LOS SUENOS DE ESTEBAN

Τα θυμαμαι τα ονειρα που βλεπω τον τελευταιο καιρο. Τις προαλλες ειχα ξυπνησει πολυ αργα τα μεσανυχτα, πρεπει να ηταν 3-4 τα μεσανυχτα, ειχα δει ενα ονειρο και προτου παω τουαλετα, πηρα βιαστικα ενα στυλο και αρχισα να σημειωνω γρηγορα μερικες λεξεις-κλειδια. Το ιδιο εκανα και τις αλλες μερες. Τωρα εχω μαζεψει καμποσα ονειρα και θα τα μοιραστω μαζι σας σε αυτο εδω το ποστ :

Δε θυμαμαι πως ξεκιναει το πρωτο ονειρο. Θυμαμαι οτι ημουν σε ενα αμαξι και ημουν στο πισω καθισμα. Ηταν ενας αστυνομικος, ο οποιος νομιζω οδηγουσε και στη θεση του συνοδηγου ηταν ενας...αναρχικος. Συζητουσαμε περι ελευθεριας. Σε μια φαση λεω στον αναρχικο κατι τετοιο : "Αφου θες την ελευθερια ολων των ανθρωπων, τοτε γιατι δε σεβεσαι το δικαιωμα να εκφραζει ο καθενας την αποψη του;". Δεν ειπα αυτο, παντως ηταν μια ατακα πολυ φιλοσοφημενη και ψαγμενη που εκανε ολους στο αμαξι να παγωσουν και εκανε τον αναρχικο να κατεβει απο το αμαξι θυμωμενος. Προφανως αυτο που ειπα τον πειραξε και δεν ειχε τι να απαντησει. Πηρε ενα σπρει-αφρο και κατι εγραψε με αυτο στο τζαμι του αυτοκινητου, το οποιο μετα εξερραγη. Την ιδια στιγμη ολοι οι ανθρωποι και ολα τα πραγματα τριγυρω κοκαλωνονται και γινονται λευκα. Πριν απο αυτο ο αναρχικος (ή ο αστυνομικος) κατεβηκε απο το αμαξι για να μπει σε ενα κτηριο και μετα απο λιγο περασαμε ξανα απο αυτο το σημειο για να τον παρουμε. Θυμαμαι οτι ο αστυνομικος επαινουσε την ΕΡΤ και εγω ειχα νευριασει με αυτα που ελεγε και ελεγα οτι λεει βλακειες. Δεν το ελεγα στον ιδιο αλλα στον διπλανο μου.

Αλλη σκηνη στο ιδιο ονειρο. Ειμαι στο παλιο μου διαμερισμα στο πισω μπαλκονι και απεναντι, στο απεναντι διαμερισμα ειναι κατι καφροι και τσακωνονται. (Αυτο βγαζει λογικη γιατι οντως στο απεναντι διαμερισμα ειναι κατι τυποι που συνηθως μιλανε δυνατα και βριζουν). Εγω κανω πως κοιμαμαι. Αυτοι συνεχιζουν τις φωνες. Μετα ενας απο αυτους μεταφερεται στο μπαλκονι μου αλλα εγω εξακολουθω να κανω πως κοιμαμαι. Αυτος αρπαζει ενα μεγαλο χαρτι και ζωγραφιζει πανω κατι, κατι σαν ενα προσωπειο...

Θυμαμαι μια αλλη σκηνη που ειμαι με τη μαμα μου και βλεπουμε μια ταινια πολυ παραξενη. Ειδικα το τελος ειναι πολυ παραξενο. Σε μενα δηλαδη ειναι παραξενο, αφου για τους αλλους θεατες δεν ειναι. Το λεω αυτο γιατι υπηρχε ενας διαδρομος εξοδου που βρισκομασταν ολοι οι θεατες και δεν ακουσα κανεναν να σχολιαζει το παραξενο τελος. Η μαμα μου ειπε : "Ευτυχως που ειδαμε αυτη την ταινια και οχι την αλλη με μια μαυρη που τσεβδιζει".

Αλλο ονειρο :

Ειμαι σε ενα ταξι, ειναι αργα το βραδυ σε μια ερημικη πολη που μοιαζει πολυ με τη δικη μου. Δεν ξερω προς τα που κατευθυνομαι. Εχω μαζι μου το laptop και κατι αλλα πραγματα που δε θυμαμαι. Κατεβαινω απο το ταξι και παω να συναντησω τους γονεις μου οι οποιοι τρωνε σε καποιο εστιατοριο εκει κοντα. Διαπιστωνω συντομα οτι ξεχασα στο ταξι τον υπολογιστη μου. Φευγουμε απο το εστιατοριο και ψαχνουμε ενα ταξι να γυρισουμε πισω. Δεν υπαρχει ομως τιποτα πουθενα. Ειναι παντου ερημια. Δεν εχω πει στους γονεις μου οτι ξεχασα τον υπολογιστη στο ταξι. Συνανταμε μετα απο ωρα ενα ταξι. Ειναι το ταξι που ειχα ξεχασει το laptop. Δεν προλαβαινω να το πω και ο μπαμπας παει προς το ταξι και χτυπα το παραθυρο του ταξιτζη τον οποιο εχει παρει ο υπνος. Ξυπναει αποτομα και με τη μια φευγει! Εμεις τον ακολουθουμε απο πισω με ενα αμαξι (που βρεθηκε το αμαξι;), αλλα αυτος καταφερνει και μας ξεφευγει και τον χανουμε. Επειτα βρισκομαι στο μπαλκονι του τριτου οροφου του παλιου μας σπιτιου και παιρνω τηλεφωνο στις πληροφοριες τηλεφωνικου καταλογου ωστε να ζητησω τον αριθμο της ενωσης ταξιτζηδων...Η τηλεφωνητρια μου λεει οτι αυτη η ενωση εχει καταργηθει, αλλα μου δινει δυο αλλα νουμερα που μπορω να καλεσω να με βοηθησουν. Επειτα βρισκομαι σε ενα χωριο και ειμαι γυμνος με το εσωρουχο και προσπαθω να ανεβω μια μεγαλη ανηφορα για να γυρισω στο σπιτι μου. Επειτα μαζι με κατι αλλους βρισκομαστε σε ενα πολυ μεγαλο βουνο, το οποιο προσπαθουμε να ανεβουμε. Στο τελος του βουνου μας περιμενουν κατι μαυροντυμενοι τυποι οι οποιοι φαινονται πολυ επιθετικοι και ειναι ετοιμοι για πολεμο. Οι αλλοι ανεβαινουν αλλα εγω φευγω. Παω να κατεβω το βουνο αλλα με προλαβαινουν οι μαυροντυμενοι νιντζα. Εκεινη τη στιγμη βλεπω στη φαντασια μου πως ειναι να πεφτω απο το βουνο και να κρεμιεμαι απο ενα κλαδι ή να πεφτω πανω σε ενα τραμπολινο το οποιο με εκσφενδονιζει ακομα πιο ψηλα απο το βουνο.

LOS SUENOS DE ESTEBAN

Σας εχει τυχει ποτε να δειτε ονειρο που αποτελειται απο πολλες και διαφορετικες και ασυνδετες εντελως μεταξυ τους σκηνες; Εμενα ναι και μαλιστα τον τελευταιο καιρο μου συμβαινει συχνα.
Εδω και καιρο λεω οτι θα κραταω σημειωσεις σε μπλοκακι το πρωι που θα ξυπναω και που θα θυμαμαι ή εστω θα εχω μια θολη εικονα του ονειρου που ειδα το βραδυ για να μην το ξεχασω. Γιατι αν δεν το γραψω σε μερικα λεπτα ΤΟ ΕΧΩ ΗΔΗ ΞΕΧΑΣΕΙ. Και ετσι ειναι σαν μια ακομα περιεργη ταινια που ειναι σα να μην την ειδα ποτε.

Για την ακριβεια δεν ειναι μια ταινια, με αρχη μεση και τελος, αλλα μια σπονδυλωτη ταινια. Μια ταινια με πολλες ταινιες μεσα σε αυτη.

Και για πρωτη φορα στη ζωη μου σημειωσα καποιες λεξεις απο το ονειρα (ονειρα) που ειδα τις προαλλες. Τωρα βεβαια που βλεπω τις λεξεις αυτες προσπαθω να τις συνδεσω και να θυμηθω την εικονα των ονειρων.

ΝΑ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΣΗΜΕΙΩΣΑ :

ΚΟΖΑΝΗ
HOTEL
ΧΤΥΠΗΜΕΝΗ
ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ
ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΕ ΚΑΤΙ;
ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ; ΓΕΝΝΗΣΗ 2006
2 ΩΡΕΣ ΜΑΘΗΜΑ ΜΕΤΑ ΚΕΝΟ
ΑΘΗΝΑ ΜΕ ΠΛΟΙΟ
Ο ΘΩΜΑΣ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΤΗΛ.
ΝΕΥΡΙΑΖΩ ΜΕ ΤΗ ΜΑΜΑ - ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΩ ΚΑΠΟΥ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΩ
ΙΝΤΕΡΝΕΤ TABLET DAD

Λοιπον ας προσπαθησω να θυμηθω :

Βρισκομαι σε μια παραθαλασσια πολη της επαρχιας, η οποια ειναι πολυ σκοτεινη, μοιαζει με εγκαταλελειμενο ελληνικο νησι. Υπαρχουν κατι παρακμιακες καφετεριες κατα μηκος του δρομου, με λιγο κοσμο. Δε μου αρεσει καθολου το μερος και αναρωτιεμαι τι γυρευω εκει.

Επειτα βρισκομαι σε ενα ξενοδοχειο, προφανως στην Κοζανη. Κανω ποδηλατο γυρω απο μια πολυ μεγαλη πισινα οπου πλατσουριζουν παιδακια με τις μαμαδες τους και δεν ξερω προς τα που κατευθυνομαι. Φτανω στο τελος της πισινας και μετα γυρναω πισω...

Χτυπημενη; Παρηγορια; Χμμμμμμ...Δε μπορω να θυμηθω. Προφανως συναντησα καποια που χτυπησε και την παρηγορησα;;;;;

ΟΚ την αλλη φορα θα πρεπει να μην γραφω απλα λεξεις, αλλα να ειμαι πιο περιγραφικος, γιατι με μια λεξη δε μπορω να θυμηθω.

Ουτε με το κλεψιμο μπορω να θυμηθω κατι.

Αυτο με τη γεννηση, νομιζω οτι ημουν σε ενα τραπεζι, αγνωστο ποιοι ηταν εκει μαζι μου, μαλλον δεν τους ηξερα, και με ρωτησαν ποτε γεννηθηκα και ειπα το 2006...Νομιζω...

Μετα εγινα μαθητης και ημουν συμμαθητης με τον ξαδερφο μου και ειχαμε 2 ωρες μαθημα και μετα σχολασαμε...

Μετα πηγα Αθηνα με το πλοιο για ενα ΣΚ. Οταν εφτασα πηρα τηλεφωνο το φιλο μου το Θωμα, ο οποιος θα με φιλοξενουσε, γιατι δεν ειχα που να μεινω. Αυτος ομως δεν απαντουσε στο κινητο. Επαιρνα ξαναεπαιρνα αλλα αυτος τιποτα. Με νευριασε πολυ. Μετα με πηρε τηλεφωνο η μαμα και με ρωτησε αν εφτασα και που ειμαι. Της ειπα οτι ο Θωμας δεν απανταει και αυτη μιλησε ασχημα γι' αυτον και μου ειπε να μην εχω παρε-δωσε μαζι του γιατι δεν ειναι απο καλη οικογενεια και να μην τον εχω πια φιλο κτλ. Εγω της ειπα οτι ειναι η τελευταια φορα που παω Αθηνα ετσι κι αλλιως και μετα της το κλεισα για να μη με πριζει αλλο.

Σε μια αλλη σκηνη η μανα μου με αυτο το εκνευριστικο υφος χωρις καν να με ρωτησει, λεει στο μπαμπα μου οτι θα παω κι εγω εκει που θα παει αυτος, κατι που εγω δε θελω. Νευριαζω και της φωναζω : "28 χρονια κανεις το ιδιο. Βαρεθηκα. Ασε με ησυχο πια".

Το αλλο με το tablet δεν το θυμαμαι.

Αυτα...

Ελπιζω την αλλη φορα να θυμαμαι περισσοτερα.

ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ. Οι ταινιες του Λανθιμου μπροστα τους ειναι εντελως ρεαλιστικες.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΙΡΙΑΛ!

Χθες ειδα το τουρκικο σιριαλ "στα διχτυα του πεπρωμενου". Μερικες παρατηρησεις και σχολια :

Εχω παρατηρησει οτι σχεδον ολα τα τουρκικα σιριαλ ειναι αργοσυρτα. Ετσι και αυτο. Πιο αργοσυρτο πεθαινεις. Ο τροπος που μιλανε, ο τροπος που αντιδρανε, ολα ειναι αργα. Ηταν μια σκηνη που παει η ελιφ στο δωματιο μιας μικρης, τη βλεπει να κοιμαται, χαιδευει τα μαλλια της και μετα φευγει. Ολο αυτο τωρα 3 λεπτα το λιγοτερο! Μετα μια αλλη σκηνη οπου ο καχραμαν παει να συναντησει εναν σε ενα καφε και αρχιζουν τη κουβεντα (πολυ αργα φυσικα) και αυτο που θα μπορουσαν να πουν σε 2 προτασεις το λενε σε 6.

Υπαρχει συνεχεια μουσικο χαλι. Συνεχεια ομως. Που ως επι το πλειστον ειναι ενας τουρκικος δραματικος αμανες. Σε ολες ανεξαιρετως τις σκηνες. Ακομα και πρωινο να κανουν οι πρωταγωνιστες εχει δραματικη μουσικη. Η οποια σερνεται σε ολες τις σκηνες. Δεν εχει αρχη και τελος οπως στα μεξικανικα ουτε αλλαζει. Ειναι συνεχεια το ιδιο πραγμα. Ποτε δεν υπαρχει χαρουμενη μουσικη. Γιατι ποτε δε συμβαινει κατι χαρουμενο στα σιριαλ αυτα. Μονο δραμα. Λυπητερη μουσικη αντε και καμια μουσικη δρασης. Για τραγουδια ουτε λογος.

Τα σπιτια ειναι ολα πανακριβες βιλες με ακριβα επιπλα, τελεια διακοσμηση, σουπερ μοντερνα. Οι τουρκοι κανουν επιδειξη και λενε "κοιτα τι σουπερ σπιτια εχουμε και ποσο μοντερνα".

Οι γιαγιαδες ολες και οι μανες δεν εχουν δικη τους ζωη. Τους νοιαζουν μονο τα παντρολογηματα των παιδιων τους και συνεχεια ανακατευονται στη ζωη τους και στα προσωπικα τους. Συνηθως ειναι αυταρχικες γυναικες που ομως αν νιωσουν απορριψη το ριχνουν στο κλαμα. Απαιτουν να τους δινεις σημασια και να τις υπολογιζεις και σε εκβιαζουν εμμεσα "αν δεν κανεις αυτο δε με αγαπας". Μαλλον οι περισσοτερες ανηκουν στο ζωδιο του καρκινου.

Οι αντρες δεν εκδηλωνουν τα συναισθηματα τους στις γυναικες. Το κανουν με πραξεις μονο. Ποτε με λογια.

Ολοι οι αντρες πρωταγωνιστες ειναι σοβαροι, αγελαστοι, και εχουν συνεχεια το ιδιο υφος. Οι γυναικες πρωταγωνιστριες ειναι μυξοπαρθενες, ηθικες, νοικοκυρες, δουλες και κυρες.

Οι παππουδες ειναι της ταξης και της ηθικης. Θα φροντισουν ωστε η κορη να μην παρει το στραβο δρομο, να βαδισει στο δρομο της αρετης, να παντρευτει ενα καλο παιδι και να μην εχει προγαμιαιες σχεσεις. Αν νευριασει ο παππους, γινεται ταυρος εν υαλοπωλειο. Βαζει φωνες, ξεσπα ή κλεινεται στον εαυτο του και κανει μουτρα. Η γυναικα του στεναχωριεται που τον βλεπει ετσι και ριχνει (εμμεσα) το φταιξιμο στα παιδια.

Συμβαινουν μονο ασχημα πραγματα στα σιριαλ αυτα. Τις περισσοτερες φορες καποια μενει εγκυος αλλα το μεγαλο θεμα ειναι τινος ειναι το παιδι. Εχουμε στανταρ 4-5 θανατους σε καθε σιριαλ, καποιος μενει αναπηρος, αλλος αρρωσταινει, ενω πολλες φορες το σιριαλ τελειωνει με θανατο του πρωταγωνιστη.

Οι γονεις πολυ σπανια δεχονται το συντροφο που επιλεγει το παιδι τους. Συνηθως τους ενοχλει οτι ειναι φτωχος, αμορφωτος με ταπεινη καταγωγη, χωρις περιουσια κτλ.

Οι τουρκοι ειναι πιο συντηρητικος λαος πεθαινεις που ζει ομως σε σουπερ λουξ βιλες και εχει το τελευταιο μοντελο i-phone.

Αυτα πανω κατω...

Εγω παντως δεν αντεχω να ξαναδω ουτε 5 λεπτα τουρκικο σιριαλ.

ΕΞΑΛΛΗ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ!

Η γιαγια Αγγελικη ξενυχτησε για δευτερη φορα στη ζωη της. Η πρωτη φορα ηταν τη μερα του γαμου της. Δεν ξεκολλησε ουτε λεπτο απο τον ΣΚΑΙ. Παρακολουθουσε με ευλαβεια τον παρουσιαστη με τα μπλε ματια και το αγνο βλεμμα στον οποιο εχει ιδιαιτερη αδυναμια. Ηθελε να ξερει λεπτο προς λεπτο τις εξελιξεις. Ηθελε να ξερει καθε ποτε υπηρχε διακοπη της συνοδου για διαλειμμα, ποσο διαρκουσε το διαλειμμα αυτο. Ηθελε να ξερει τι λεει η συνονοματη της Ανγκελα την οποια συμπαθει πολυ, ο Ολαν, ο Σοιμπλε. Ηθελε να ξερει ακομα και την παραμικρη αντιδραση του Τσιπρα, ακομα και την κινηση των φρυδιων του που θα υποδηλωνε το μελλον της χωρας. 17 ωρες σερι μπροστα στη μικρη οθονη περασε η γιαγια. Φυσικα της εκανα και εγω παρεα, οσο αντεξα, διαβαζοντας της μηνυματα απο το τουιτερ του Γεωργιαδη, της Ναταλιας Γερμανου, της Κατερινας Ζαριφη και των ξενων δημοσιογραφων που τουιταραν ασταματητα. Μονο οταν ειχε διαφημισεις πηγαινε στην τουαλετα ή ετρωγε κατι. Κατα τα αλλα ηπιε πανω απο 10 καφεδες (φρεντο καπουτσινο) για να μεινει ξυπνια.
Ηταν πολυ αργα τα μεσανυχτα οταν επιτελους ο Βελγος πρωθυπουργος ανακοινωσε το τελικο αποτελεσμα. Ενω θα περιμενε κανεις να χαρει και να φωναξει απο χαρα, αντιθετα εκεινη θυμωσε και εβγαλε μια κραυγη θυμου που με σηκωσε απο το κρεβατι!
-Τι εγινε γιαγια; Μας διωξανε απο το ευρω;
-Οχι, εχουμε συμφωνια! Θα τρελαθω! Εχουμε συμφωνια!!
-Και δε χαιρεσαι;"
Η γιαγια Αγγελικη ως γνωστον μισει τον Τσιπρα.
-Αυτος δε μας ελεγε οτι θα σκισει τα μνημονια; Αυτος δεν ελεγε οτι δε θα πειραξει ουτε στο ελαχιστο τις συνταξεις; Αυτος δεν ελεγε οτι θα αυξησει τους μισθους; Και τωρα κοιτα! Το παλιοπαιδο! Ο προδοτης!
Παροτι ειχε μεινει ξυπνια τοσες ωρες, δε λογαριασε την κουραση και ξεσπασε. Δε μπορουσα να την κανω καλα. Ανησυχησα για την υγεια της και την πιεση της. Της εδωσα ενα γερο ηρεμιστικο. Επρεπε επιτελους να κοιμηθει.
Το μεσημερι ξυπνησε. Αφου αγορασε την εφημεριδα "Δημοκρατια" και διαβασε ενα αρθρο του Μανωλη Κοττακη που κατηγορουσε τον Τσιπρα οτι αλλα ελεγε και αλλα εκανε, ενιωσε καλυτερα, γιατι θυμηθηκε οτι δεν ειναι η μονη που μισει τον Τσιπρα. Τον μισει και η αγαπημενη της εφημεριδα.
Επειτα αποχωρησε απο το σπιτι με προορισμο την τραπεζα. Ηθελε να βγαλει και σημερα 50 ευρω. Μου ζητησε να τη συνοδεψω γιατι μονη της δυσκολευεται με το ΑΤΜ. Δυστυχως ομως στην τεραστια ουρα ειχε μια δυσαρεστη συναντηση. Μπροστα της ηταν η Σμαρουλα.
-Ωστε και εσυ εδω..."
-Ναι, κι εγω εδω, οπως και ολος ο κοσμος Αγγελα μου".
-Οριστε τι καταφερε ο Τσιπρας σου. Το παλιοπαιδο. Να μας εχει καθε μερα να βγαζουμε λεφτα με το σταγονομετρο. Να μας εχει κλειστες τις τραπεζες για 1 μηνα.
-Ο Τσιπρας τις εκλεισε τις τραπεζες; Ο Τσιπρας αποφασισε το οριο αναληψεων; Οι δανειστες Αγγελα! Αυτοι οι αθλιοι εκβιαστες!"
-Αυτος ομως εβαλε υπογραφη. Αν δεν ηταν αυτος δε θα γινοντουσαν ολα αυτα..."
-Ενω αμα ηταν ο Σαμαρας...".
Ο διαπληκτισμος συνεχιστηκε και οι τονοι ανεβηκαν επικινδυνα.
-Θα σε ξεμαλλιασω ταπεινη προδοτρα!
-Προδοτρα εισαι εσυ που πηγες και ψηφισες "Ναι" στο δημοψηφισμα. Εσυ που υποστηριζεις την Μερκελ. Εσυ δεν εισαι Ελληνιδα!
Τοτε ηταν που η γιαγια ορμηξε στη Σμαρουλα, την αρπαξε απο το βαμμενο κοκκινο μαλλι της και την εριξε κατω. Επειτα αρπαξε τη Louis vuitton τσαντα της και αρχισε να τη χτυπαει. Με μεγαλη δυσκολια καταφερα να την απομακρυνω. Φυσικα γιναμε θεαμα σε δεκαδες συμπολιτες μας που περιμεναν υπομονετικα στην ουρα.
Επεισα τη γιαγια μου οτι πρεπει να ηρεμησει, γιατι θα παθει τιποτα και οτι δεν εχουμε λεφτα να την τρεχουμε στα νοσοκομεια. Ευτυχως πειστηκε και αποφασισε να χαλαρωσει βλεποντας ενα τουρκικο σιριαλ στο μεγκα.

ΝΑΙ Ή ΟΧΙ; Ή ΝΟΧΙ;

Ζουμε παραξενες μερες και ακομα και οσοι δεν ασχολουμαστε ιδιαιτερα με τα πολιτικα, δε γινεται να μην εχουμε ασχοληθει και σχολιασει εστω και λιγο οσα γινονται επειτα απο την ανακοινωση για το δημοψηφισμα.

Προσωπικα, θα πω οτι υπαρχει μια μεγαλη υπερβολη η οποια φυσικα ξεκινα και καλλιεργειται απο τα μιντια και ειδικα την τηλεοραση. Αυτη η προπαγανδα που βλεπουμε να γινεται απο τα μεγαλα ιδιωτικα καναλια ειναι απιστευτη. Στο ιντερνετ βλεπουμε οτι ο κοσμος εχει διχαστει με τους μεν να ειναι υπερ του "ναι" και να τα βαζουν με οσους ειναι υπερ του "οχι" και με τους δε να ειναι υπερ του "οχι" και να τα βαζουν με οσους ειναι υπερ του "ναι". Τετοιος μεγαλος διχασμος δεν υπηρξε ουτε στις εκλογες του Ιανουαριου.

Εγω παλι δεν ειμαι ουτε με τους μεν ουτε με τους δε. Ουτε τα βαζω με τους μεν ουτε με τους δε. Αλλα δε μου αρεσουν αυτοι που ειναι φανατισμενοι και ουτε αυτοι που δεν αιτιολογουν την αποφαση τους. Οι περισσοτεροι δεν ξερουν καν τι πανε να ψηφισουν. Εχουν εντελως επιφανειακη γνωση απο αυτα που ακουν απο την τηλεοραση ή απο αυτα που λεει ο διπλανος τους, ο οποιος ομως ουτε αυτος ξερει και εχει και αυτος με τη σειρα του επιφανειακη γνωση. Και βεβαια οι περισσοτεροι τασσονται υπερ του ναι ή του οχι, αναλογα με το κομμα που υποστηριζουν και με βαση την ιδεολογια τους (τη στενομυαλη ιδεολογια τους θα ελεγα).

Με εκνευρισε πολυ σημερα ο πατερας μου που ουτε λιγο ουτε πολυ μου ειπε "μην τολμησεις να ψηφισεις οχι". Ολο μου το σοι ειναι υπερ του "ναι". Οι γονεις μου φανατικοι τηλεθεατες του ΣΚΑΙ και αναγνωστες της Καθημερινης. Ψηφοφοροι της ΝΔ. Εχθροι του ΣΥΡΙΖΑ. Δεκτο. Γιατι ομως να μη δεχονται και την αντιθετη αποψη; Τα ιδια εκαναν και στις εκλογες. Μου λεγανε να μην ψηφισω ΣΥΡΙΖΑ και γιατι πρεπει να ψηφισω οπωσδηποτε ΝΔ (ή εστω Ποταμι). Και αν ελεγα οτι θα ψηφισω ΣΥΡΙΖΑ με λεγανε ή υπονοουσαν οτι ειμαι αφελης και ανοητος ή οτι θα κανω μεγαλη ανοησια αν το κανω και με παρακαλουσαν να μην το κανω. Το θεμα ειναι οτι ουτε σεβονταν οτι εγω ηθελα να ψηφισω κατι αλλο απο ΝΔ και οτι δε με επαιρναν στα σοβαρα. Ουτε τωρα το κανουν. Εγω τελικα δεν ψηφισα ΣΥΡΙΖΑ αλλα θα μπορουσα να το κανω. Ετσι για να τους παω κοντρα. Και "οχι" μπορει να ψηφισω για να τους παω παλι κοντρα. Γιατι τοσο καιρο μου τα παρειχαν ολα. Πολλα υλικα αγαθα, σπουδες, σχολες, πανεπιστημια, ακριβα σπιτια. Αλλα ουσιαστικα πραγματα λιγα. Δεν καταφεραν να με κανουν να ειμαι ανεξαρτητος και να στεκομαι στα δικα μου ποδια. Να λειτουργω αυτονομα, να εχω αυτοπεποιθηση και αυτοεκτιμηση. Δεν εχω καταφερει να βρω το δρομο μου και σε αυτο εχουν και αυτοι μεγαλη ευθυνη. Εχω και εγω μεγαλη ευθυνη, ισως μεγαλυτερη, αλλα εχουν και αυτοι. Εστω ενα 30%. Μου τα παρειχαν λοιπον ολα, κυριως λεφτα, και τωρα δε μου δινουν τιποτα. Απο το ενα ακρο στο αλλο. Αυτο ειναι που δε μου αρεσει. Το ιδιο δεν εγινε και με την Ελλαδα;

Εγω δεν ειμαι ουτε "ναι" ουτε "οχι". Ειμαι "νοχι". Ουτε το ενα με εκφραζει ουτε το αλλο. Ακουω και διαβαζω αποσπασματικα διαφορες αποψεις και θεωριες και πραγματα που απο καποιους παρουσιαζονται σαν "δεδομενα" και σιγουρα. Με καποια συμφωνω, με αλλα διαφωνω. Αλλα για πολλα δεν ξερω αν ειναι αληθεια, αν ειναι παραπληροφορηση, αν ειναι προπαγανδα. Δεν ξερω τι να πιστεψω και τι οχι.

Μπορει να μην παω να ψηφισω καθολου. Και ας γινει ο,τι γινει. Αλλα μπορει να ψηφισω "ναι". Διοτι απο αυτα που ακουω φοβαμαι την επιστροφη της δραχμης και τις (βραχυπροθεσμες εστω) συνεπειες αυτης. Ειναι που ειναι χαλια τα πραγματα, δε θελω να γινουν και χειροτερα. Θα περασω που θα περασω μαυρο καλοκαιρι, δε θελω να περασω καταμαυρο. Παιρνω 250 ευρω (ναι καλα διαβασατε!), δε θελω να παιρνω 150. Θελω να συνεχισουν να ειναι τα πραγματα οπως ειναι τωρα. Γιατι δε θελω να χασω και την ελπιδα που μου εχει απομεινει οτι θα αλλαξουν επιτελους τα πραγματα στη ζωη μου αλλα και στη χωρα. Αυτο ειναι που δε θελω, αντιπροσωποι, να συμβει. Να χασω και την ελπιδα μου. Την ελπιδα οτι θα απαλλαγω και εγω και αυτη η κατακαημενη χωρα (που λατρευω αλλα που δυστυχως εχει παρα πολλους Ελληνες...) απο τη μιζερια, την κακομοιρια, την μοιρολατρια, την αβεβαιοτητα, τη γκρινια, την κακοπεραση, την καταθλιψη. Θελω να μπορω να ελπιζω σε ενα καλυτερο αυριο. Δεν λεω οτι θελω να ζησω μια ζωη στρωμενη με ροδοπεταλα, ουτε επιδιωκω την απολυτη ευτυχια, γιατι δεν υπαρχει ουτε απολυτη ευτυχια, ουτε ευτυχια που κραταει πολυ. Με ενδιαφερει ομως να διασκεδασω, να περασω καλα, να κανω πραγματα αξιολογα και δημιουργικα, να αναπτυξω τις ικανοτητες μου, να δουλεψω πανω σε αυτο που σπουδασα, να γνωρισω νεο κοσμο, να αποκτησω νεες εμπειριες, να διευρυνω τους οριζοντες μου. Θελω να εχω τη δυνατοτητα να ονειρευομαι. Δε θελω να μου το στερησουν και αυτο.

ΥΓ.Δεν ειμαι κατα του "οχι" και ουτε κατα της ιδεολογιας του "οχι". Με εκφραζουν πολλα απο αυτα που λενε οι υποστηρικτες του "οχι". Οπως αυτο που εγραψε ενας φιλος στο fb :

Όσο ακούω οτι τώρα στην Ελλάδα εκτυλίσσονται "πρωτοφανείς" σκηνές ταπεινωσης με τα γεροντακια να στεκονται ουρα στα ATM πραγματικά εκνευριζομαι ακομη περισσοτερο. Εγω εχει 5 χρονια π βλεπω ουρες απο ανθρωπους στα συσσιτια στο κεντρο της Αθηνας π πεινανε , και ουρες απο ταλαιπωρημενους ασθενεις στα νοσοκομεια. Τοσα χρονια για αυτες τις ουρες γιατι δν κοπτονταν τα ΜΜΕ ? Αυτα δεν ηταν η πραγματικη ταπεινωση?

Η ΒΛΑΧΑ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

Μισω τις ουρες στην τραπεζα. Και ποιος δεν τις μισει θα μου πειτε. Εγω ισως λιγο παραπανω απο τους αλλους. Οπως αλλωστε μισω παραπανω απο τους αλλους τη ζεστη, την πολυκοσμια και αλλα. Μπορει να ειμαι πολυ υπομονετικος αλλα μερικα πραγματα απλα δεν τα αντεχω. Μπορει να κανω υπομονη για σημαντικα πραγματα, αλλα σε καθημερινα πραγματα που ο περισσοτερος κοσμακης κανει υπομονη, εγω εχω θεμα.
Πηγα λοιπον σημερα στην τραπεζα και παροτι η ουρα δεν ηταν και τοσο μεγαλη, εγω χαλαστηκα. Περισσοτερο χαλαστηκα με τη "βλαχα" στην ουρα. Παντα υπαρχει μια τετοια. Εγω τουλαχιστον απ' οσο θυμαμαι παντα πεφτω σε μια τετοια. Μπορει να ειναι και αντρας, αλλα συνηθως ειναι γυναικα. Συνηθως μεγαλης ηλικιας. Οπως και σημερα. Την καταλαβα αμεσως. Τις ψυχολογω. Εχω την ικανοτητα αυτη να ψυχολογω τη βλαχα της ουρας. Πηγαινει στην υπαλληλο, ανοιγει κατι χαρτια, ψιθυριζει μια ερωτηση. Και μετα μια αλλη. Η υπαλληλος τη ρωταει και αυτη. Και μετα ξανα. Καμια φορα μπορει να παει σε αλλη υπαλληλο για βοηθεια, επειδη αυτη ειναι καραασχετη ή μπορει ακομα και στο διευθυντη να παει. Μετα κοιταει τον υπολογιστη με μεγαλη προσοχη. Μετα απο μερικα λεπτα ρωταει κατι τη βλαχα, αυτη απανταει αφου πρωτα το σκεφτει και συμβουλευτει τα χαρτια της. Επισης η βλαχα μπορει και στο ενδιαμεσο να παρει και κανα τηλεφωνο για να βεβαιωθει για κατι. Πολλες φορες κατι ψιθυριζει στην υπαλληλο την ωρα που αυτη κοιταει με προσοχη τον υπολογιστη.
Μετα απο ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ λεπτα και αφου τα νευρα ολων και ειδικα τα δικα μου εχουν γινει ΤΣΑΤΑΛΙΑ, η συναλλαγη ολοκληρωνεται.
Το σπαστικο ειναι οτι η βλαχα ακομα και οταν τελειωνει πια, ακομα και τοτε αργει. Παιρνει ενα ενα τα χαρτια, τα διπλωνει προσεχτικα, ανοιγει πολυ αργα το πορτοφολι της, βαζει πολυ αργα τα λεφτα μεσα, μετα βαζει πολυ αργα το πορτοφολι στην τσαντα και μετα αποχωρει. ΑΡΓΑ!
Ουστ απο δω σιχαμενη βλαχα, της λεω. Μας γκαστρωσες.

Ωραια λοιπον βρηκα θεμα να γραψω ξανα στο μπλογκ μετα απο τοσες μερες αποχη. Και τις αλλες μερες ειχα θεματα, αλλα δεν ειχα ορεξη. Γενικα τα πραγματα στη ζωη μου δεν ειναι καλα. Παροτι οι συνθηκες ειναι καλες, εχω θεματα. Πολλες μερες το μονο που θελω ειναι να ειμαι στο κρεβατι. Δεν εχω ορεξη, δεν εχω ενεργεια. Εχω αποκλεισει τις νεες γνωριμιες, δεν εχω ορεξη να ψαχτω για νεα χομπι, δε βρισκω ευχαριστηση σε πραγματα που εβρισκα πιο παλια, παω να ξεκινησω κατι και μετα το αφηνω, αναβαλλω συνεχεια, περναω πολλες ωρες απλα να σκεφτομαι το παρελθον και τι εκανα λαθος και τι θα μπορουσα να κανω διαφορετικα. Θελω να περναω πολλες ωρες μονος χαζευοντας στο ιντερνετ ή ξεφυλλιζοντας κουτσομπολιστικα περιοδικα. Πολλες μερες νιωθω εντελως αποδυναμωμενος και βαριεμαι να κανω το οτιδηποτε. Γενικα χαλια.

Χρειαζομαι κατι να με ταρακουνησει. Να με κανει να τα δω αλλιως τα πραγματα. Να με βγαλει απο αυτη τη φυλακη που εχω κλεισει τον εαυτο μου. Χρειαζομαι μια μεγαλη αλλαγη στη ζωη μου.

ΡΟΥΧΑ

Σημερα φορεσα στη δουλεια ενα πουκαμισο ιδιο με αυτο που φοραει ο Βαρουφακης. Ηταν blue electric (ετσι δε λεγεται;). FUCK! I hate this colour. Δεν ενιωθα καλα με τον εαυτο μου φορωντας αυτο το ηλιθιο βαρουφακικο πουκαμισο. Το εβγαλα αμεσως και εμεινα με το t-shirt και ενιωσα πολυ καλυτερα. Τωρα ναι! Ημουν ο εαυτος μου.

Τα ρουχα παιζουν μεγαλο ρολο στο αν νιωθουμε ενταξει με τον εαυτο μας. Εχει μεγαλη σημασια να φοραμε ρουχα που μας πηγαινουν, που μας ταιριαζουν και νιωθουμε καλα φορωντας τα. Δεν εχει σημασια η μαρκα, δεν εχει σημασια τι ειναι στη μοδα, τι φορανε οι αλλοι, ουτε αν ειναι ακριβο. Σημασια εχει οταν το φοραμε να ειμαστε cool.

Γι' αυτο θα παω να πεταξω σημερα κιολας αυτο το απαισιο μπλε πουκαμισο. Ειχα πεταξει και ενα αλλο μπλε πουκαμισο πριν λιγες μερες. Τελικα μισω το μπλε χρωμα, εκτος αν ειναι σκουρο μπλε.

σκεφτηκα να ξεκινησω μια νεα στηλη εδω στο μπλογκ οπου θα εχω φωτογραφιες με αντρικα ρουχα και θα τα σχολιαζω. αυτο ισως με βοηθησει να βρω το προσωπικο μου στυλ.

εσεις εχετε βρει το προσωπικο σας στυλ; σας αρεσουν τα ρουχα που φορατε;

Η ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΠΗΝΕΛΟΠΗ...

Σας ειχα πει για την Πηνελοπη. Αυτη η κοπελα ειναι μεσ στην απαισιοδοξια. Φουλ απαισιοδοξια. Αν ημουν Αθηνα δε θα ηθελα να κανω παρεα μαζι της. Οχι πως εγω ειμαι αισιοδοξος. Αλλα αυτη το εχει τερματισει. Ειναι παραξενο, γιατι ενω πολλες φορες αυτα που λεει ειναι πραγματα που τα σκεφτομαι κι εγω και τα λεω κι εγω, οπως οτι βαριεμαι τους παντες και τα παντα (αυτο ομως το λεω οταν ειμαι χαλια, δεν ειναι φιλοσοφια ζωης). Αν γνωριζα και αλλα τετοια ατομα σαν την Πηνελοπη, θα εφτιαχνα μια ομαδα "ανωνυμων απαισιοδοξων". Αυτο θα ειχε πλακα. Ομως ενω κι εγω πολλες φορες γινομαι απαισιοδοξος και προβληματιζομαι πολυ, δεν το παω στα ακρα. Εχω καποιες σπιθες αισιοδοξιας. Και το κυριοτερο ελπιζω. Η Πηνελοπη ειναι εντελως παραιτημενη. Δε βρισκει νοημα στο ενα, δε βρισκει νοημα στο αλλο. Της λεω να κανει πραγματα και λεει "μπα...δεν εχει νοημα". Δε θα ηθελα να κανω παρεα μαζι της. Εχω βαρεθει να συνομιλω με τετοια ατομα.

Της ειπα οτι μαλλον δεν της ταιριαζει να δουλευει καθολου και επομενως εχει δυο επιλογες : ή να κερδισει πολλα λεφτα σε καποιο τυχερο παιχνιδι ή να βρει αντρα. Το πρωτο το απεκλεισε γιατι σιγα μην ειναι τοσο τυχερη (ασε που βαριεται να τρεχει στα πρακτορεια...) και το δευτερο το απεκλεισε γιατι δε θελει να φορτωνεται σε κανεναν.

Της ειπα μετα να δει με θετικο ματι αυτο που σπουδαζει, δηλαδη το βοηθο φαρμακοποιου. Το βρισκει βαρετο. Το επελεξε απλα επειδη βρισκεις ευκολα δουλεια. "Αλλα και παλι δεν ξερω αν τελικα ειναι και τοσο ευκολο να βρεις δουλεια τελικα σε φαρμακειο. Νομιζω οτι προτιμουν αποφοιτους ΑΕΙ...Ισως τελικα επρεπε να εχω τελειωσει ΑΕΙ..." (ουφ). Μετα της προτεινα να φτιαξει ενα μπλογκ με θεματολογια τα φαρμακα. "Μπα βαριεμαι...".
Ενταξει, την καταλαβαινω. Κι εγω περναω πολλες φορες φαση απολυτης βαρεμαρας και δεν εχω ορεξη για τιποτα απολυτως. Για καποιο παραξενο λογο ομως οταν ακουω να μου το λενε αυτο αλλοι δε μου αρεσει και δεν ταυτιζομαι παντα. Μαλλον επειδη οσοι τυχαινει να γνωριζω και εχουν θεμα με την βαρεμαρα, ειναι υπερβολικα βαριεστημενοι και απαισιοδοξοι. Εγω ειμαι ρομαντικα απαισιοδοξος και δεν γινομαι ισοπεδωτικος. Δεν τα βαφω ολα μαυρα, παροτι το μαυρο ειναι το αγαπημενο μου χρωμα.

Τι νοημα εχει να εισαι εντελως απαισιοδοξος; Τι νοημα εχει να μην ελπιζεις;

Μετα της ειπα οτι αν καποιος καταφερει να κερδισει πολλα λεφτα σε καποιο τυχερο παιχνιδι, εχει εξασφαλιστει για μια ζωη και δε χρειαζεται να δουλευει.

ΚΑΙ ΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;

Οτι μπορει να του τα κλεψουν ή να του τα φαει η τραπεζα...

el diario de esteban

Σημερα μου ειπε επιτελους το boss οτι αυριο αλλαζω ποστο εργασιας. Του το ειχα ζητησει εδω και 3 βδομαδες. Μερα παρα μερα του χτυπουσα την πορτα και με αυτη την ηλιθια σπαστικη ντροπαλοσυνη που με πιανει με συγκεκριμενα ατομα, τον ρωτουσα αν ασχοληθηκε με το θεμα μου. Βασικα δεν τον ρωτουσα. Ελεγα κατι τετοιο : "Ε μηπως τυχον...εεε", αυτος καταλαβαινε τι ηθελα και μου ελεγε οτι θα μου απαντησει στις επομενες μερες. Οι μερες περνουσαν και δεν ειχα απαντηση. Οι μερες αυτες ηταν πολυ πιεστικες και δυσκολες. Η δουλεια αυτη μου ηταν αφορητη. Τη μισουσα. Την εκανα καταναγκαστικα, με επιασαν ψυχαναγκασμοι. Δε μπορουσα να συγκεντρωθω. Το μονο που ηθελα ηταν να μου πει ο διευθυντης οτι απο αυριο αλλαζω ποστο. Τελικα η υπομονη μου ανταμειφθηκε. Δε θα αντεχα μερα παραπανω. Σημερα δε δουλεψα καθολου. Ζητησα να φυγω 2 ωρες νωριτερα (υποτιθεται) αλλα εφυγα πανω στην ωρα! Δεν κρατιομουν. Πηγα να αγορασω μερικα καλα ρουχα, μια και αυριο αλλαζω ποστο και μαλλον θα ειναι πιο κυριλε και sos, μετα συνειδητοποιησα οτι δεν εχω πολλα λεφτα, ειδικα για κυριλε ρουχα.

Σκεφτομουν βλεποντας τις βιτρινες με τα κυριλε ρουχα (τα οποια ομολογω οτι μου αρεσουν και μαλιστα πολυ) αν θα εχω ποτε τοσα πολλα χρηματα, ωστε να πηγαινω να ψωνιζω τετοια ρουχα ανετα, χωρις να σκεφτομαι οτι μετα θα μου τελειωσουν τα λεφτα. Επισης σκεφτομουν αν αυτα τα ρουχα τελικα μου πηγαινουν ή αν τελικα μου αρεσει και μου ταιριαζει να ντυνομαι μονο με casual ρουχα.

to be honest, προτιμω και νιωθω περισσοτερο ο εαυτος μου οταν φοραω casual ρουχα. Σακακι και γραβατα δεν εχω φορεσει ποτε. Και μαλλον δε θα φορεσω ποτε. Πολλες φορες οταν φοραω πουκαμισο δε νιωθω και πολυ ανετα με τον εαυτο μου. Σα να με πιεζει. Σα να με φοραει αυτο και οχι εγω. Με τα casual ρουχα νιωθω περισσοτερο ο εαυτος μου.

Οταν ημουν μικρος θυμαμαι οτι μισουσα οταν επρεπε αναγκαστικα να παω σε καποιο γαμο, βαφτιση κτλ με τους γονεις μου και να φορεσω "τα καλα μου". Απο τοτε μου εχει μεινει αυτο. Καποιοι ανθρωποι μενουν για παντα παιδια. Κι εγω ειμαι ενας απο αυτους.

Δε θελω να μεγαλωσω. Απο την αλλη ομως, καμια φορα βλεπω εναν μπιζνεσμαν με το κινητο του, το ακριβο του σακακι, το αμαξι και λεω "το θελω και εγω αυτο".

Πισω απο την εικονα αυτη ομως κρυβονται υποχρεωσεις, αγχος, τρεξιμο, αγωνια, οικονομικη ανασφαλεια και οχι απαραιτητα αυτοπεποιθηση και ικανοποιηση.

Κι ετσι γυρναω στο παιδικο-εφηβικο κομματι του εαυτου μου και τραγουδαω απο μεσα μου το here's to never growing up της avril.

Μου θυμιζει τον εαυτο μου καμια φορα η αβριλ. Ενω μεγαλωνω θελω να συνεχισω να φοραω τα all-star μου και να κανω σκειτ, οπως στα 19. Βεβαια, all-star εχω να φορεσω κατι χρονια και σκειτ δεν εχω κανει ποτε στη ζωη μου, αλλα καταλαβαινετε τι εννοω...

Διαβαζα σημερα μια συνεντευξη του Μαριου Αθανασιου σε ενα περιοδικο που μιλουσε για το ρολο του στους "Συμμαθητες" και αν εχει κοινα :

"Υπαρχουν κοινα στοιχεια, οπως η διαθεση να κρατιεται με νυχια και με δοντια απο την παιδικη και εφηβικη ζωη του. Την εχω κι εγω. Μια διαθεση να ζουμε οσο μπορουμε ανεμελα, να κραταμε την ευτυχια μας σε παιδικες αποχρωσεις που ειναι παρα πολυ δυσκολο οσο περνανε τα χρονια και μεγαλωνουμε. Ειναι κοντρα στη ροη των πραγματων αλλα και των καιρων, ετσι οπως εχει εξελιχθει η κοινωνια μας".

Εγω ειμαι ενας παραξενος συνδυασμος ατομου που θελει να παραμεινει παιδι και που ταυτοχρονα γουσταρει πολλα απο αυτα που εχουν οι μεγαλοι, ενω επισης θελει να αφησει για παντα πισω του και να μη θυμαται τα χρονια της εφηβειας. Σπυρακια (μεγαλωσα και ακομα εχω), βαρετο σχολειο, βαρεμαρα, νευρα, απομονωση, ηλιθιοι συμμαθητες, πληρης εξαρτηση απο γονεις κτλ. No thanx.

Ειμαι λοιπον σε αυτο το παραξενο ενδιαμεσο και μαλλον θα συνεχισω να ειμαι.

Ειμαι 27 χρονων και ακομα δεν ξερω τι ακριβως θελω απο τη ζωη μου. Ξερω μονο τι δε θελω.

Η ΠΙΕΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΑ SOCIAL MEDIA

Αν αφησεις για πολυ καιρο το blogging, νομιζω μετα το χανεις λιγο. Πας να γραψεις και εχεις μπροστα μου μια ασπρη οθονη που δεν ξερεις πως να την γεμισεις. Μου 'χει τυχει πολλες φορες. Αληθεια δεν ξερω τι να γραψω. Μαλλον δεν ξερω απο που να ξεκινησω, γιατι εχω πολλα να πω. Και αν δεν τα γραψω δεν την παλευω. Ειναι απλο. Γι' αυτο επελεξα να σπουδασω δημοσιογραφια. Θα μου πειτε, ειναι απαραιτητο να γραψεις, αν δε σου βγαινει; Οχι, αλλα αν δε γραψεις σημερα, ουτε αυριο, ουτε μεθαυριο, ουτε τον αλλο μηνα, ε ποτε θα γραψεις; Οπως και να το κανουμε τα σοσιαλ μιντια και το μπλογκ θελουν μια τακτικη παρουσια για να μη σε ξεχασουν οι followers/αναγνωστες κτλ.

Αυτο ειναι ενα θεμα που με εχει απασχολησει. Η πιεση που μας προκαλουν τα social media. Τα οποια δεν ειναι πια μονο το facebook. Ειναι και το twitter, ειναι και το instagram, ειναι και πολλα αλλα και ισως στο μελλον βγουν και αλλα! Και εκτος απο αυτα, ειναι και το πιο παλιο blog, που δεν ειναι πια μονο blogspot και wordpress αλλα και tumblr και αλλα.

ΟΚ, δε σε υποχρεωνει κανεις να εχεις λογαριασμο σε ολα αυτα. Μπορεις αν θες να μην εχεις πουθενα λογαριασμο. Βεβαια το να μην εχεις fb σημερα ισοδυναμει με το να μην εχεις κινητο εν ετει 2005. Ας παραβλεψουμε ομως αυτο. Οι περισσοτεροι εχουν fb. Αρκετοι εχουν λογαριασμο και σε αλλο μεσο κοινωνικης δικτυωσης. Οι περισσοτεροι επισης δε νιωθουν καμια πιεση να εχουν συχνη παρουσια στα μεσα αυτα, ουτε νιωθουν "υποχρεωμενοι" να δινουν το παρον για να μην τους ξεχασουν. Ή μηπως δεν ειναι οι περισσοτεροι; Μηπως ολο και περισσοτεροι ανθρωποι στην εποχη μας εχουν παθει εξαρτηση απο τα social media και εξαναγκαζουν τον εαυτο τους να κανει οσο πιο συχνα γινεται login. Μηπως ολο και περισσοτεροι εχουν παθει ψυχαναγκασμο με τα διαδικτυακα προφιλ τους και τους ταιριαζει η εκφραση..."ποσταρω αρα υπαρχω".

Γιατι ας πουμε αν εχεις φιλους και αληθινες σχεσεις εκτος ιντερνετ, εχεις την αναγκη να γραψεις για οσα σκεφτεσαι και ζεις, αντι να τα μοιραστεις face 2 face; Ή μηπως φτιαχνουμε ιντερνετικα προσωπεια προκειμενου ακομα κι αν δεν το δηλωνουμε, να βρουμε παρεες και αληθινες σχεσεις;

Δειτε το τουιτερ. Μπορει οι περισσοτεροι εκει να γραφουν αστειες ή "φιλοσοφημενες" ατακες, αλλα πολλα απο αυτα τα ακαουντ με τα ψευδωνυμα, ουσιαστικα δειχνουν τη μοναξια των κατοχων τους. Υπαρχουν τοσοι πολλοι μονοι εκει εξω. Δεν ξερω αν η τεχνολογια εχει καταφερει τελικα να μας φερει κοντα ή να μας απομακρυνει περισσοτερο.

Μην ξεγελιεστε με τις φωτογραφιες χαρουμενων και κοινωνικων ανθρωπων. Υπαρχει πολυ μοναξια.
Αλλα βασικα το θεμα μου δεν ειναι η μοναξια.

Το θεμα μου κυριως ειναι αυτη η πιεση, αυτος ο εξαναγκασμος που καποιοι νιωθουμε με τα ιντερνετικα προφιλ μας. Γιατι καποιοι να θελουν να εχουν προφιλ σε ολα τα διαδικτυακα μεσα; Και στο τουιτερ, και στο instragram και παντου; Ειναι αραγε αυτο η εκδικηση του "μη διασημου", του "μη επωνυμου" που για χρονια εβλεπε τους διασημους και τους "επωνυμους" να απολαμβανουν μεγαλη δοξα χαρη στα παραδοσιακα μεσα και ζηλευαν; Ειναι η αναγκη για αποδοχη; Τι ρωταω; Αφου ξερω την απαντηση. Ναι. Αυτο ομως σημαινει οτι οι αληθινες διαπροσωπικες σχεσεις εχουν κλονιστει και υποβιβαστει εξαιτιας του ιντερνετ; Εγω σαν παιδι του ιντερνετ, που για πολυ καιρο εχω δοκιμασει τις ιντερνετικες γνωριμιες που πολλες απο αυτες οδηγησαν και σε γνωριμια απο κοντα και επειτα σε φιλια ή σχεση, δε μπορω να απαντησω. Πολλες φορες σκεφτομαι ποσο χρονο εχασα και οτι γνωρισα τα λαθος ατομα στο ιντερνετ. Μετα σκεφτομαι οτι τα ιδια ατομα μπορει να γνωριζα εκει εξω ή και χειροτερα. Ή μηπως εκτος ιντερνετ γνωριζα καλυτερα ατομα και εκανα καλυτερους φιλους; Who the hell knows? Το θεμα ειναι οτι γεννηθηκα στην εποχη που ερωτηματα σαν αυτα υφιστανται. Γι' αυτο που ειμαι σιγουρος ειναι οτι εχασα πολυ χρονο στα διαφορα σαιτ και social media, γνωριζοντας το λαθος κοσμο. Μπορει ομως το ιδιο να γινοταν ακομα κι αν δεν υπηρχε το ιντερνετ. Αρα που καταληγω; Στο γνωστο που λενε "δε σου φταιει το μεσο αλλα η χρηση που του κανεις". Και ποιος φταιει για το οτι κανω κακη χρηση σε ενα μεσο; Ενταξει, ας μην το παω ακομα πιο μακρυα, γιατι μετα ανοιγω μεγαλη κουβεντα.

Και για να ξαναγυρισω στο θεμα, ποιος αληθεια εχει τοσο χρονο για να μπαινει και στο τουιτερ και στο fb και στο instagram και στο google plus (το ειχα ξεχασει αυτο) και στο blog;;; ΕΓΩ! ΧΑΧΑΧΑ! Περα απο την πλακα, ποιος εχει τοσο χρονο; Οι φοιτητες, οι ανεργοι...η μιση Ελλαδα δηλαδη! Και τοσο χρονο να εχεις, και 24 ωρες το 24ωρο να εχεις, γιατι να νιωθεις την αναγκη να εχεις ιντερνετικη και μαλιστα πολυ συχνη παρουσια σε οσο το δυνατον περισσοτερα μεσα κοινωνικης δικτυωσης; Και γιατι νιωθεις "αδειος" αν δεν ποσταρεις; Γιατι θες να μοιραζεσαι τη ζωη σου με αγνωστους; Γιατι θες την επιβραβευση και την αποδοχη απο τους αγνωστους; Και γιατι αν δεν ποσταρεις μια μερα νιωθεις ενα κενο; Ειναι εξαρτηση; Ειναι ναρκωτικο; Μηπως σε μερικα χρονια θα ειναι το νεο ναρκωτικο τα social media; Μηπως θα ειναι ο,τι ειναι τωρα τα τσιγαρα, το αλκοολ, ο τζογος και η κοκαινη;

Που σταματαει η διασκεδαση και που ξεκινα ο εθισμος; Που σταματαει η διασκεδαση και που ξεκινα ο αυτοεξαναγκασμος;

Εχετε κι εσεις προφιλ σε ολα τα σαιτ;
Νιωθετε πιεση και εξαναγκασμο να δινετε το παρων οσο πιο συχνα γινεται σε οσο το δυνατον περισσοτερα απο αυτα τα σαιτ;
Νιωθετε ασχημα που δεν εχετε προφιλ σε ολα τα σαιτ;
Θα θελατε να αφιερωνατε περισσοτερο χρονο σε ολα αυτα τα σαιτ;

ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ INTERNET JUNKIE?

Dream within a dream

Το ονειρο που ειδα χθες ηταν πραγματικα ενα...ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Ευχομαι να μπορουσα να το θυμαμαι επακριβως ωστε να το καταγραψω απο την αρχη μεχρι το τελος με πολλες λεπτομερειες. Περισσοτερο ευχομαι να μπορουσα να το δω μπροστα μου, σα να βλεπω ταινια στην οθονη. Μετα απο αυτο το ονειρο, οι πρωινες εκπομπες στην τηλεοραση ηταν τοσο μα τοσο λιγες. Τοσο ασημαντες, τοσο αθλιες και αχρηστες. Ηλιθιοι ξενερωτοι πολιτικοι και βαρετα κοινοτυπα θεματα που δεν εχουν καμια σημασια στο τελος της ημερας. Απο συνηθεια ανοιγω το πρωι την τηλεοραση και τελευταια την εχω στο αθορυβο. Οχι πως δε μου αρεσει η τηλεοραση, μου αρεσει αρκετα, αλλα οι πρωινες εκπομπες με τους πολιτικους ειναι αφορητα βαρετες και οταν εχεις δει ενα τετοιο αριστουργημα στον υπνο σου, ολα τα αλλα σου φαινονται μικρα και ασημαντα.
Δεν το θυμαμαι ολο το ονειρο, αλλα η αισθηση που μου αφησε ξυπνωντας ηταν οτι ειδα ενα ωραιο και παραξενο ονειρο. Ημουν καπου και ζωγραφιζα κατι. Εκανα μια ζωγραφια που δεν ηταν μια απλη ζωγραφια αλλα ενα εικαστικο εργο που βλεποντας το κανεις, διαβαζε μια ολοκληρη ιστορια. Θυμαμαι λοιπον οτι το ειδαν καποιοι που βρισκονταν στον ιδιο χωρο με μενα και εμειναν με το στομα ανοιχτο.
Το παραξενο ειναι που ενω στην αρχη νομιζα οτι εγω εκανα αυτη την ζωγραφια, μετα φανηκε οτι ο καλλιτεχνης του εργου αυτου ηταν τελικα η...ΜΠΡΙΤΝΕΙ ΣΠΙΡΣ. (wtf?) Η Britney λοιπον αποφασισε να κανει εκθεση με καποια απο τα δημιουργηματα της και μεταξυ αυτων ειχε φυσικα και το αριστουργημα που εκανα εγω (;) ή αυτη (;). Εγω ημουν παρων στην εκθεση αυτη και στην αρχη απογοητευτηκα γιατι δεν εβλεπα πουθενα το αριστουργημα, αλλα στο τελος το ειδα. Στη συνεχεια το εικαστικο αυτο εργο μετατραπηκε σε...βιβλιο, ενα μυθιστορημα, το οποιο εγραψα εγω και οχι η Μπριτνει. Βεβαια, το ονειρο δεν ηταν μονο αυτο, ειχε πολυ παραπανω που δε θυμαμαι. Γι' αυτο λεω οτι μακαρι να μπορουσα να θυμαμαι το καθε ονειρο που βλεπω, να μπορουσα να το βλεπω ολο μπροστα μου σαν ταινια. Δε νομιζω οτι μπορει να υπαρξει μεγαλυτερη φαντασια απ' ο,τι στα ονειρα. Καμια ταινια, κανενα εικαστικο εργο, κανενα βιβλιο, τιποτα δε μπορει να εχει τοση φαντασια οση εχει ενα ονειρο στο οποιο σκηνοθετες ειμαστε εμεις. Καθημερινα πολλοι απο εμας σκηνοθετουμε τα βραδυα τις πιο ευφανταστες και δημιουργικες και παραξενες ταινιες που εχουν υπαρξει με ενα και μονο θεατη.
Τον τελευταιο καιρο θυμαμαι μερικα αποσπασματα απο τις ταινιες...ε συγγνωμη απο τα ονειρα που βλεπω. Γι' αυτο εχω αρχισει και σημειωνω μερικες λεξεις στο μπλοκακι μου, ωστε να μην ξεχασω μετα εντελως το ονειρο. Για παραδειγμα σημειωνω τη λεξη "πανελληνιες", ωστε να θυμηθω μετα το ονειρο και να το καταγραψω στο μπλογκ, ωστε τα παραξενα ονειρα μου να αποκτησουν και αλλους θεατες...εστω αναγνωστες.
Τις τελευταιες μερες λοιπον ειδα την Κατερινα Στανιση να ειναι υποψηφια για την Eurovision, ειδα οτι εδινα ξανα Πανελληνιες...
Ειδα οτι μιλουσα με τον παππου μου που δεν ειναι πια στη ζωη...ηταν στον Παραδεισο και μου ειπε για τη νεα του ζωη εκει περα. Μου απαντησε στις αποριες μου για τη ζωη μετα θανατον. Μου ειπε πως βρεθηκε σε αυτο το ομορφο μερος. Μου ειπε οτι μας βλεπει απο εκει ψηλα και χαιρεται που ειμαστε καλα. Ειχε μια γλυκυτητα και ηρεμια στο προσωπο του και σε καποιες στιγμες δακρυζε. Πρωτη φορα ενιωσα τοσο κοντα στον παππου μου. Τον αγκαλιασα και του ειπα οτι μας λειπει πολυ. Οσα μου ελεγε και ο τροπος που τα ελεγε, με εκαναν το πρωι που ξυπνησα, για πρωτη φορα στη ζωη μου, μετα απο ονειρο, να ειμαι γεματος δακρυα στο προσωπο μου.
Ειδα ακομα οτι η γιαγια ειχε φωναξει εναν ιερεα για να με βοηθησει να ξεπερασω τη δυσκολια που εχω να ξυπναω το πρωι...
Ειδα οτι ξαναβρηκα το αγαπημενο μου σκυλακι που εχω χασει εδω και 1 χρονο περιπου.
Απο κει και περα, σημειωσα κατι λεξεις στο μπλοκακι, που τωρα που τις βλεπω, δε με βοηθανε να θυμηθω τα ονειρα που ειδα. Δυστυχως, τα ονειρα που βλεπουμε ξεχνιουνται πολυ γρηγορα. Μακαρι να υπηρχε ενα recorder στη μνημη μας και καθε πρωι αντι για την "κοινωνια ωρα mega" να βλεπαμε τα ονειρα μας.

ΥΓ.Θα μου πειτε, και τι εγινε που ειδες στο ονειρο σου οτι ξαναβρηκες το σκυλακι σου; Δεν ειναι μονο το "στορι", η "υποθεση" του καθε ονειρου, ειναι και οι παραξενες εικονες, τα παραξενα μερη που δεν εχεις παει ποτε και που πιθανον δεν υπαρχουν πουθενα στον χαρτη.

ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΟ BLOG

Hello guys
δυσκολο πραγμα το blogging. Θελει αφοσιωση και δεν ξερω αν ειμαι καλος στο να ειμαι αφοσιωμενος σε κατι ή σε καποιον. Ειναι κατι ομως που το θελω και μου ταιριαζει. Απλα δε μου εχει τυχει μεχρι τωρα να βρω πραγματα που να μου αρεσουν τοσο πολυ και να ειμαι τοσο σιγουρος γι' αυτα, ωστε να αφοσιωθω πληρως σε αυτα. Ειναι ωραιο πραγμα να αφοσιωνεσαι σε κατι. Μου αρεσει να ειμαι σταθερος σε κατι. Ειναι χαρακτηριστικο του ζωδιου μου αλλωστε (Ταυρος). Απο την αλλη ομως βαριεμαι ευκολα. Και αυτα τα δυο ερχονται σε συγκρουση και μου κανουν δυσκολη τη ζωη καμια φορα. Ειναι πολλες αυτες οι αντιφασεις που εχω σαν χαρακτηρας.

Το μπλογκ ειναι κατι στο οποιο θελω να ειμαι αφοσιωμενος. Ειναι το χομπι μου, το παθος μου. Ειναι αναγκη και συνηθεια. Εννοειται ομως πως δε θελω να το κανω καταναγκαστικα, επειδη "πρεπει". Αν ας πουμε για μια ολοκληρη βδομαδα, δεν εχεις να πεις τιποτα απολυτως, ουτε εχεις ορεξη να γραφεις, τοτε καλο ειναι να απεχεις και οχι να γραφεις καταναγκαστικα, για να μη σε ξεχασουν οι αναγνωστες σου και να αυξησεις την αναγνωσιμοτητα. Εννοειται πως δε με ενδιαφερει να εχω εσοδα απο το μπλογκ, αλλα μου αρεσει να αποκτησω συχνη επικοινωνια με τους αναγνωστες και μου αρεσει η ιδεα να εχω πολλους αναγνωστες. Θελω να με μαθετε, θελω να με διαβαζετε, θελω να ξερετε πως σκεφτομαι, θελω να τα λεμε, να ανταλλαζουμε αποψεις, να γινουμε μια παρεα. Αυτο ειναι αλλωστε το νοημα του blogging. Αλλιως θα γραφαμε σε ημερολογιο.

Επειτα απο πολλες αλλαγες, κατεληξα σε αυτο εδω το μπλογκ με αυτο το ονομα. Ενα ονομα και ενα επιθετο που μου αρεσουν παρα πολυ.

Το αφησα για πολυ καιρο το μπλογκ και περασε και ενα πολυ μεγαλο διαστημα που προσπαθουσα να αποφασισω το ονομα που θα εδινα στο μπλογκ και κυριως το περιεχομενο που θα ειχε. Νομιζα πως ειχε κλεισει ο κυκλος του προσωπικου μπλογκ και πως απο δω και στο εξης θα εγραφα μη προσωπικα κειμενα, τυπου δημοσιογραφικα, αλλα με προσωπικο υφος. Τελικα αποφασισα πως καλυτερα θα ηταν να εχω ενα αμιγως προσωπικο μπλογκ, που θα εχει ομως και δημοσιογραφικα αρθρα και μη προσωπικα κειμενα.

Το αποφασισα λοιπον, εκανα τις απαραιτητες αλλαγες και τωρα ειναι ολοδικο μου να το κανω ο,τι θελω. Ειναι δικο μου! Ανηκει σε μενα. Δεν ειναι κειμενα που ποσταρω σε ενα φορουμ και αν το φορουμ αυτο κλεισει, χανονται. Ουτε ειναι κειμενα που εχω το φοβο οτι μπορει να τα λογοκρινουν και να μην τα δημοσιευσουν σε ενα φορουμ ή σε ενα σαιτ.

Επιπλεον, το εχω αναγκη το προσωπικο μπλογκ για να μπορω να βαζω σε μια σειρα τις σκεψεις μου που καποιες φορες ειναι παρα πολυ μπερδεμενες. Στη δουλεια τον τελευταιο καιρο δεν ειμαι καθολου συγκεντρωμενος και σκεφτομαι ενα σωρο πραγματα εντελως ασυνδετα μεταξυ τους. Ενα σωρο σκεψεις και εικονες ερχονται στο μυαλο μου και καποιες φορες φρικαρω με το ποσο ακυρα πραγματα σκεφτομαι. Το γραψιμο με βοηθαει να ερχομαι στα ισα μου, αλλα οχι παντα. Το blogging ειναι παντως καλη ψυχοθεραπεια και μαλιστα τζαμπα. Αν κατι βαριεμαι παρα πολυ, αυτο ειναι οι ψυχολογοι. Ασε που δεν εχω λεφτα, αλλα και να ειχα, δε θελω να τα δωσω σε αυτους. Την παλευω μονος μου και ο,τι καταφερω. Μονος μου ανακαλυπτω τον εαυτο μου μεσα απο αυτα που διαβαζω και κυριως μεσα απο αυτα που ζω. Βεβαια δε ζω και πολλα αλλα τελος παντων...Ισως καποτε θα αρχισω να γραφω για πραγματα που δε ζω ή που θα ηθελα να ζησω, αν και προτιμω να τα ζω, παρα να τα γραφω.

Μου εχει λειψει παρα πολυ το blogging.

ΤΑΥΡΟΣ 2015

Εχω και blog...ευτυχως που το θυμηθηκα...

Τις προαλλες ενω εκανα ελλειπτικο στο γυμναστηριο, διαβαζα ενα περιοδικο αστρολογιας που ειχα δει στη θηκη με τα περιοδικα απεναντι και πηγα και το αρπαξα. Ελεγε αναλυτικες προβλεψεις για ολα τα ζωδια για το 2015.

ΤΑΥΡΟΣ

"Αν σας διδαξε κατι η αυστηρη επιδραση του Κρονου τα τελευταια τρια χρονια, αυτο ειναι να αναγνωριζετε τις συνεπειες των αποφασεων και των ενεργειων σας και, βεβαια, να υπολογιζετε οτι οι επιλογες εχουν το τιμημα τους. Πιθανον οι περισσοτεροι απο εσας να ειστε ακομα λιγο ζαλισμενοι, γιατι κληθηκατε να πληρωσετε για καταστασεις και γεγονοτα που δεν ηταν στις επιλογες σας".

Εχω πει οτι τα ζωδια πρεπει να ειναι η μεγαλυτερη απατη και ηλιθιοτητα μετα το αδειο φλυτζανι του καφε, αλλα πολλες φορες που διαβαζω προβλεψεις και αναλυσεις, ειναι σαν ο συντακτης να μιλαει σε μενα προσωπικα. Σαν σα ξερει τι εχω ζησει, σα να τον εχει βαλει καποιος να τα γραψει ολα αυτα για μενα. Σαν το περιοδικο αυτο και το καθε περιοδικο με ζωδια να μη βρισκεται τυχαια μπροστα μου. Μηπως τελικα τιποτα δεν ειναι τυχαιο;

Καλυτερη δουλεια απο αυτη που εχω, λεει, να βρω μετα τις 18 Σεπτεμβριου. Και αμα θελω, λεει, να ανοιξω καμια επιχειρηση, λεει να το κανω απο 18 Σεπτεμβριου και μετα...Παλι καλα που μου το ειπες, γιατι ετοιμος ημουν να παω αυριο κιολας να ανοιξω μια ακομα επιχειρηση στις τοσες που εχω...

Η δημιουργικη μου διαθεση θα αυξηθει, λεει, απο τον Αυγουστο και μετα (Μακαρι!).

"Η τεχνη, η συγγραφη, η μοδα, η TV και ο,τι αφορα στα παιδια θα σας επιφερουν κερδος". (ΜΑΚΑΡΙ!).

Τα οικονομικα μου, λεει, θα βελτιωθουν πολυ, απο τον Οκτωβριο και μετα.

(ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ)

"Αποφυγετε τη νεα χρονια, ιδιαιτερα απο τον Ιουνιο και μετα, να δανεισετε ή να υποκυψετε στις σειρηνες του ευκολου κερδους, γιατι μπορει να απογοητευτειτε".

(ΔΕ ΘΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΣ! ΑΛΛΩΣΤΕ ΗΔΗ ΕΧΩ ΥΠΟΚΥΨΕΙ ΚΑΙ ΕΧΩ ΗΔΗ ΨΙΛΟΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΕΙ. ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΩ ΚΑΤΩ ΟΜΩΣ. Ο ΕΠΙΜΕΝΩΝ ΝΙΚΑ)

"Υποθετω οτι εχετε κατανοησει τα τελευταια τρια χρονια τη σπουδαιοτητα της προληψης στην υγεια, και εχετε πραξει τα δεοντα". (ΣΩΣΤΑ)

"Ο οργανισμος σας, ψυχικα, πνευματικα και πιθανον σωματικα, εχει κουραστει αρκετα, και χρειαζεται μεγαλυτερη φροντιδα". (ΣΩΣΤΑ)

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ

Την παρακατω ιντερνετικη συνομιλια την ειχα με την Πηνελοπη, μια κοπελα που γνωρισα στο ιντερνετ και με την οποια εχουμε πολλα κοινα. Εχει και αυτη τα θεματα της. Τα ατομα που εχουν προβληματισμους και ανησυχιες με τραβανε ακομα. Δε με πειραζει. Γουσταρω αυτα τα ατομα. Αλλα πολλες φορες θα ηθελα να ηταν πιο καλη παρεα. Πολλοι απο αυτους δεν ειναι καλη παρεα απο κοντα. Εχω γνωρισει πολλα τετοια ατομα. Θα μου αρεσε αν εκτος απο την ιδιαιτερη προσωπικοτητα τους, ηταν και ευχαριστη παρεα. Παραδειγμα η Ανθουλα, με την οποια περνουσα παντα χαλια. Εχω περασει πολλες προβληματικες φασεις, γι' αυτο ταιριαζα με προβληματικα ατομα. Αλλα τι να το κανεις αν δεν περνας καλα μαζι τους κι αν σε κανουν να νιωθεις χειροτερα; Οπως και να 'χει μου αρεσει να μιλαω με την Πηνελοπη, γιατι εχει εναν ιδιαιτερο τροπο σκεψης και ταυτιζομαι πολλες φορες μαζι της, αν και πολλες φορες με ριχνει με οσα λεει.


-Να σε ρωτησω; Εσυ για ποιο λογο ζεις;
-Επειδη εχω περιεργεια για το μετα. Εσυ;
-Το μετα εγω εχω καταλαβει οτι ειναι ιδιο με το πριν και το τωρα. Οποτε δεν εχω περιεργεια για το μετα. Αλλωστε εξαρταται απο τις επιλογες μας.
-Περιεργεια οχι μονο για μενα αλλα και για τους αλλους.
-Περιεργεια για να μαθεις πραγματα ή για να δεις τι θα γινει στον κοσμο;
-Να δω τι θα κανουν καποια ατομα που γνωριζω στο μελλον, τι θα αλλαξει στην κοινωνια, πως θα τελειωσει το ταδε σιριαλ κτλ. Ειμαι περιεργος απο τη φυση μου. Εσενα τι σε κραταει στη ζωη;
-Ο φοβος μου για το θανατο. Αν δεν φοβομουν να πεθανω θα αυτοκτονουσα. Δηλαδη οχι η αγαπη για τη ζωη αλλα ο φοβος για το θανατο. Ειδες ειρωνεια;
-Ναι...
-Πραγματικα δε μπορω να καταλαβω γιατι μαθαινουμε τοσα πολλα πραγματα για το συμπαν και τον κοσμο και πώς λειτουργει. Δηλαδη ειμαστε κομματια του κοσμου, ωστοσο μονο εμεις απο ολα τα ειδη μαθαινουμε. Ειμαστε κομματια ενος κοσμου που γεννηθηκε απο μονος του και λειτουργει απο μονος του. Κι εμεις προσπαθουμε να τον καταλαβουμε σα να ειμαστε κατι εξω απο τον κοσμο και δε μενουμε απλα στο να ζησουμε. Εγω πιστευω οτι ο φοβος μας για το θανατο μας οδηγει στο να προσπαθουμε να ελεγξουμε ολο τον κοσμο. Γιατι ποιο αλλο ζωο στον πλανητη ξερει πώς δουλευει ενα αλλο ζωο; Και στο κατω κατω ο,τι μαθαμε μας το διδαξανε; Δεν γεννηθηκαμε με τη γνωση. Που σημαινει οτι η γνωση δεν ειναι στη φυση μας. Εγω πιστευω οτι υπαρχουν καποια αλλα οντα που κατεχουν τη γνωση και μας τη δωσανε καποια στιγμη.
-Τι οντα;
-Ξερω γω...Παντως οχι ανθρωπινα. Δηλαδη επειδη ακριβως ειμαστε κι εμεις θηλαστικα ζωα, δεν διαφερουμε και πολυ απο αυτα. Κι αν δε μας μαθαινανε να μιλαμε θα μουγκανιζαμε σαν τα ζωα. Ποιος πρωτοδιδαξε στους ανθρωπους να μιλανε; Μαθανε απο μονοι τους;
-Ποιος;
-Ξερω κι εγω. Καποιος αλλος παντως, οχι ανθρωπος. Καποιος που ειναι εξω απο το συμπαν και την υλη. Γιατι η υλη απαιτει τροφη, το σωμα μας απαιτει τροφη. Το ενα ζωο τρωει το αλλο για να ζησει, κατι το οποιο δεν ειναι δικαιο κατ' εμε.
-Δηλαδη αποκλειεται μονος του ο ανθρωπος να το καταφερε αυτο;
-Δεν ξερω, δε μπορω να το εξηγησω. Εκτος κι αν ο πρωτος ανθρωπος δεν ηταν μωρο αλλα κανονικος ανθρωπος που ηξερε να μιλαει. Τελος παντων, αφου δεν ξερουμε και ουτε θα μαθουμε και ποτε ας μη ζαλιζομαστε.

Χθες ξαναμιλησαμε :

-Χαλια ημουν σημερα. Γυρισα απο τη σχολη αργα, εφαγα και μετα αρχισα να κλαιω. Ξεσπασα και τωρα ειμαι καλυτερα.
-Γιατι;
-Γιατι δε μου αρεσει η ζωη...Σκεφτομαι συνεχεια οτι θα δουλευω σε ολη μου τη ζωη και με πιανει απελπισια. Δεν το αντεχω οτι θα δουλευω. Γι' αυτο κιολας το εχω καθυστερησει τοσο πολυ. Δε μπορω να φανταστω τον εαυτο μου να ασχολειται με ενα πραγμα μονο σε ολη του τη ζωη. Ειναι καταπιεστικο. Μαλλον δεν εχω μαθει να σκεφτομαι λογικα και ομορφα.

ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΕΣ ΜΟΥ

Συμπαθω και τις δυο συναδελφους μου στη δουλεια. Την Αγγελα και την Κατερινα.

Η Αγγελα ειναι τσαμπουκαλεμενη αλλα πολυ ευαισθητη συναμα (αυτο το συναμα το χρησιμοποιουσαν κατι φυτα στο σχολειο οταν εγραφαν εκθεσεις). Λατρευει τα παιδια της και το σκυλο της. Μιλαει δυνατα, κανει αστεια. Οταν δεν ειναι απασχολημενη στη δουλεια, μπαινει στα σαιτ και διαβαζει ειδησεις. Απο πολιτικες μεχρι λαιφσταιλ. Μπαινει κυριως στο lifo, στο newsit, στο tlife και αλλα.

Η Κατερινα ειναι πολυ γλυκια και καλοσυνατη κοπελα. Παντα γλυκομιλητη και ευγενικη με ολους. Μπαινει και αυτη σε διαφορα σαιτ οταν δεν ειναι απασχολημενη, κυριως σε gossip και λαιφσταιλ θεματολογιας. Σε αυτα δηλαδη που μπαινω κι εγω.

Μεσα απο τη δουλεια του καθενος και τις συζητησεις που γινονται αναμεσα στους συναδελφους καταλαβαινεις ποιο θεμα ή ποια θεματα ειναι αυτα που απασχολουν περισσοτερο την κοινη γνωμη.

Ενα απο τα θεματα συζητησης ειναι φυσικα η υποθεση του Βαγγελη Γιακουμακη.

Η Αγγελα ειπε χθες, διαβαζοντας την ειδηση με τη μανα του παιδιου που ελεγε οτι ειναι περηφανη γι' αυτον, οτι αυτο επρεπε να το πει νωριτερα. "Πρεπει να λες συνεχεια στα παιδια σου οτι εισαι περηφανος γι' αυτα. Εγω τους λεω, δε με νοιαζει αν ειστε κακοι μαθητες, αρκει να ειστε καλα παιδια".

Η Αγγελα αγαπαει πραγματικα τα παιδια της. Ειναι ανοιχτομυαλη αλλα και προστατευτικη. Ασχολειται πολυ μαζι τους, ανησυχει γι' αυτα, αλλα δε γινεται καταπιεστικη (απ' οτι καταλαβα).

Εχει πει οτι τα παιδια σου πρεπει να τα αγαπας οπως κι αν ειναι, να τα αφηνεις ελευθερα να επιλεξουν το δρομο τους.

Εχει πλακα η Αγγελα. Εκει που την ακους να βριζει με αυτο τον ιδιαιτερο αστειο τροπο της, μετα την βλεπεις να ανησυχει για το μεγαλο της γιο που ειναι φανταρος και να κλαιει αν ο μικρος της γιος αρρωστησε.

Η Κατερινα ειναι πολυ καλη κοπελα. Παντα εχει εναν καλο λογο για ολους, αλλα κι αυτη μπορει να θυμωσει με κατι ή να τα βαλει με καποιον. Εχει σπανια καλοσυνη και ευγενεια παντως.

ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΦΙΛΕ ΜΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗ

Το γεγονος του θανατου του Βαγγελη Γιακουμακη προκαλει εντονο προβληματισμο για την κοινωνια που ζουμε. Για το τι τερας ειναι ο ανθρωπος (δειτε αυτους που λεγανε υβριστικα σχολια για το παιδι μετα το θανατο του). Οχι ζωα οπως λενε μερικοι. Ειναι αδικο να προσβαλουμε τα ζωα. Τα ζωακια εχουν ψυχη, εχουν συναισθηματα. Αν ομως σε ενα σκυλακι δωσεις αγαπη, θα στην ανταποδωσει και με το παραπανω. Αν ομως το κακοποιησεις, αν το αγνοησεις, αν το παραμελεις, τοτε θα βγαλει μισος, θα γινει επιθετικο. Ή απλα θα πεσει σε θλιψη, μια θλιψη που δε θα μπορεσει να εκφρασει με λογια.

Και ο Βαγγελης, αυτο εκανε. Υπεφερε σιωπηλα. Ξερετε τι ηταν χειροτερο απο αυτα που περνουσε; Το οτι ηταν εντελως μονος του και απροστατευτος. Αν μονο ενας ανθρωπος, ενας αληθινος φιλος, ενας καθηγητης με ανθρωπια και καλοσυνη, βρισκοταν στο δρομο του θα αρκουσε για να τον σωσει. Ηταν ατυχος πολυ. Ομως καθε αλλο παρα δειλος ηταν. Ειχε πολυ εσωτερικη δυναμη μεσα του. Και μεγαλη αξιοπρεπεια και καλοσυνη. Αυτα...πληρωσε με θανατο. 

Ο φιλος μας, ο Βαγγελης, το παιδι που ολοι συμπαθησαμε χωρις να τον ξερουμε, ηταν ενας πραγματικα ηρωας και ειμαι σιγουρος πως το οτι εδωσε τελος στη ζωη του ηταν μια λυση απελπισιας, γιατι παντα οταν εισαι σε μεγαλη απελπισια το κανεις αυτο. Δε θα ηθελε με τιποτα να στεναχωρησει τους γονεις του. Γι' αυτο αλλωστε και εκρυβε οσα περνουσε. Για να μην τους στεναχωρησει.

Απο τις φωτογραφιες και απο τις περιγραφες των οικειων του Βαγγελη, ολοι καταλαβαμε οτι προκειται για ενα σπανιας καλοσυνης παιδι. Δε χρειαζεται να γνωριζεις φυσιογνωμια για να δεις στα ματια του την καλοσυνη. Ενα παιδι που πιστευε πολυ στο Θεο.Πως γινεται ο Θεος να επιτρεπει να φευγει απο τη ζωη αυτο το παιδι, και οχι καποιος που βλαπτει τους αλλους και εχει μεσα του κακια την οποια σκορπα; Ισως για να τον παρει κοντα του στον Παραδεισο...για να φυγει απο την επιγεια κολαση...Ισως για να δωσει ενα μεγαλο μαθημα στην ανθρωποτητα. Αλλα γιατι ετσι; Γιατι με το θανατο του;

Το παιδι αυτο, μας εδωσε ενα γερο χαστουκι. Μας ξυπνησε απο τον υπνο που κοιμομασταν για χρονια. Μας εφερε δακρυα, θλιψη, οργη, πονο και πολλες γονιμες σκεψεις. Επιτελους καποιοι γονεις που ηταν για χρονια στον κοσμο τους, που ασχολουνταν με τι βαθμους θα παρει το παιδι τους και αν θα περασει στο πανεπιστημιο και ποσες ξενες γλωσσες θα μαθει, αλλα ποτε δεν αναρωτηθηκαν πως περναει το παιδι τους οταν το κουδουνι χτυπαει, επιτελους αρχισαν να μαθαινουν για τον σχολικο εκφοβισμο.

Τα περασμενα χρονια, που δυστυχως ετυχε εμεις να πηγαινουμε σχολειο, ο ορος bullying δεν υφιστατο, υπηρχε αγνοια και σοκαριστικη αδιαφορια. Βεβαια, ακομα και τωρα με οσα εχουν γινει, δεν πιστευω οτι θα αλλαξουν εντελως τα πραγματα, καθως οι νοοτροπιες καποιων δεν αλλαζουν. Και τα παιδια ομως που ειναι τωρα πιο ενημερα, μπορουν να κανουν αυτο που δεν καναμε εμεις, οταν πηγαιναμε στα σχολεια, στα οποια σημειωτεον ουτε πολλα (ουσιαστικα) πραγματα μαθαμε, ουτε και βγηκαμε προετοιμασμενοι για τη ζουγκλα των ενηλικων. Τωρα αυτα τα παιδια ξερουν οτι μπορουν και πρεπει να αντιδρασουν σε οσους τους ασκουν σωματικη αλλα και λεκτικη βια.

Σε αγαπησαμε, Βαγγελη, χωρις να σε ξερουμε. Και σου υποσχομαστε πως δε θα σε ξεχασουμε. Λενε οτι η ιστορια σου θα ξεχαστει επειδη θα ερθει αλλο ενα θεμα να την επικαλυψει. Ειναι στο χερι μας να μην το αφησουμε. 

Λενε οτι υπαρχουν ποινικα κενα.Υπαρχει ομως και η θεια δικη. Υπαρχει η κοινωνικη τιμωρια. Αυτοι που φταινε για το θανατο σου θα πληρωσουν και δε χρειαζεται η τιμωρια να ειναι τιμωρια συμφωνα με το Νομο.Με ενοχες...με κοινωνικη καταδικη...Κι εκει θα αποδειχτει οτι τελικα υπαρχει Θεος. Και οτι υπαρχει πραγματικη Δικαιοσυνη, οχι αυτη που ειναι γραμμενη σε βιβλια.

Μας πονεσε παρα πολυ ο θανατος σου, κι ας μαθαινουμε καθημερινα απο τις ειδησεις για ενα σωρο θανατους. Για καποιο λογο, εσυ ξεχωρισες. Εγινες κατι σαν δικος μας φιλος, δικος μας αδερφος. Η απωλεια σου ποναει πολυ.

Μη στεναχωριεσαι ομως για τον κοσμο που αφηνεις πισω. Γιατι ηδη τον εκανες καλυτερο. Κι εκει που εισαι σιγουρα εισαι καλα.

ΤΙ ΑΓΟΡΑΣΑ ΧΘΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ-ΜΑΡΚΕΤ

2 ΣΦΟΥΓΓΑΡΙΑ MULTY 1+1 ΔΩΡΟ 0,84

ΡΟΛΟ ΚΟΥΖΙΝΑΣ ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΗΣ 2,29

ΣΤΙΚ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΙΑ 0,91

ΣΤΟΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΥΜΑ LISTERINE ZERO 3,99

ΣΑΜΠΟΥΑΝ TIMOTEI ΦΡΕΣΚΑΔΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ 1+1 ΔΩΡΟ 3,69

ΟΔΟΝΤΟΒΟΥΡΤΣΑ AIM 1,10

ΤΣΙΧΛΕΣ MENTOS PURE WHITE ΜΕ ΕΚΧΥΛΙΣΜΑΤΑ ΛΕΥΚΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ 0,97

ΤΣΙΧΛΕΣ TRIDENT TWIST WATERLOOMELON 1,10

ΓΑΛΑ ΕΒΑΠΟΡΕ ΝΟΥΝΟΥ LIGHT 0,97

ΣΥΝΟΛΟ : 20,66 ΕΥΡΩ

el diario de esteban

Η Ανθουλα ειχε ανεβασει μερικα τραγουδια στο προφιλ της που ειχαν ολα μεσα τη λεξη black. Εκανα ενα σχολιο "πολυ black επεσε" και αυτη τα πηρε στο κρανιο (!!), με πηρε εξαλλη τηλεφωνο και με "απειλησε" οτι αν ξανακανω σχολιο στο προφιλ της θα με διαγραψει (παιζει να ειναι και η μεγαλυτερη απειλη που εχω δεχτει στη ζωη μου). Ακουγα τις φωνες και τις απειλες της για ενα 5λεπτο. Απο απορια τη ρωτησα "ουτε λαικ θες να σου κανω;". "ΟΥΤΕ!".

Τελος παντων, οταν δε σε ενδιαφερει καποιος ανθρωπος, δεν ασχολεισαι και πολυ. Ουτε που εδωσα σημασια στο ξεσπασμα της. Την εκανα delete, αυτη το ειδε και αρχισε να μου στελνει μηνυματα και να παιρνει τηλεφωνα.

"Ηταν η αφορμη το σημερινο. Καλη συνεχεια".

Τι ψυχολογικο ειναι παλι αυτο; Να μη θες να σου κανουν οι αλλοι λαικ και κομεντ; Υπαρχουν παρα πολλα τελικα. Και μερικα ειναι πολυ παραξενα.

Μου ειπε οτι πρεπει να σεβομαι τα ορια και τις επιλογες των αλλων.

Εγω της ειπα οτι η Αθηνα ετσι κι αλλιως για μενα εχει τελειωσει οριστικα και οτι δεν εχουμε πια τιποτα κοινο και δεν υπαρχει λογος επικοινωνιας.

Πωπω ακομα και τωρα που γραφω με παιρνει τηλεφωνο.

Δεν ξερω αν διαγραφεις εντελως απο τη ζωη σου καποιους φιλους ή αν τελικα μετα απο καιρο επιστρεφεις σε αυτους, γιατι τελικα αυτοι σε ξερουν, αυτοι ξερουν τι εχεις κανει, πως σκεφτεσαι, τι εισαι και τι οχι.

Οσο περναει ο καιρος τοσο περισσοτερο διαπιστωνω οτι δε με συνδεει τιποτα πια με την Αθηνα και πως δεν εχω κανενα λογο να γυρισω εκει. Μου φαινονται ολα τοσο μακρινα, οσα εζησα εκει. Απο την αλλη η πολη αυτη, μου γινεται ολο και περισσοτερο οικεια. Μπορει στο τελος να μη θελω να φυγω κιολας, ποιος ξερει; Αλλα παντα θα ονειρευομαι τη Θεσσαλονικη και τη ζωη μου εκει.

Σημερα ηταν μια συνηθισμενη ησυχη Κυριακη. Πηγα στην αγαπημενη μου καφετερια στη γειτονια, πηρα εναν εσπρεσσο...

Οταν μου εφερε τον εσπρεσσο το παιδι, σκεφτηκα να του πω "καφε παρηγγειλα, οχι σφηνακι".

ΑΝΘΟΥΛΑ

Θυμαστε την Ανθουλα; Αυτη εχει γινει φουλ αναρχικια. Δε μου εκανε και τοσο εντυπωση βεβαια. Τα ακουσματα που ειχε (active member κτλ) την οδηγησαν εκει συν τοις αλλοις.

Τεσπα, σημερα ανεβασε ενα βιντεο πολιτικου περιεχομενου (κατα της ΝΔ) εγω σχολιασα οτι ειναι υπερβολικο το βιντεο αυτο, αυτη το εσβησε και μου ειπε να μη "χαλαω" το προφιλ της δημοσια.

ΤΗΝ ΕΒΡΙΣΑ.

ΣΚΑΣΕ ΑΝΑΡΧΙΚΙΑ. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΣΑ. ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΡΙΑ. ΔΕ ΔΕΧΕΣΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΑΠΟΨΗ.

Δεν το διαβασε ακομα φυσικα, αλλα οταν το κανει σιγουρα θα με κανει block. Πολυ που με νοιαζει βεβαια...Την εχω γραμμενη.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ COMEBACK ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ

Περασε αρκετος καιρος απο τοτε που ο ιντερνετικος σταρ, ο Χρηστος ο πρωην κομμουνιστης εδωσε συνεντευξη στο μπλογκ μου.
Επιτελους επιστρεφει στην ελληνικη μπλογκοσφαιρα για να σχολιασει με το δικο του μοναδικο τροπο την καυτη πολιτικη επικαιροτητα.

-Χρηστο εχει περασει καιρος απο την τελευταια φορα που εδωσες συνεντευξη στο μπλογκ μου. Τι εχει αλλαξει εκτοτε στη ζωη σου; Εισαι ακομα πρωην κομμουνι;

Πρωτα βγαινει η ψυχη και μετα το κουσουρι...παντως οχι, δεν ειμαι ποτε κομμουνι. Τα λαθη ειναι για να μαθαινουμε και οχι για να τα επαναλαμβανουμε. Δεν εχουν αλλαξει πολλα στη ζωη μου. Συνεχιζω τις σπουδες μου κανοντας το μεταπτυχιακο μου τωρα, και μεχρι στιγμης ειμαι αφοσιωμενος σε αυτο.

-Πως σχολιαζεις τη νικη ΣΥΡΙΖΑ;

Μεχρι στιγμης, χωρις να θελω να κρινω τι θα γινει στη συνεχεια, αυτη τη στιγμη την κρινω αρνητικη. Απο την αλλη πολεμαω τα καναλια για το φιλο-συριζαιικο τους προσημο, και αυτο το infinite tsukoyomi που εχουν δημιουργησει στην Ελλαδα. Μια εικονικη πραγματικοτητα πως ολα πανε τελεια.

-Τι ειναι το τσουκογιομι;

Ειναι απο το Naruto, ενα jutsu που σε βαζει σε μια παραισθηση.

-Αν ο Τσιπρας κανει τελικα οσα εχει υποσχεθει πως θα νιωσεις;

Αν τα κανει; Καλα...Μα δεν πιστευω οτι θα κανει τιποτα. Οσο και να το θελει. Λεφτα δεν υπαρχουν...

-Τοτε γιατι τα λεει;

Γιατι ειναι κομμουνιστης.

-Οι κομμουνιστες δε θελουν παρε-δωσε με την Ε.Ε. Θελουν να βγουν απο το ευρω. Αυτος οχι.

Οι κομμουνιστες δε χρειαζεται να ξερουν απο οικονομια. Μονο να ταζουν μαθανε μεσα απο τα συνδικατα και να απαιτουν τα ανεφικτα. Εγω δεν πιστευω οτι εχει συναισθηση ο Τσιπρας του τι σημαινει ευρω και Ε.Ε.

-Τοτε γιατι ταξιδεψε στις Βρυξελλες προκειμενου να διαπραγματευτει;

Για να κανει ταξιδι αναψυχης, οπως εδειξαν τα πραγματα. Γιατι διαπραγματευση μεχρι στιγμης, δεν εχει κανει...Αν αλλαξει θεσεις, ΟΚ...Μα αν αλλαξει, αναγκαστικα δε θα υλοποιησει τις υποσχεσεις του. Κι εγω θα ηθελα να πηγαινα διακοπες στο φεγγαρι με το προσωπικο μου διαστημοπλοιο, μα αυτο ειναι αδυνατον.

-Επρεπε να βγει ξανα η ΝΔ λες; Και αν εβγαινε θα ηταν για καλο;

Οχι. Το μονο θετικο που θα ειχε η ΝΔ ειναι πως δε θα ειχαμε αυτες τις μπουρδολογιες στα καναλια, τις φρουδες ελπιδες και τις κοκορομαχιες με τους ευρωπαιους, γιατι απλα η ΝΔ ηξερε να διαπραγματευεται.

-Αρα καλυτερα ΝΔ;

Απο αυτη την πλευρα ναι. Απο την αλλη οχι. Γιατι η ΝΔ απεδειξε πως ειναι ανικανη να τα βαλει με το πελατειακο κρατος, τους ψηφοφορους της δηλαδη, και να τρεξει τις μεταρρυθμισεις και τις ιδιωτικοποιησεις οσο το δυνατον περισσοτερων δημοσιων οργανισμων. Οι κυριοι που τρεφονταν απο το δημοσιο (απο τους φορους μας δηλαδη) μια χαρα τρωνε και σημερα απο αυτους.

-Εσυ ποιο κομμα υποστηριζεις;

Τη ΔΡΑΣΗ. Στις εκλογες στηριξα μαζι με τη ΔΡΑΣΗ το ΠΟΤΑΜΙ. Απο προσωπα στηριξα την υποψηφιοτητα της κ. Λυμπερακη. Ασχετα αν διαφωνω σε ορισμενα απο οσα πιστευει, θεωρησα πως ηταν η καλυτερη επιλογη απο το ψηφοδελτιο του Ποταμιου στην περιοχη μου.

-Πως κρινεις οτι η ΧΑ βγηκε τριτο κομμα;

Δε βγηκε τριτο κομμα. Οι εγκληματικες οργανωσεις δεν παιρνουν θεση για μενα. Παντως, ενας απο τους λογους που ηθελα να στηριχθει το ΠΟΤΑΜΙ, ηταν και αυτος. Γιατι μονο το ΠΟΤΑΜΙ θα μπορουσε να κονταροχτυπηθει με τους ναζιστες.

-Χαιρεσαι που λειπεις απο την Ελλαδα;

Αναλογα πως το ρωτας. Σε θεματα ζωης προτιμω την Ελλαδα. Ειναι πιο ωραιο να ζει κανεις στην Ελλαδα παρα στη Γερμανια. Δεν ειναι καλο σε θεματα πολιτικης σταθεροτητας και ειδικα τωρα που η θεση μας στο Ευρω κινδυνευει.

-Τι θελουν οι εταιροι απο μας; Μας θελουν υποδουλωμενους ή δουλευουν για το καλο μας;

Οι εταιροι μας θελουν απλα το λογικο- να εχουμε μια ανταγωνιστικη οικονομια. Καμια σχεση με υποδουλωση και λοιπες θεωριες εξωγηινων. Θελουν το καλο τους - που τυχαινει να ειναι και του γενικου πληθυσμου - που βεβαια δεν ειναι οι εργατοπατερες των συνδικατων, οι βολεμενοι στο δημοσιο. Δε μπορουν να μας δινουν λεφτα για να τα τρωμε. Ειναι απλο.

-Φταινε οι Ελληνες που δεν τηρησαν τους ορους του μνημονιου ωστε τωρα να εχουμε ηδη βγει απο αυτο;

Φταινε οι κυβερνησεις που δεν μπορεσαν να προωθησουν το μεταρρυθμιστικο κομματι του προγραμματος. Φταινε που δεν μπορεσαν εξαρχης να υλοποιησουν το προγραμμα ζητωντας ισοδυναμα που μεταφραστηκαν σε μια υπερφορολογια. Αν ειχαμε το Καλοκαιρι πχ υλοποιησει το μεταρρυθμιστικο κομματι του προγραμματος, σημερα θα ημασταν πιο κοντα στο να βγουμε απο το μνημονιο με φυσιολογικο τροπο και να μπουμε σε συζητηση για τη ρυθμιση του χρεους.

-Οι αλλες χωρες τι ειχαν και βγηκαν απο το μνημονιο;

Υλοποιησαν το προγραμμα. Στην Ελλαδα αυτο δεν το κανανε οι κυβερνησεις. Φτιαχτηκαν μορφωματα εθνικιστικου χαρακτηρα, που πλεον κυβερνουν (οι ΑΝΕΛ), οι οποιοι λεγανε πως μας ψεκαζουν και πως καποιοι προδωσαν τη χωρα.

-Οι ΑΝΕΛ ομως συνεργαστηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γι' αυτο πλεον μας κυβερνα ενας εθνικοσοσιαλισμος. Εθνικιστες μαζι με σοσιαλιστες. Αντισημιτες μαζι με διεθνιστες. Η συνταγη ειναι παλαβη, οπως και οι ψηφοφοροι των κομματων αυτων.

-Δηλαδη η πλειοψηφια;

Δεν ειναι πλειοψηφια. Το αντι-ευρωπαικο κομματι της κοινωνιας παραμενει μειοψηφια. Δηλαδη οι πραγματικοι συριζαιοι, οι ΑΝΕΛ, οι ναζι και οι κομμουνιστες.

-Ο ΣΥΡΙΖΑ δε θελει να παραμεινουμε στο ευρω;

Το πραγματικο ΣΥΡΙΖΑ δε θελει. Παρα μονο αν η Ευρωπη μετασχηματιστει σε ενα μετακομμουνιστικο κρατος. Η Ευρωπη "κυβερναται" απο τη συντηρητικη παραταξη στο μεγαλυτερο ποσοστο της. Δηλαδη το Ευρωπαικο Λαικο Κομμα.

-Νιωθεις σταρ;

Παντα νιωθω σταρ. Ειτε στο ιντερνετ ειτε στη ζωη μου.