Ο Κώστας έχει το ίδιο πάθος με μένα με τους διαγωνισμούς στο διαδίκτυο. Το προφιλ στο facebook του είναι γεμάτο με διαγωνισμούς που έχει πάρει μέρος. Είναι γνωστό πως όταν παίρνεις μέρος σε ένα διαγωνισμό, 9 στις 10 φορές απαιτείται να έχεις λογαριασμό στο facebook και τις περισσότερες φορές καλείσαι να κοινοποιήσεις το διαγωνισμό στο facebook. Τον ρώτησα γιατί παίρνει συνέχεια μέρος σε διαγωνισμούς : "Μου αρέσει να μου χαρίζουν πράγματα. Επιπλέον νιώθω ότι είμαι τυχερός". Ο ίδιος, πάντως, παίρνει μέρος μόνο σε διαγωνισμούς που είναι τζάμπα και δεν πρέπει να δώσεις λεφτά, όπως στους διαγωνισμούς της τηλεόρασης.
Ο Κώστας είναι 33 ετών και δουλεύει σαν βοηθός φαρμακοποιού στο φαρμακείο της κοπέλας του. Για το λόγο αυτό σπουδάζει το αντικείμενο αυτό σε ΙΕΚ. Τον ρωτάω γιατί το σπουδάζει αφού έχει ήδη δουλειά; "Ποτέ δεν ξέρεις. Κι αν αύριο κλείσει το φαρμακείο της κοπέλας μου;". Πιο παλιά είχε τελειώσει δημοσιογραφία αλλά απογοητεύτηκε από την οικονομική κατάσταση (τι παράξενο...) του επαγγέλματος και τα παράτησε. "Μου χρωστάνε 4.000 ευρώ από την τελευταία μου δουλειά σε ένα σάιτ και δεν πρόκειται να μου τα δώσουν". Ο ίδιος μένει με την κοπέλα του και λέει ότι αυτή ουσιαστικά τον ζει. Νιώθει άσχημα γι' αυτό; "Οχι. Γιατί της προσφέρω τα μέγιστα. Της προσφέρω πράγματα που δεν είχε ποτέ στη ζωή της. Συναισθηματικά, όχι υλικά".
Δε θα ήθελε να μένει κάπου συγκεκριμένα ούτε τον νοιάζει να κάνει συγκεκριμένη δουλειά. "Το θέμα είναι να έχεις μια βάση, είτε αυτό είναι δουλειά, είτε φίλοι, είτε συγγενείς". Του φέρνω αντίλογο : "Το θέμα είναι να ζεις εκεί που πραγματικά θες και να κάνεις αυτό που αγαπάς". "Για να γίνει αυτό πρέπει να έχεις πολλά λεφτά" μου απαντά.
"Γι' αυτό δουλεύει ο κόσμος" του λέω.
"Ο κόσμος πλέον δουλεύει για να βγάλει 700 ευρώ με το ζόρι για να ζήσει, όχι για να κάνει αυτό που αγαπά". Όταν του είπα ότι είναι απαισιόδοξος, μαντέψτε τι απάντησε : "Είμαι ρεαλιστής" (όλοι οι απαισιόδοξοι αυτό λένε).
Μου λέει οτι 700 δεν τον φτάνουν. Σουπερ-μαρκετ, σχολή, λογαριασμοί, αμάξι...Του λέω να πουλήσει το αμάξι. "Και να το κάνω τι; Θα πάρω 2.000 ευρώ. Και μετά;". "Μη σκέφτεσαι συνέχεια το μετά. Κι εγώ αν αύριο γίνει σεισμός θα πλακωθώ". Μου λέει για όλα τα άσχημα πράγματα που του συνέβησαν τα τελευταία χρόνια, για τους ανθρώπους που έχασε, για το ότι δούλευε χρόνια χωρίς μισθό, για τις αποτυχίες του και επιμένει ότι αν δεν έχεις πολλά λεφτά δε μπορείς να κάνεις όσα ονειρεύεσαι.
Του λέω κι εγώ για όλα όσα έχασα και πως το μόνο που έχω ακόμα και δε θέλω να χάσω είναι τα όνειρα μου. "Δε μεγάλωσα πλούσιος, ούτε με ανέσεις, ίσως είναι λογικό να είμαι ευχαριστημένος με τα λίγα".
Δεν κατάλαβα αν ο Κώστας είναι φύσει απαισιόδοξος, αν είναι ρεαλιστής, όπως λέει, ή αν οι δυσκολίες τον έχουν κάνει έτσι. Μου λέει για παράδειγμα ότι στο ΙΕΚ δεν βρίσκουν δουλειά στους απόφοιτους και ότι μπορεί να μη βρει. Άλλος όμως θα ήταν ευχαριστημένος που έχει τη δυνατότητα να σπουδάσει και μπορεί να ήταν αποφασισμένος να βρει δουλειά στο αντικείμενο του, γιατί το αγαπά και επειδή ξέρει ότι με καλή διάθεση και επιμονή όλα γίνονται στο τέλος. Πάντως έχει δίκιο σε πολλά και είναι λογικό να σκέφτεται έτσι.
