοθωρητο προσωπο του κυβερνοχωρου, γι' αυτο παντα βγαινω τελευταιος και καλυτερος". Η συνεντευξη που θα ακολουθησει ειναι μια συνεντευξη ποταμος, ωκεανος αλλα και καταρρακτης. Θα συμπαρασυρει πολλα ρυακια στο διαβα της. Θα προκαλεσει σοκ! Θαυμασμο! Δεος! Παθη! Αλλα και πολλα μιση! Μια συνεντευξη που θα ταραξει τα λιμναζοντα υδατα μιας συντηρητικης Ελλαδος, θα αφυπνισει κοιμισμενες συνειδησεις, θα ταραξει τα νωθρα πνευματα, θα προκαλεσει χιονοστιβαδα σκεψεων και προβληματισμων και πολλαπλα ηλεκτροσοκ. Ετοιμοι;;;

-Γεια σου Τηλεμαχε! Καλη σεζον να εχουμε!

-Γεια σου και σε σενα Στεφανε. Ειναι τιμη και χαρα που με καλεσες ξανα να δωσω συνεντευξη. Εχω να πω πολλα και ξερω οτι οι αναγνωστες θα μαθουν, θα προβληματιστουν, θα ψυχαγωγηθουν και θα ενημερωθουν μεσα απο τη συνεντευξη κολαφος.

-Εχει περασει πολυς καιρος απο την τελευταια συνεντευξη που μου παραχωρησες αποκλειστικα και εκτοτε ακολουθησε μια χιονοστιβαδα φημων και εξελιξεων που σε αφορουν. Νομιζω πως μοναχα εσυ εισαι σε θεση να διαψευσεις και να επιβεβαιωσεις τις φημες και να μας αποκαλυψεις ολα οσα εγιναν στη ζωη σου το διαστημα αυτο.

-Βεβαιως.

-Αρχικα, θελω να σε ρωτησω αν τελειωσες τις σχολες σου.

-Τις τελειωσα τις σχολες με τεραστια επιτυχια, κατειχα την πρωτια στους βαθμους, πηρα και τα δυο πτυχια με αριστα και ειμαι πανευτυχης.

-Ωστοσο, φημες σε μπλογκ, φορουμ, περιοδικα και αλλα μεσα σε θελουν να σκεφτεσαι να συνεχισεις τις σπουδες σου. Τι ισχυει;

-Ολα ειναι ανοικτα. Υπαρχει μια περιπτωση να συνεχισω τις σπουδες μου στη Φυσικοθεραπεια σε επιπεδο μπατσελορ ή να προσανατολιστω καπου αλλου για να αποκτησω τη γνωση της κομμωτικης τεχνης.

-Στα δημοσιευματα, ομως, διαβασα οτι σκεφτηκες να κανεις Αισθητικη.

-Νομιζω πως δε θα κανω Αισθητικη.

-Καποια αλλα δημοσιευματα σε θελανε να σκεφτεσαι να σπουδασεις Υποκριτικη προκειμενου να υπηρετησεις το σανιδι. Ισχυει;

-Η αληθεια ειναι οτι ειχα καποιες προτασεις να δουλεψω σε καποια σιριαλ και ταινιες, σκεφτηκα να παω σε καποια σχολη προκειμενου να αποκτησω και τα τυπικα προσοντα του ηθοποιου. Ωστοσο, απερριψα τις προτασεις αυτες και δε θα κανω τη σχολη γιατι θελω να μεινω πιστος στην ανυπερβλητη καριερα μου στο ιντερνετ.

-Επομενως, τι θα κανεις απο φετος;

-Ειναι ολα ανοικτα. Ο,τι προκυψει.

-Ψαχνεις για δουλεια;

-Δεν τρελαινομαι κιολας.

-Τελικα Τηλεμαχε θες να ασχοληθεις καθολου με τα καλλιτεχνικα; Υποκριτικη, τραγουδι, χορος, παρουσιαση;

-Εχω πληθωρα προτασεων απο ολο τον καλλιτεχνικο χωρο. Απο πιστες, απο πατωματα, απο ταινιες, σιριαλ, ταλεντ σοου, εκπομπες ραδιοφωνικες και τηλεοπτικες, απο το Μεγαρο Μουσικης, απο το Χολιγουντ. Τις αρνουμαι ολες. Αλλα μενω πιστος στο ιντερνετ. Θα συνεχισω την πετυχημενη μου καριερα σε αυτο.

-Επομενως για να σου κανουν προτασεις απο παντου, σημαινει οτι εχεις ταλεντο και στο τραγουδι και στο χορο και στην παρουσιαση και παντου!

-Βεβαιως! Ειμαι ενα υπερταλαντουχο πλασμα. Ειμαι ενα πολλαπλο φαινομενο.

-Ναι αλλα δε μπορω να καταλαβω πως γινεται να τα απορριπτεις ολα αυτα. Απορριπτεις πολλα λεφτα, δοξα, φημη. Ειναι αδιανοητο!

-Πρωτον, ειμαι ο πλεον δοξασμενος, ο πλεον φημισμενος σε ολη την υφηλιο και σε ολο το συμπαν χαρη στο Ιντερνετ. 

-Ναι αλλα το Ιντερνετ δε σου αποφερει χρηματα.

-Κανω λειτουργημα Στεφανε και ως γνωστον το λειτουργημα δεν αποφερει χρηματα.

-Τι πιστευεις δηλαδη οτι προσφερεις με την ιντερνετικη σου παρουσια;

-Θεαμα, ψυχαγωγια, ενημερωση, μορφωση, επιμορφωση, πνευματικη καλλιεργεια, χαρα, δυναμη, πιστη, τονωση και ελπιδα.

-Εισαι δηλαδη υπερανω χρηματων;

-Ναι.

-Τηλεμαχε, εχεις οντως ικανοτητες ενεργειακης φυσεως οπως διαβαζουμε τον τελευταιο καιρο σε ολα τα σοσιαλ μιντια;

-Δυστυχως, δε μπορω να κρατησω τιποτα κρυφο απο τη ζωη μου, το αδηφαγο κοινο ψοφαει να μαθει νεα μου και οι αιμοβοροι δημοσιογραφοι μου πινουν το αιμα καθε μερα. Ειναι τραγικο! Αλλα τι να κανουμε; Η κορυφη εχει και αυτα. Ναι λοιπον το δηλωνω. Εχω τετοιες ικανοτητες. Εχω ενεργεια μεσα μου.

-Τι εννοεις ενεργεια;

-Εννοω οτι εχω ικανοτητες τηλεπαθειας, εχω ικανοτητες να καιω μηχανηματα με τη σκεψη μου, εχω ικανοτητες, εχω ικανοτητα να διαβαζω τη σκεψη του αλλου και αλλα πολλα που δε μπορω να αναφερω γιατι θα τρομαξει το κοινο και οι φαν μου.

-Πως εμαθες οτι εχεις αυτη την ενεργεια;

-Το διαπιστωσα με τον καιρο.

-Πες μας ενα παραδειγμα.

-Πηγα μια μερα στο γυμναστηριο και εκαψα ολους τους διαδρομους. Ολους ομως! Τσακ μπαμ! Με το που ανεβαινα καιγοταν ο διαδρομος! Απο τον ενα στον αλλον ανεβαινα και καιγονταν ολοι! Ολοι ειχαν μεινει αφωνοι. Ειχε ζωγραφιστει στο βλεμμα τους η απορια αλλα και ο τρομος. Υστερα ηρθαν τεχνικοι και διαπιστωσαν οτι τα μηχανηματα ηταν μια χαρα. Κατι αλλο συνεβαινε που ηταν ακατανοητο και δυσνοητο. Αυτο ειναι ενα πολυ μικρο παραδειγμα απο οσα μου εχουν συμβει.

-Τηλεμαχε εισαι ενα ατομο απροβλεπτο, αυθορμητο και γεματο εκπληξεις. Χθες 2 η ωρα τα μεσανυχτα ξαφνικα σηκωθηκες απο το κρεβατι και αποφασισες να ακολουθησεις την τεχνη της Κομμωτικης. Για πες μας γι' αυτο.

-Ειμαι οντως απροβλεπτος και παιρνω αποφασεις στο τσακ μπαμ. Ωστοσο, δεν εχω αποφασισει.

-Πως πανε τα ερωτικα σου και τα σεξουαλικα σου;

-Δεν θελω να αναφερθω στα προσωπικα μου.

-Παμε τωρα στα τηλεοπτικα αν δεν εχεις αντιρρηση. 

-Παμε! Με τρρρελα!

-Πως σχολιαζεις τα φετινα πρωινα προγραμματα;

-Η κακομοιρια στο μεγαλειο της. Τα ιδια και τα ιδια.

-Πως σου φαινεται ο Κωστοπουλος με τη Μπαλατσινου;

-Αθλιοι.

-Πιστευεις οτι δεν κανει για πρωινο ο Κωστοπουλος;

-Αυτος δεν κανει καν για τηλεοραση.

-Ποιον ή ποια θα ηθελες για πρωινη εκπομπη;

-Τη Ζετα Μακρυπουλια.

-Τι θα δεις φετος στην τιβι;

-Δε βλεπω πια πολυ τηλεοραση. Μονο Αννιτα.

-Ειδες τη Μαρια Μπεκατωρου; Πως σου φανηκε;

-Ειδα την πρωτη εκπομπη και μου φανηκε τραγικη. Ψευτικη εντελως, κιβδηλη. Εχουν παρει τα μυαλα της αερα. Ημουν σιγουρος οτι θα φυγει απο το μικρο καναλι, επισης ειμαι σιγουρος οτι θα χωρισει απο τον αντρα της. Πιστευω θα τρελαθει και θα καταληξει σε ψυχιατρειο.

-Εχεις να σχολιασεις κατι αλλο απο τα φετινα προγραμματα;

-Ειναι ολα μιζερα και φτωχα.

-Τι θα ηθελες λοιπον να εβλεπες στην τηλεοραση;

-Μεξικανικα και ριαλιτι.

-Θα κλεισουμε τη συνεντευξη αυτη, οπως παντα, με ενα μηνυμα, ενα μοτο, προς το αναγνωστικο κοινο.

-Η αισιοδοξια ειναι το παν σε αυτη τη μιζερη ζωη.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΩΡΙΜΑΝΣΗ

Σε μια εποχη δυσκολη, σε μια εποχη οικονομικης κρισης, που οι ανθρωποι εχουν γινει αφορητα ανταγωνιστικοι, πρεπει να ξερουμε τι θελουμε. Οι περισσοτεροι ανθρωποι το κανουν αναποδα. Ξερουν πολυ καλα τι ΔΕΝ θελουν. Σου λενε για παραδειγμα "δε θελω να με προσβαλουν", "δε θελω να μου λενε ψεμματα", "δε θελω να κανω αυτο το επαγγελμα". Το ΔΕΝ και το ΜΗΝ ειναι οι λεξεις που δε "διαβαζει" ο εγκεφαλος. Γι' αυτο και σε επιστημονικες ερευνες απαγορευεται να βαλεις ερωτηματα με "δεν" και "μην". Δεν εχει κανενα νοημα να λεμε "τι δεν θελουμε" γιατι αυτο προσελκουουμε στη ζωη μας. Αντι να λετε "δε θελω να με προσβαλουν", καλυτερα ειναι να πεις "θελω να σεβονται τη γνωμη μου", "θελω ειλικρινεις ανθρωπους γυρω μου". Αντι να λεμε "δε θελω να κανω αυτο το επαγγελμα" καλυτερα ειναι να λεμε "θελω να κανω αυτο το επαγγελμα". Και να εστιασουμε σε αυτο που ΘΕΛΟΥΜΕ. Πρεπει να ειμαστε συγκεκριμενοι. 

Ο νευρολογικος προγραμματισμος λεει οτι "ο,τι λες ειναι αυτο που σκεφτεσαι". Ο τροπος που μιλας προγραμματιζει τον εγκεφαλο σου για δραση. Οταν λες συνεχεια "δε μπορω", οντως πραγματικα δε θα μπορεσεις ποτε. Γιατι δεν ενεργοποιεις τον εαυτο σου για να μπορεσει. Αρα πρεπει να κανεις το αντιθετο. Αυτο ακριβως κανουν οι αθλητες. Δεν υπαρχει αθλητης που να κερδισε μεταλλιο, ομαδα που να κερδισε πρωταθλημα χωρις θετικη σκεψη. 

Πρεπει να αναλαμβανουμε την ευθυνη της ζωης μας. Λεμε "φταιει το συστημα", "φταις εσυ", "φταινε οι γονεις", "φταιει ο προισταμενος"...Οταν λεμε οτι φταιει ο αλλος, εχουμε μια προσωρινη ανακουφιση, φευγει το βαρος απο πανω μας. Οταν ριχνεις την ευθυνη, ειναι και η λυση εξω απο σενα. Αφου φταιει ο αλλος, φταιει το συστημα, φταιει η οικογενεια, δε μπορω να το λυσω ποτε. Εχω μια προσωρινη ανακουφιση και ενα μονιμο προβλημα. Στην αντιθετη περιπτωση, αν αναλαβουμε την ευθυνη, θα εχουμε ενα προσωρινο βαρος και μια μονιμη ανακουφιση αργοτερα. 

Ο ρεαλισμος εμπεριεχεται στη θετικη σκεψη. Πρεπει δηλαδη να αποδεχτω τη δυσκολη κατασταση που αντιμετωπιζω και να προσπαθησω να βγω απο αυτη. Δεν ειναι ολα τα εμποδια ανυπερβλητα. Υπαρχουν ασθενειες που αλλαζουν τη ζωη μας, υπαρχουν γεγονοτα που αλλαζουν τη ζωη μας. Εχουμε δυο επιλογες. Μπορουμε να τα αφησουμε να μας καταστρεψουν τη ζωη ή να τα αποδεχτουμε και να ζησουμε με αυτα.

Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Αν σκεφτόμαστε αρνητικά, προσελκύουμε αρνητικά πράγματα στη ζωή μας, αν σκεφτόμαστε θετικά, προσελκύουμε θετικά πράγματα στη ζωή μας. 

Αυτα ειναι μερικα απο τα πραγματα που εχω μαθει διαβαζοντας για τη θετικη σκεψη. Εχω διαβασει καμποσα βιβλια και αρθρα για τη θετικη σκεψη, εχω παει και σε σεμιναρια για τη θετικη σκεψη (το τελευταιο ηταν στο Deree College). Αυτα ειναι μερικα πραγματα που διαπιστωσα, καθως μεγαλωνα και ενηλικιωνομουν ολοενα και περισσοτερο, αργα και βασανιστικα. Οταν γινεσαι 18 ενηλικιωνεσαι μονο τυπικα. Η ενηλικιωση μπορει να καθυστερησει. Υποτιθεται οτι καποιος ειναι ενηλικος οταν μπορει να αναλαβει μονος του τη ζωη του και τις ευθυνες του, να μπορει να τα βγαλει περα μονος, να μπορει να αναλαβει την ευθυνη των οποιων πραξεων του, να αποδεχτει καποια πραγματα και καταστασεις, να μπορει να αναγνωρισει το σωστο και το λαθος.

Παροτι εχω διαβασει ολα αυτα για τη θετικη σκεψη, δεν εχω καταφερει ακομα να τα εφαρμοσω στη ζωη μου. Γιατι ειναι ευκολο να το λες και ωραιο να το ακους, αλλα δυσκολο να το κανεις πραξη. Εμεις που ζουμε σε μεγαλουπολεις, βιωνουμε πολυ πιο εντονα το αγχος και την πιεση της καθημερινοτητας. Εξωτερικα γεγονοτα ενα σωρο μας τσακιζουν καθημερινα, καποιοι λυγιζουν μαλιστα...Ετσι, ολα αυτα περι θετικης σκεψης ακουγονται πολυ ρομαντικα ή οτι τουλαχιστον δε μας αφορουν. Κι εγω που τα γραφω, μπορει να συμφωνω με αυτα, αλλα ειναι σα να μη με αφορουν. Εμενα και αλλους που δεν ξερουν τι θα κανουν στη ζωη τους και εχουν ενα δυσκολο παρελθον απο πισω με πολυ απογοητευση. 
Προφανως και η θετικη σκεψη θελει πολυ δουλεια, ισως και τακτικη, για να μπορεσει κανεις να την κανει πραξη. Ειναι και καποιοι λιγοι που την εχουν εμφυτη (;), αυτα τα ατομα που οταν εισαι στις μαυρες σου, σε κανουν να τα ζηλευεις, αλλα μπορει απλα αυτη η θετικοτητα που βγαζουν να ειναι κατι απλα που φαινεται (μεσα απο την τηλεοραση, τα περιοδικα, τα μεσα κοινωνικης δικτυωσης) και να μην ειναι. 

Παροτι, ειδικα τους τελευταιους μηνες, μεγαλωνω αποτομα και βιαια, αυτα που διαπιστωνω οτι πρεπει να κανω, δεν ειμαι ακομα σε θεση να τα κανω. Ξερω οτι πρεπει να αναλαβω τις ευθυνες μου, ξερω οτι δεν πρεπει να ριχνω αλλου το φταιξιμο, ξερω οτι πρεπει να γινω υπευθυνος, αλλα αυτο δε γινεται απο τη μια μερα στην αλλη, ενω τα στοιχεια του "παλιου" εαυτου μου, η ανωριμοτητα, η αναβολη, η ανευθυνοτητα, μου πανε κοντρα στο να βρω το "νεο" μου εαυτο που θα εχει τα αντιθετα στοιχεια. Απο την αλλη, δε θεωρω οτι ημουν και τοσο ανωριμος και ανευθυνος, αλλα ουτε και νομιζω οτι πρεπει να παω και στο αλλο ακρο, να γινω φοβερα υπευθυνος και ωριμος, μαλλον γιατι μετα θα γινω ξενερωτος. Και λιγη ανωριμοτητα δε βλαπτει στο φιναλε...Ποιος ανθρωπος αλλωστε τα κανει ολα παντα σωστα και αψογα; Και τι ειναι σωστο; Και ποιος θα πει τι "πρεπει"; Καλα, ας μην αρχισω αυτες τις σκεψεις που δεν οδηγουν πουθενα. 
Ειναι καμια φορα (οχι παντα ε;) τα πραγματα απλα και πρακτικα. Οταν εισαι σε μια δουλεια, πρεπει να εισαι υπευθυνος. Οταν εισαι σε μια σχολη, πρεπει να εισαι συγκεντρωμενος σε αυτην και να εχεις στοχο να την τελειωσεις. Το "πρεπει" ειναι λαθος λεξη ενδεχομενως. Αντι αυτης, μπορουμε να πουμε "θα ηταν καλο", "θα με συνεφερε". Αλλωστε, ζουμε σε μια εποχη και σε μια κοινωνια που δε σου δινει αλλη επιλογη απο το να κοιτας τι ειναι καλυτερο για σενα. Αν δεν εισαι εγωιστης και δεν κοιτας το συμφερον σου, δεν επιβιωνεις. Αρκει να μη βλαπτεις τους αλλους.

Η θετικη σκεψη επιβαλλεται σε καποιον που ειναι αγχωδης απο τη φυση του και ζει σε μια εποχη, σε μια πολη, σε μια κοινωνια εξαιρετικα αγχωτικη και πιεστικη. Δε γινεται αλλιως. Χρειαζεται καθημερινη εξασκηση. Οπως οι αθλητες προπονουνται, οπως οι ηθοποιοι κανουν προβες, ετσι και εμεις οι αγχωδεις που κανουμε αγχωτικες ζωες, πρεπει καθε μερα να εξασκουμαστε στη θετικη σκεψη, αλλιως δε θα τη βγαλουμε καθαρη. Θα καταληξουμε με ασπρες τριχες πριν τα 30 μας, με καραφλα, με ψυχοσωματικα και θα τρεχουμε στα κομμωτηρια για να βαφουμε το μαλλι και στους γιατρους να κανουμε θεραπειες. Και οχι τιποτα αλλο, αλλα ουτε χρονο εχουμε και το βασικοτερο ουτε λεφτα. Το αγχος ειναι ο ιος της καθημερινοτητας που σου καταστρεφει το σωμα, το μυαλο και τη ζωη σου και η θετικη σκεψη ειναι το antivirus. 

Αν εισαι ανευθυνος και ανωριμος, δε λεω οτι ειναι απαραιτητα κακο, αλλωστε δεν ευθυνεσαι εσυ γι' αυτο. Στο λεω γιατι και εγω ημουν ετσι και ειμαι ακομα που είμαι 26. Θα δεις, ομως, οπως βλεπω κι εγω, οτι θα φας χαστουκια, τρικλοποδιες, θα φας τα μουτρα σου, θα δεις την σκληρη πραγματικοτητα καταμουτρα και δε θα εχεις αλλη επιλογη απο το να ωριμασεις και να γινεις υπευθυνος. Δε θα ειναι καν επιλογη. Θα γινει αυτοματα μεσα σου. Γι' αυτο και πολλα παιδια ωριμαζουν πολυ πιο γρηγορα και αποτομα απο τα αλλα, εξαιτιας των δυσκολιων και της σκληροτητας της ζωης και των ανθρωπων.

Για πάρα πολύ καιρό, παρέπαια, ήμουν ό,τι ναναι, ζούσα όπως να 'ναι, δεν είχα στόχους, και αυτό το πλήρωσα. Αν δεν έχεις στόχους, αν δεν ξέρεις που πας και τι πας να πετύχεις, αν δεν εχεις ξεκαθαρίσει στον εαυτό σου τι θες και πώς θα το πετύχεις, τότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, πολύ πιο δύσκολα απ' ό,τι ήδη είναι δηλαδή. Χωρίς στόχους, το παιχνίδι είναι χαμένο εξαρχής. Βάλε ένα ή και παραπάνω στόχους και προσπάθησε να τους επιτύχεις. Ψυχολογικά και μόνο θα σου κάνει πολύ καλό αυτό. Και ας μην τα καταφέρεις στο τέλος, ή ας μην είναι όπως το περίμενες. Τουλάχιστον να έχεις προσπαθήσει. Σε κάθε φάση της ζωής μας πρέπει να έχουμε στόχους. 

Στο φιναλε, ολα φαινονται και θα φανουν στην πραξη...εχουμε να ζησουμε πολλα ακομα και να πουμε πολλα περισσοτερα...υπομονη, δυναμη, στόχους και θετικη σκεψη!

ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Φετος σκεφτηκα να συνεχισω με σπουδες κανοντας ενα μεταπτυχιακο στο μαρκετινγκ. Ετσι εκανα ερευνα μεσω Διαδικτυου σε ολες τις σχολες μαρκετινγκ στην Ελλαδα (εξωτερικο δεν ηθελα με την καμια). Με βοηθησε πολυ το σαιτ look4studies.com. Σε αυτό μπορεις να κανεις λεπτομερη αναζητηση με βαση τοσο το αντικειμενο σπουδων, τη χωρα, την πολη, το επιπεδο σπουδων, τον τροπο φοιτησης κτλ. Πολυ πρακτικο, ευχρηστο και χρησιμο σαιτ.

Θα σας πω λοιπον μερικα λογια για την αναζητηση μου και οσα εμαθα για τις σχολες μαρκετινγκ στην Ελλαδα.

Καταρχην, υπαρχει σιγουρα το δημοσιο πανεπιστημιο, η ΑΣΟΕ και το τμημα Μαρκετινγκ και Επικοινωνιας και το ΤΕΙ Εμποριας και Διαφημισης.

Στον ιδιωτικο τομεα υπαρχουν παρα πολλες επιλογες.

Ξεκιναω με το Akmi Metropolitan College, το οποιο προσφερει μπατσελορ στο μαρκετινγκ, 3ετες, απο βρετανικο πανεπιστημιο. Στα συν ειναι οτι τα μαθηματα γινονται στα ελληνικα. Το κοστος ειναι γυρω στα 17.000 ευρω.

Το Deree college εχει μαρκετινγκ, 4 ετη, στα αγγλικα. Πολυ γνωστο κολλεγιο, βοηθαει στην επαγγελματικη αποκατασταση, αλλα πολυ δυσκολο και απαιτητικο.

Το icbs προσφερει προπτυχιακο 4 ετων στο μαρκετινγκ στα ελληνικα, αλλα και μεταπτυχιακο, το οποιο ομως δεν εστιαζει μονο στο μαρκετινγκ, αλλα ειναι μεταπτυχιακο γενικης οικονομικης κατευθυνσης που εχει και μαθηματα μαρκετινγκ. Στο πρωτο ετος του μεταπτυχιακου, τα μαθηματα ειναι μανατζμεντ, χρηματοοικονομικα, λογιστικη, το ίδιο και το δεύτερο έτος στο οποίο έχει και 2-3 μαθήματα μαρκετινγκ. Απευθυνεται περισσοτερο σε ηδη εργαζομενους απο το χωρο των επιχειρησεων που θελουν να εμπλουτισουν τις γνωσεις τους και να εξελιχθουν στον εργασιακο τους χωρο. Το κοστος ειναι γυρω στα 11.000 ευρω.

Το bca εχει προπτυχιακο 4 ετων στο μαρκετινγκ και μεταπτυχιακο το οποιο μπορει καποιος να κανει ειτε full-time σε 1 ετος ή part-time σε 2 ετη. Το μαστερ εστιαζει μονο στο μαρκετινγκ και προσφερεται και στα αγγλικα και στα ελληνικα. Το κοστος ειναι γυρω στα 10.500 ευρω.

Το mediterranean college εχει μεταπτυχιακο στο μαρκετινγκ το οποιο ειναι το μισο στα αγγλικα και το αλλο μισο στα ελληνικα (;).

Το New York College εχει μεταπτυχιακο στο μαρκετινγκ, με πολλα οικονομικα μαθηματα, οχι μονο μαρκετινγκ, και ειναι και στα ελληνικα και στα αγγλικα. Το κοστος ειναι γυρω στα 10.500 ευρω.

Απο κει και περα, υπαρχουν τα διαφορα ΙΕΚ (ΑΚΜΗ, ΞΥΝΗ, ΔΕΛΤΑ), αλλα και το ΑΚΤΟ το οποιο προσφερει πτυχιο στη Διαφημιση (που εχει αμεση σχεση με το μαρκετινγκ αλλα δεν ειναι ιδια).

Αυτα πανω κατω...σιγουρα υπαρχουν και αλλα αν ψαξετε...Οι επιλογες ειναι παρα πολλες...λεφτα να εχει κανεις και ορεξη να διαβασει...το μαρκετινγκ ειναι ενας τομεας που εχει μεγαλη περαση, ειναι συγχρονος, εχει καλες (θεωρητικα παντα) επαγγελματικες προοπτικες και εφαρμογες σε πολλα και διαφορετικα πραγματα.

Θα επανελθω στο μαρκετινγκ και σε επομενο ποστ...

ΔΕΙΞΤΕ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑ ΔΥΣΚΟΛΑ

Αν μου έλεγε κάποιος ότι δεν είναι καλά, ότι δεν έχει όρεξη ή ότι είναι στις μαύρες του θα τον κοιτούσα με συμπάθεια, θα του έλεγα "λυπάμαι που είσαι σε αυτή την κατάσταση, μπορώ να σε καταλάβω γιατί ξέρω πώς είναι να είσαι στις μαύρες σου, τα έχω περάσει κι εγώ, αν θέλεις να μου πεις τι σε απασχολεί, είμαι εδώ, μπορούμε να συζητήσουμε ήρεμα, αν πάλι δε θέλεις θα το σεβαστώ". Θα προσπαθούσα να του φτιάξω το κέφι χωρίς όμως να τον πιέσω. Αν έβλεπα ότι δεν πιάνει δε θα θύμωνα. Επειδή ξέρω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις θέλει κάποιος να μένει μόνος, θα τον άφηνα. Δε θα τον πίεζα να βγούμε έξω. Θα του το πρότεινα απλά και αν δεν ήθελε θα το σεβόμουν. Δε θα τον ρωτούσα άσχετα πράγματα γιατί ξέρω ότι όταν είσαι πολύ άσχημα ψυχολογικά, δεν έχεις όρεξη να μιλάς για άσχετα πράγματα, ούτε για τους άλλους, ούτε για την πολιτικοκοινωνική κατάσταση της χώρας, ούτε για τίποτα. 

Δε θα θύμωνα μαζί του λέγοντας του "μια ζωή έτσι είσαι, με κουράζεις, δε μπορώ άλλο αυτό το πράγμα". Δε θα του φώναζα, γιατί θα ήξερα ότι με τις φωνές θα τον έκανα πολύ χειρότερα. Βράζει που βράζει, να βάλω και άλλη φωτιά; Να με μισήσει; Να κάνει να μου μιλήσει βδομάδα; Να τσακωθούμε και να μας ακούσει όλη η γειτονιά; Θα σεβόμουν ότι είναι άσχημα ψυχολογικά. Δε θα του έλεγα να βγούμε έξω, γιατί όταν είσαι έτσι, το έξω σε κάνει πολύ χειρότερα (αυτό δε μπορούν να το καταλάβουν). Δε θα του έλεγα να κάνει δουλειές του σπιτιού (να απλώσει σεντόνια, να βάλει πλυντήριο, να πλύνει πιάτα) γιατί όταν είσαι έτσι, θες να ξεσπάσεις, να κλάψεις, πάντως όχι να πλύνεις πιάτα. Είναι η χειρότερη δυνατή στιγμή. Είναι απλά ελεεινό να το κάνεις αυτό όταν είσαι έτσι.

Δε θα του ζητούσα σόνι και ντε να μου πει όλα όσα έχει στο μυαλό του και τον βασανίζουν γιατί θα ήξερα ότι είναι όλα μπερδεμένα στο μυαλό του, ότι δε μπορεί να σκεφτεί καθαρά, ότι δε μπορεί να εκφραστεί όπως θα ήθελε. Ξέρω ότι αν προσπαθήσει να εκφράσει όσα έχει μέσα του, θα του βγει μιζέρια, πολύ μιζέρια και θα φοβάται ότι ο άλλος θα τον πει υπερβολικό, μίζερο, ότι θα του πετάξει το κυνικό "ελα μωρέ άσε τις βλακείες" ή θα γελάσει ή θα τον ειρωνευτεί. Εγώ δε θα το έκανα αυτό ποτέ γιατί ξέρω πόσο ενοχλητικό είναι. Ξέρω ότι αν προσπαθούσε να βγάλει όσα έχει μέσα του θα δυσκολευόταν. Μπορεί να έβγαζε οργή. Μπορεί να γινόταν ισοπεδωτικός. Μπορεί να μην έλεγε τα σημαντικά αλλά τα ασήμαντα με αποτέλεσμα ο άλλος να τον ειρωνευτεί. Ακόμα και τα σημαντικά (γι' αυτόν) να έλεγε ο άλλος θα μπορούσε να τον ειρωνευτεί επειδή γι' αυτόν μπορεί να ήταν ασήμαντα. 

Ξέρω ότι όταν είσαι μπερδεμένος και έχεις πολλά στο κεφάλι σου, δε μπορείς να εκφραστείς. Δε μπορείς ούτε να κλάψεις και να ξεσπάσεις μερικές φορές. Και σου βγαίνει θυμός και αντιδραστικότητα, και αυτό θυμώνει τον άλλον και έτσι γίνεται καυγάς. Και τα πράγματα γίνονται έτσι πολύ μα πολύ χειρότερα και επικίνδυνα. Δε θα έλεγα ποτέ σε κάποιον που λέει ότι είναι down, ότι "μια ζωή που σε ξέρω down εισαι", πόσο μάλλον όταν αυτό δεν ισχύει. Δε θα το έλεγα ποτέ αυτό σε ένα καλό φίλο. Ποτέ όμως. Πόσο μάλλον όταν με αυτό το φίλο έχετε μοιραστεί πολύ καλές στιγμές, έχετε διασκεδάσει και έχετε περάσει καλά και όταν εγώ έχω περάσει ίδιες καταστάσεις με αυτόν και άρα είμαι σε θέση να τον κατανοήσω. 

Δε θα έδινα ποτέ συμβουλές τύπου "να σκέφτεσαι θετικά" όχι γιατί δεν είναι όντως σημαντικό αυτό, αλλά γιατί δεν έχει καμιά σημασία αυτή τη στιγμή γι' αυτόν. Είναι σαν ο άλλος να έχει πυρετό και να του λες "μην έχεις πυρετό". Επειδή το είπες, θα σταματήσει να έχει επι τόπου; Δε θα του έλεγα το ισοπεδωτικό και απαξιωτικό "όλοι οι άνθρωποι έχουν προβλήματα, πώς κάνεις έτσι;". Πόσο άσχημο ακούγεται αυτό εκείνη τη στιγμή...Είναι πραγματικά ελεεινό. Τι θα πει όλοι οι άνθρωποι έχουν προβλήματα; Ο καθένας αντιδρά διαφορετικά, ο καθένας βιώνει κάτι διαφορετικό και κανείς δεν είναι ίδιος. Που ξέρει αυτός τι έχει ο καθένας; Όσοι είναι πραγματικά σε δύσκολη κατάσταση και έχουν πολλά προβλήματα αντιδρούν. Άλλος με ποτό, άλλος με ναρκωτικά, άλλος πηγαίνοντας στα γήπεδα, άλλος κλαίγοντας, άλλος βγάζοντας θυμό και οργή, άλλος γράφοντας ποίηση και στίχους, άλλος δεν ξέρει καν πώς να αντιδράσει...Τι νόημα έχει αυτό; Να εξισώνεις το φίλο σου, το γιο σου, τον σύντροφο σου κτλ, με όλους τους άλλους; Δε σημαίνει τίποτα για σένα; Δε σημαίνουν τίποτα όλα όσα τον βασανίζουν; Είναι απλά "προβλήματα σαν όλων των ανθρώπων"; Και γιατί δεν κάθεται να μάθει πρώτα τι τον απασχολεί πραγματικά (χωρίς φωνές και χωρίς να το απαιτεί) και μετά να κάνει τη σύγκριση; 

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να δείξει κάποιος ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ και ΣΕΒΑΣΜΟ όταν ο άλλος είναι στις μαύρες του, όταν είναι μπερδεμένος, στεναχωρημένος, ξενερωμένος, δυστυχισμένος ή απλά δεν έχει όρεξη για τίποτα; Γιατί πρέπει πάντα να δημιουργούνται καυγάδες και τσακωμοί; Γιατί δε γίνεται να καταλάβουν οι γυναίκες ότι πολλοί άντρες όταν είναι έτσι, δεν ξέρουν ούτε πώς να εκφράσουν αυτό που έχουν μέσα τους, ούτε μπορούν να κλάψουν, ούτε μπορούν να τις κάνουν να συγκινηθούν. Απλά ξεσπάνε, θυμώνουν, γίνονται αντιδραστικοί και δεν έχουν καμία όρεξη για μπλα-μπλα και αναλύσεις. Γιατί πρέπει σόντι και ντε να μάθουν τι απασχολεί τον άντρα και να θυμώμουν όταν αυτός δεν τους λέει; Γιατί ο καλύτερος σου φίλος που από αυτόν περιμένεις να δείξει κατανόηση, δεν το κάνει ούτε αυτός; Γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους γονείς να καταλάβουν και να φερθούν με κατανόηση;