Σημερα φορεσα στη δουλεια ενα πουκαμισο ιδιο με αυτο που φοραει ο Βαρουφακης. Ηταν blue electric (ετσι δε λεγεται;). FUCK! I hate this colour. Δεν ενιωθα καλα με τον εαυτο μου φορωντας αυτο το ηλιθιο βαρουφακικο πουκαμισο. Το εβγαλα αμεσως και εμεινα με το t-shirt και ενιωσα πολυ καλυτερα. Τωρα ναι! Ημουν ο εαυτος μου.
Τα ρουχα παιζουν μεγαλο ρολο στο αν νιωθουμε ενταξει με τον εαυτο μας. Εχει μεγαλη σημασια να φοραμε ρουχα που μας πηγαινουν, που μας ταιριαζουν και νιωθουμε καλα φορωντας τα. Δεν εχει σημασια η μαρκα, δεν εχει σημασια τι ειναι στη μοδα, τι φορανε οι αλλοι, ουτε αν ειναι ακριβο. Σημασια εχει οταν το φοραμε να ειμαστε cool.
Γι' αυτο θα παω να πεταξω σημερα κιολας αυτο το απαισιο μπλε πουκαμισο. Ειχα πεταξει και ενα αλλο μπλε πουκαμισο πριν λιγες μερες. Τελικα μισω το μπλε χρωμα, εκτος αν ειναι σκουρο μπλε.
σκεφτηκα να ξεκινησω μια νεα στηλη εδω στο μπλογκ οπου θα εχω φωτογραφιες με αντρικα ρουχα και θα τα σχολιαζω. αυτο ισως με βοηθησει να βρω το προσωπικο μου στυλ.
εσεις εχετε βρει το προσωπικο σας στυλ; σας αρεσουν τα ρουχα που φορατε;
Σας ειχα πει για την Πηνελοπη. Αυτη η κοπελα ειναι μεσ στην απαισιοδοξια. Φουλ απαισιοδοξια. Αν ημουν Αθηνα δε θα ηθελα να κανω παρεα μαζι της. Οχι πως εγω ειμαι αισιοδοξος. Αλλα αυτη το εχει τερματισει. Ειναι παραξενο, γιατι ενω πολλες φορες αυτα που λεει ειναι πραγματα που τα σκεφτομαι κι εγω και τα λεω κι εγω, οπως οτι βαριεμαι τους παντες και τα παντα (αυτο ομως το λεω οταν ειμαι χαλια, δεν ειναι φιλοσοφια ζωης). Αν γνωριζα και αλλα τετοια ατομα σαν την Πηνελοπη, θα εφτιαχνα μια ομαδα "ανωνυμων απαισιοδοξων". Αυτο θα ειχε πλακα. Ομως ενω κι εγω πολλες φορες γινομαι απαισιοδοξος και προβληματιζομαι πολυ, δεν το παω στα ακρα. Εχω καποιες σπιθες αισιοδοξιας. Και το κυριοτερο ελπιζω. Η Πηνελοπη ειναι εντελως παραιτημενη. Δε βρισκει νοημα στο ενα, δε βρισκει νοημα στο αλλο. Της λεω να κανει πραγματα και λεει "μπα...δεν εχει νοημα". Δε θα ηθελα να κανω παρεα μαζι της. Εχω βαρεθει να συνομιλω με τετοια ατομα. Της ειπα οτι μαλλον δεν της ταιριαζει να δουλευει καθολου και επομενως εχει δυο επιλογες : ή να κερδισει πολλα λεφτα σε καποιο τυχερο παιχνιδι ή να βρει αντρα. Το πρωτο το απεκλεισε γιατι σιγα μην ειναι τοσο τυχερη (ασε που βαριεται να τρεχει στα πρακτορεια...) και το δευτερο το απεκλεισε γιατι δε θελει να φορτωνεται σε κανεναν. Της ειπα μετα να δει με θετικο ματι αυτο που σπουδαζει, δηλαδη το βοηθο φαρμακοποιου. Το βρισκει βαρετο. Το επελεξε απλα επειδη βρισκεις ευκολα δουλεια. "Αλλα και παλι δεν ξερω αν τελικα ειναι και τοσο ευκολο να βρεις δουλεια τελικα σε φαρμακειο. Νομιζω οτι προτιμουν αποφοιτους ΑΕΙ...Ισως τελικα επρεπε να εχω τελειωσει ΑΕΙ..." (ουφ). Μετα της προτεινα να φτιαξει ενα μπλογκ με θεματολογια τα φαρμακα. "Μπα βαριεμαι...". Ενταξει, την καταλαβαινω. Κι εγω περναω πολλες φορες φαση απολυτης βαρεμαρας και δεν εχω ορεξη για τιποτα απολυτως. Για καποιο παραξενο λογο ομως οταν ακουω να μου το λενε αυτο αλλοι δε μου αρεσει και δεν ταυτιζομαι παντα. Μαλλον επειδη οσοι τυχαινει να γνωριζω και εχουν θεμα με την βαρεμαρα, ειναι υπερβολικα βαριεστημενοι και απαισιοδοξοι. Εγω ειμαι ρομαντικα απαισιοδοξος και δεν γινομαι ισοπεδωτικος. Δεν τα βαφω ολα μαυρα, παροτι το μαυρο ειναι το αγαπημενο μου χρωμα. Τι νοημα εχει να εισαι εντελως απαισιοδοξος; Τι νοημα εχει να μην ελπιζεις; Μετα της ειπα οτι αν καποιος καταφερει να κερδισει πολλα λεφτα σε καποιο τυχερο παιχνιδι, εχει εξασφαλιστει για μια ζωη και δε χρειαζεται να δουλευει. ΚΑΙ ΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; Οτι μπορει να του τα κλεψουν ή να του τα φαει η τραπεζα...
Σημερα μου ειπε επιτελους το boss οτι αυριο αλλαζω ποστο εργασιας. Του το ειχα ζητησει εδω και 3 βδομαδες. Μερα παρα μερα του χτυπουσα την πορτα και με αυτη την ηλιθια σπαστικη ντροπαλοσυνη που με πιανει με συγκεκριμενα ατομα, τον ρωτουσα αν ασχοληθηκε με το θεμα μου. Βασικα δεν τον ρωτουσα. Ελεγα κατι τετοιο : "Ε μηπως τυχον...εεε", αυτος καταλαβαινε τι ηθελα και μου ελεγε οτι θα μου απαντησει στις επομενες μερες. Οι μερες περνουσαν και δεν ειχα απαντηση. Οι μερες αυτες ηταν πολυ πιεστικες και δυσκολες. Η δουλεια αυτη μου ηταν αφορητη. Τη μισουσα. Την εκανα καταναγκαστικα, με επιασαν ψυχαναγκασμοι. Δε μπορουσα να συγκεντρωθω. Το μονο που ηθελα ηταν να μου πει ο διευθυντης οτι απο αυριο αλλαζω ποστο. Τελικα η υπομονη μου ανταμειφθηκε. Δε θα αντεχα μερα παραπανω. Σημερα δε δουλεψα καθολου. Ζητησα να φυγω 2 ωρες νωριτερα (υποτιθεται) αλλα εφυγα πανω στην ωρα! Δεν κρατιομουν. Πηγα να αγορασω μερικα καλα ρουχα, μια και αυριο αλλαζω ποστο και μαλλον θα ειναι πιο κυριλε και sos, μετα συνειδητοποιησα οτι δεν εχω πολλα λεφτα, ειδικα για κυριλε ρουχα.
Σκεφτομουν βλεποντας τις βιτρινες με τα κυριλε ρουχα (τα οποια ομολογω οτι μου αρεσουν και μαλιστα πολυ) αν θα εχω ποτε τοσα πολλα χρηματα, ωστε να πηγαινω να ψωνιζω τετοια ρουχα ανετα, χωρις να σκεφτομαι οτι μετα θα μου τελειωσουν τα λεφτα. Επισης σκεφτομουν αν αυτα τα ρουχα τελικα μου πηγαινουν ή αν τελικα μου αρεσει και μου ταιριαζει να ντυνομαι μονο με casual ρουχα.
to be honest, προτιμω και νιωθω περισσοτερο ο εαυτος μου οταν φοραω casual ρουχα. Σακακι και γραβατα δεν εχω φορεσει ποτε. Και μαλλον δε θα φορεσω ποτε. Πολλες φορες οταν φοραω πουκαμισο δε νιωθω και πολυ ανετα με τον εαυτο μου. Σα να με πιεζει. Σα να με φοραει αυτο και οχι εγω. Με τα casual ρουχα νιωθω περισσοτερο ο εαυτος μου.
Οταν ημουν μικρος θυμαμαι οτι μισουσα οταν επρεπε αναγκαστικα να παω σε καποιο γαμο, βαφτιση κτλ με τους γονεις μου και να φορεσω "τα καλα μου". Απο τοτε μου εχει μεινει αυτο. Καποιοι ανθρωποι μενουν για παντα παιδια. Κι εγω ειμαι ενας απο αυτους.
Δε θελω να μεγαλωσω. Απο την αλλη ομως, καμια φορα βλεπω εναν μπιζνεσμαν με το κινητο του, το ακριβο του σακακι, το αμαξι και λεω "το θελω και εγω αυτο".
Πισω απο την εικονα αυτη ομως κρυβονται υποχρεωσεις, αγχος, τρεξιμο, αγωνια, οικονομικη ανασφαλεια και οχι απαραιτητα αυτοπεποιθηση και ικανοποιηση.
Κι ετσι γυρναω στο παιδικο-εφηβικο κομματι του εαυτου μου και τραγουδαω απο μεσα μου το here's to never growing up της avril.
Μου θυμιζει τον εαυτο μου καμια φορα η αβριλ. Ενω μεγαλωνω θελω να συνεχισω να φοραω τα all-star μου και να κανω σκειτ, οπως στα 19. Βεβαια, all-star εχω να φορεσω κατι χρονια και σκειτ δεν εχω κανει ποτε στη ζωη μου, αλλα καταλαβαινετε τι εννοω...
Διαβαζα σημερα μια συνεντευξη του Μαριου Αθανασιου σε ενα περιοδικο που μιλουσε για το ρολο του στους "Συμμαθητες" και αν εχει κοινα :
"Υπαρχουν κοινα στοιχεια, οπως η διαθεση να κρατιεται με νυχια και με δοντια απο την παιδικη και εφηβικη ζωη του. Την εχω κι εγω. Μια διαθεση να ζουμε οσο μπορουμε ανεμελα, να κραταμε την ευτυχια μας σε παιδικες αποχρωσεις που ειναι παρα πολυ δυσκολο οσο περνανε τα χρονια και μεγαλωνουμε. Ειναι κοντρα στη ροη των πραγματων αλλα και των καιρων, ετσι οπως εχει εξελιχθει η κοινωνια μας".
Εγω ειμαι ενας παραξενος συνδυασμος ατομου που θελει να παραμεινει παιδι και που ταυτοχρονα γουσταρει πολλα απο αυτα που εχουν οι μεγαλοι, ενω επισης θελει να αφησει για παντα πισω του και να μη θυμαται τα χρονια της εφηβειας. Σπυρακια (μεγαλωσα και ακομα εχω), βαρετο σχολειο, βαρεμαρα, νευρα, απομονωση, ηλιθιοι συμμαθητες, πληρης εξαρτηση απο γονεις κτλ. No thanx.
Ειμαι λοιπον σε αυτο το παραξενο ενδιαμεσο και μαλλον θα συνεχισω να ειμαι.
Ειμαι 27 χρονων και ακομα δεν ξερω τι ακριβως θελω απο τη ζωη μου. Ξερω μονο τι δε θελω.
