ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΑΣ;

Καλησπερα αντιπροσωποι
αν και η ηλικια για μενα δεν ειναι παρα ενας αριθμος, αναρωτιεμαι αν οσο μεγαλωνει κανεις, χανει τη φαντασια η οποια υπαρχει σε ολους μας, αλλα με διαφορους τροπους καταστρεφεται και φθειρεται. Η φαντασια, αυτο το ομορφο πραγμα που κανει τη ζωη συναρπαστικη, που μπορει να κανει αυτο που μοιαζει βαρετο και ανουσιο να μην ειναι, να σε απογειωσει, να δωσει νοημα στην πεζη καθημερινοτητα, να κανει την καρδια σου να χτυπα και να νιωσεις πως ολος ο κοσμος ειναι δικος σου και ολα να τα βλεπεις σαν παραμυθι και ολους αυτους που κανουν και λενε κακα πραγματα, σαν τους κακους ηρωες που εχει καθε ιστορια.

Μεγαλωνοντας κανεις, τη χανει τη φαντασια; Και γιατι;

Θυμαμαι, ειχα διαβασει μια συνεντευξη του Ευγενιου Τριβιζα που ελεγε οτι το σχολειο συμβαλει καθοριστικα στο να χασουν τα παιδια τη φαντασια τους. Σε βαζουν σε μια διαδικασια να απομνημονευεις αχρηστες πληροφοριες, να δινεις σημασια μονο στις εξετασεις και στο να περασεις το μαθημα, να σε νοιαζει αν θα παρεις 20 και οχι 18 κτλ. Τα σχολεια τελικα τι προσφερουν; Περισσοτερο χωρος δυστυχιας ειναι. Αλλα δε θα πω σε αυτο το ποστ για ολα τα αρνητικα και τις ελλειψεις του εκπαιδευτικου συστηματος. Αυτο που ειναι προφανες ειναι οτι το σχολειο δεν καλλιεργει ουτε στο ελαχιστο τη φαντασια.

Περισσοτερο απο το χιουμορ, χρειαζομαστε τη φαντασια. Η φαντασια ειναι πολυ ανωτερη απο το χιουμορ, που περισσευει πια στην εποχη μας, ειδικα το ψευτοχιουμορ, το ευκολο και χοντροκομμενο και φτηνιαρικο χιουμορ που το βρισκεις απλετο παντου. Η φαντασια ειναι ενα πολυ καταπιεσμενο και βαθια κρυμμενο μεσα μας συναισθημα και φαινεται πως λιγοι, μπορουν, απο την εφηβεια και μετα, να κρατησουν επαφη μαζι της. Παρα πολλοι μεγαλωνουν και μαλλον τη χανουν εντελως. Πεθαινει μεσα τους οριστικα, μαζι με την επαναστατικοτητα. Η δυσκολη καθημερινοτητα, οι υποχρεωσεις, οι σκοτουρες, η γκρινια, το να τα βγαλεις περα, η δυσκολη και απανθρωπη πολλες φορες ζωη στη μεγαλουπολη, τα συγχρονα θεαματα που ειναι κακη αντιγραφη της καθημερινης ζωης, τα κατασκευασμενα προτυπα των μιντια, η τεχνη που δεν εχει καθολου φαντασια, αλλα αποσκοπει μονο στο ευκολο και γρηγορο κερδος. Ολα αυτα και αλλα συμβαλλουν στο να φθειρεται ολο και περισσοτερο η φαντασια μεχρι να εξαφανιστει εντελως. Μονο λιγοι ξυπνιοι, χαρισματικοι, τυχεροι, ξεχωριστοι κρατανε επαφη μαζι της και με τη βοηθεια του Θεου, της τεχνης και του dna τους, και παρα το οτι ζουν οπως οι αλλοι ανθρωποι, την κρατανε αλλα και την αναπτυσσουν.

Εσεις τι σχεση εχετε ή ειχατε με τη φαντασια; Την εχετε χασει και αν ναι γιατι; Πιστευετε μπορει καποιος αν την εχει χασει, να την βρει ξανα και πως;

ΤΙ ΑΓΟΡΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ-ΜΑΡΚΕΤ

Ιδου τι αγορασα χθες απο το σουπερ-μαρκετ :

τετράδιο σπυράλ 1,50 
new wave πυλός γλυπτικής 5,47 
(άμα έχεις μαλλί παράξενο και τόσο ίσιο σαν το δικό μου αναγκάζεσαι να παίρνεις τέτοια προϊόντα)
2 γάλα βλάχας ελαφρύ 2,04
listerine στοματικό διάλυμα 3,99
αυγά χαλκιαδάκης 6αδα 1,55
ρύζι καρολίνα 3 ΑΛΦΑ 500γρ. 1,55
χυμός πορτοκάλι όλυμπος 2,42
χυμός life σταφύλι πορτοκάλι και ρόδι 2,58
καφές Δανδάλη 100γρ. 1,22
γιαούρτια activia με δημητριακά 0,99
παξιμαδάκια παρέα με ελαιόλαδο τομάτα και πιπεριά 2,99
νερό ΟΦΗ 6αδα 1,60

ΣΥΝΟΛΟ : 26,56 ΕΥΡΩ

ΣΧΟΛΙΑ :

Ακριβός ο πηλός, αλλά αν πας σε κομμωτήριο θα δώσεις το λιγότερο 15 ευρώ για κάτι αντίστοιχο και όχι απαραίτητα καλύτερης ποιότητας. Τα ζελέ είναι πιο φτηνά αλλά είναι ελεεινά, σου καταστρέφουν το μαλλί, το σκουραίνουν και το κάνει να είναι γλοιώδες και υγρό. Ο πηλός δίνει φυσικό look. Το νερό ΟΦΗ ήταν κακή επιλογή, γιατί δεν ξέρουμε αν είναι καλό και το ΖΑΡΟΣ είναι πιο φτηνό από αυτό. Ο χυμός όλυμπος (με την ωραία διαφήμιση) έχει καλή τιμή και τον επιλέγω επειδή διατηρείται στο ψυγείο (σε σχέση με την αμίτα και την ήβη που είναι εκτός ψυγείου και δε μου αρέσει καθόλου αυτό) και έχει ωραία συσκευασία. Φαίνεται φρέσκος κι ωραίος χυμός και θα τον προτιμώ από τον life πορτοκάλι. Από life θα συνεχίσω να παίρνω τον αγαπημένο μου χυμό πορτοκάλι σταφύλι και ρόδι. Τέλειος χυμός! Ωραία τα παξιμαδάκια παρέα και σε καλή τιμή.

ΤΟ ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ

Ήταν κάποτε ένα παιδί που για πολύ καιρό είχε θλιμμένο βλέμμα και ήταν κατσούφης. Ήθελε συνέχεια να είναι στο κρεβάτι, δεν είχε όρεξη να κάνει σχεδόν τίποτα. Η οικογένεια του τον έβλεπε έτσι και του έλεγε διάφορα όπως : "σταμάτα να είσαι κατσούφης", "άλλαξε διάθεση", "σταμάτα να σκέφτεσαι άσχημα πράγματα", "χαμογέλα", "σταμάτα τη γκρίνια", "έλα μαζί μας μια βόλτα να δεις πώς θα τα ξεχάσεις" "βρες φίλους", "βρες να κάνεις πράγματα και σταμάτα να είσαι έτσι", "για πόσο καιρό θα είσαι ακόμα έτσι", "μας έχεις κουράσει". Βέβαια, η οικογένεια του τα έλεγε όλα αυτά από ενδιαφέρον. Δεν ήθελε να βλέπει το παιδί να είναι έτσι. Υπάρχει όμως κάτι που δε σκέφτηκε να κάνει η οικογένεια. Να κάτσει δίπλα στο παιδί και ήρεμα, χωρίς φωνές, που το κάνουν να θυμώνει και να φωνάζει κι αυτό, να το ρωτήσουν "τι έχεις;". Η ερώτηση αυτή είναι κάπως παράξενη, το παιδί μπορεί να μην ξέρει και το ίδιο τι έχει και όλα να είναι μπερδεμένα στο μυαλό του. Μπορεί και να μη θέλει να πει τι έχει. Αλλά η ερώτηση αυτή είναι η αρχή. Μετά σιγά-σιγά με ήρεμο τρόπο και δείχνοντας στο παιδί ότι θέλει πραγματικά ο γονιός να μάθει τι τον ταλαιπωρεί, θα το κάνει να ανοιχτεί και να μιλήσει. Και τότε είναι που το παιδί θα αλλάξει και θα φύγει το βλέμμα του κατσούφη του νευρικού και του θυμωμένου. Λέγοντας όσα τον απασχολούν και με τον γονιό να τον ακούει προσεχτικά, χωρίς παρατηρήσεις και λόγια όπως "τι υπερβολές και τι βλακείες λες", το παιδί ήδη έχει κάνει ένα πάρα πολύ σημαντικό βήμα όχι μόνο στο να αλλάξει η διάθεση του, αλλά στο να γίνει ένας καλύτερος και πιο συγκροτημένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δε θα πάει αύριο να κλέψει, να ληστέψει, να βιάσει, να κάνει πορνεία, να σκοτώσει, να πληγώσει το συνάνθρωπο, ακριβώς επειδή κι αυτός πληγώθηκε. Θα κάνει ένα βήμα στο να γίνει ένας άνθρωπος που θα ακούει και θα δείχνει κατανόηση στη δυστυχία των άλλων, με τον ίδιο τρόπο που του έδειξαν οι γονείς του. Θα είναι ένας άνθρωπος χωρίς θυμό και απωθημένα που θα τον οδηγήσουν σε αρρώστιες.

Το παιδί αυτό είναι ο έφηβος της διπλανής πόρτας αλλά είναι και ο νέος που έχει περάσει την εφηβεία, αλλά ακόμα εξαρτάται από τους γονείς του ή τους έχει ανάγκη. Πολλά παιδιά επιζητούν πάντα το στήριγμα των γονιών ενώ και οι γονείς από μόνοι τους δείχνουν το ενδιαφέρον τους για τα παιδιά, ακόμα κι αν είναι ανεξάρτητα. Πολλά παιδιά θεωρούν (πολλές φορές δικαίως) υπαίτιους τους γονείς τους για κάποια πράγματα και γι' αυτό μπορεί να περνάνε τα χρόνια και να επιζητούν την προσοχή τους. Υποσυνείδητα ίσως θέλουν τους γονείς τους να τους πουν συγγνώμη ή να ασχοληθούν πολύ μαζί τους για να εξιλεωθούν έτσι για όσα έκαναν. Η κλασική ατάκα των εφήβων "δε με καταλαβαίνετε" αλλά και αυτή που λένε οι γυναίκες "θέλω κατανόηση" μοιάζουν χαζές αλλά έχουν βάση. Το παιδί που είναι θλιμμένο και θυμωμένο, θέλει κάποιος να το καταλάβει κι όχι να του πει τι να κάνει (και η ατάκα "μη μου λέτε τι να κάνω" των εφήβων επίσης έχει βάση). Ο έφηβος και ο νέος μπορεί να μην έχει ακόμα συγκροτημένη προσωπικότητα και οι ατάκες που λέει να θεωρούνται αφελείς από τους γονείς, αλλά είναι αυτές που πρέπει να προσέξουν. Το να μπεις βέβαια στη θέση του άλλου και να τον καταλάβεις, είναι δύσκολο έως και ακατόρθωτο, κι ας είναι και παιδί σου.

Το γεγονός, πάντως, είναι ότι οι γονείς και η οικογένεια συνηθίζει να βάζει τις φωνές στο θλιμμένο και θυμωμένο παιδί, και να του λέει τι να κάνει. Πρόσφατα διάβασα ότι το να λες σε κάποιον κακοδιάθετο "χαμογέλα" έχει αποδειχτεί επιστημονικά ότι δε βοηθάει καθόλου. Για να είμαστε και δίκαιοι, βέβαια, το να αντιμετωπίσεις έναν κακόκεφο, δεν είναι και εύκολο και μπορεί κι εμείς οι ίδιοι που υπήρξαμε κακόκεφοι, να κάνουμε τα ίδια λάθη που κάνουν οι άλλοι με μας. Συμβουλή; Άσε τον ήσυχο (να και μια άλλη ατάκα των εφήβων που έχει μεγάλη βάση, το "αφήστε με ήσυχο", δεν καταλαβαίνω αφού τους το λέει γιατί δεν το κάνουν;). Μη δείξεις όμως αδιαφορία και μην δείξεις ότι δε σε νοιάζει και είσαι χαρούμενος και κάνεις τα δικά σου. Πες του ότι όταν τον χρειαστείς θα είσαι εκεί. Μετά από λίγο πήγαινε κοντά του και πιάσε του το χέρι και μίλα του ήρεμα. Μπορεί να έχει ηρεμήσει και να θέλει να σου μιλήσει. Ακόμα κι αν σε κατηγορήσει, θα το κάνει με ήρεμο τρόπο και όχι με φωνές. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο.

Άκου το θλιμμένο και θυμωμένο παιδί. Μπες στη θέση του. Η απογοήτευση δεν είναι δύσκολο να εισχωρήσει μέσα του, όπως ο ιός εισχωρεί στους υπολογιστές. Ο κόσμος είναι σκληρός, η εποχή απαιτητική, οι άνθρωποι εγωιστές και ανταγωνιστικοί. Δε θέλει και πολύ να τρελαθείς, πόσο μάλλον να σου χαλάσει η διάθεση...

ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Υπερπροστατευτικοτητα...μια λεξη αρρηκτα συνδεδεμενη με τους γονεις. Ποσες και ποσες φορες οι γονεις ελεγχουν τα παιδια τους με την προφαση του ενδιαφεροντος και της προστασιας και επειδη αυτοι "ξερουν τι ειναι καλο"; Πολυ προτου ενα παιδι μπει στην (υποτιθεμενη και αγνωστο ποτε ξεκιναει και ποτε τελειωνει) εφηβεια. Απο τοτε που το παιδι εχει την αναγκη να φαει την καραμελα ή ολοκληρο το κουτι με τη ζαχαρη, μεχρι το Λυκειο, το πανεπιστημιο, το γαμο, τη βαφτιση κτλ κτλ. Δεν εχει τελειωμο. Και σε χωρες σαν την Ελλαδα το φαινομενο του...ενδοοικογενειακου ελεγχου και προστασιας ειναι πολυ πιο εντονο. Στην Αμερικη τα πραγματα βεβαια ειναι αλλιως. Γινεσαι 18 και φευγεις απο το σπιτι και κανεις τη ζωη σου. Βεβαια, ισως και αυτο να ειναι το αλλο ακρο και να μην ειναι απαραιτητα μονο καλο. Ενα παιδι μετα τα 18 δεν ειναι απαραιτητα ωριμο και ετοιμο να αναλαβει ευθυνες και να παρει τη ζωη στα χερια του...ειδικα αν εχει περασει μια διαταραγμενη (κυριως εξαιτιας των γονιων και της οικογενειας) εφηβεια.

Μοιαζει με ιστορια επαναλαμβανομενη στο διαβα του χρονου, αλλες φορες μοιαζει με καρικατουρα απο σιριαλ και μπορεις να το δεις με χιουμορ, αλλοτε μοιαζει με φυλακη που σε τρελαινει. Οι γονεις αθελα τους στεκονται πολλες φορες εμποδιο στα ονειρα των παιδιων τους...Τα εγκλωβιζουν στις δικες τους επιθυμιες και ονειρα...Ποσοι γονεις θελουν να δουν τα παιδια τους για παραδειγμα να ακολουθουν ενα συγκεκριμενο επαγγελμα, το οποιο δεν ακολουθησαν αυτοι; Ποσοι γονεις τα αναγκαζουν να ζησουν συμφωνα με τον τροπο που αυτοι θελουν; Ποσοι τα βαζουν να παντρευτουν με ατομα που αυτοι (ακομα και σημερα) επιλεγουν; Ποσοι τα βαζουν να κανουν επιλογες τετοιες ωστε να προσελκυουν τα θετικα σχολια της κοινωνιας και του περιγυρου τους; 

Ας θυμηθουμε την ταινια "Ο κυκλος των χαμενων ποιητων". Εκει ο νεαρος πρωταγωνιστης αυτοκτονει εχοντας εναν γελοιο (επιεικως) και στενομυαλο (επισης επιεικως) πατερα που θελει σονι και ντε να γινει δικηγορος, χωρις ποτε να του περασει απο το μυαλο του που ειναι φτιαγμενο μονο για να διαβαζει νομους, οτι το παιδι του πολυ απλα δε γουσταρει τη Νομικη. Το κλασικο λαθος των γονιων. Δε ρωτανε ποτε το παιδι τι θελει πραγματικα. Μοναχα "κανε αυτο, κανε το αλλο, ειναι για το καλο σου". Και αντε μετα ο εφηβος που δεν εχει αναπτυξει την προσωπικοτητα του να υπερασπιστει τον εαυτο του και να τους παει κοντρα. Κι οταν το κανει, το κανει με αδεξιο τροπο και τελικα τα κανει ολα χειροτερα.

Ας δουμε και το παραδειγμα σιριαλ οπως το "7 θανασιμες πεθερες". Μπορει να φαινεται οτι ειναι μια απλη κωμικη σειρα που εχει στοχο να κανει το φιλοθεαμον κοινο να περασει καλα και να ξεχαστει, αλλα μεσα στην ελαφραδα του, περναει αληθειες και δειχνει την ελληνικη κοινωνικη πραγματικοτητα οπως ακριβως ειναι. Κοινως, κυρατσες απ' ολα τα μερη της Ελλαδας, που ελεγχουν τις ζωες των μαντραχαλων τους, που ειναι συνεχεια απο πανω τους και περνανε απο εξονυχιστικο ελεγχο τις συντροφους τους και ποτε δεν τις εγκρινουν. Και βεβαια, αν δεν ειναι η μητερα (ή και η γιαγια) θανασιμη πεθερα που μοιαζει με καρικατουρα, θα ειναι μια πιο αναλαφρη εκδοχη που παντα κατι αρνητικο θα βρισκει στη/στο συντροφο του παιδιου της, που θα θελει να μαθει την οικογενειακη κατασταση του/της, που θα εναντιωνεται με οποιο τροπο στη σχεση του.

Δειτε και τα τουρκικα σιριαλ. Πολλοι ειναι αυτοι που τα κατακρινουν, και χωρις να το ξερουν και οι ιδιοι, ο λογος που το κανουν ειναι ο συντηρητισμος που βγαζουν. Συντηρητισμος που δηθεν παραπεμπει σε παλιοτερες δεκαετιες, τοτε που οι γονεις παντρευαν τα παιδια τους με προξενια, αλλα που τελικα δεν εχει ξεπεραστει και σημερα. Ποσες και ποσες γιαγιαδες και γονεις κανουν κακο χαμο και βλεπουμε 100 και βαλε επεισοδια να προσπαθουν να χωρισουν το ζευγαρι. Αν το σκεφτειτε, τα περισσοτερα σιριαλ ετσι ειναι. Απο το πρωτο τουρκικο που ειδαμε στην ελληνικη τηλεοραση, "τα συνορα της αγαπης", μεχρι και το "Asi". Τη γιαγια απο το "ερωτας και τιμωρια" τη θυμαστε; Αυτη η γυναικα συμβολιζει τον ανελεητο συντηρητισμο και αφορητα πιεστικο ελεγχο που ασκει η οικογενεια σε χωρες ανατολικες σαν τη δικη μας και τη Τουρκια. Γιατι ο γονεικος ελεγχος και παρεμβατισμος υπαρχει παντου, αλλα στις χωρες αυτες ειναι πιο εντονος. Κι εχουμε εμεις τα ελληνοπουλα την τυχη, αφενος, να μας φροντιζουν και να μας τα προσφερουν ολα οι δικοι μας, και αφετερου, να οριζουν και να ελεγχουν τη ζωη μας, βγαζοντας μας απο τα ρουχα μας και οδηγωντας μας στη δυστυχια.

Και βεβαια, παραδειγματα των γονιων που ανακατευονται στις ζωες των παιδιων βλεπουμε και σε πολλα ελληνικα σιριαλ, απο αυτα του Μανουσακη, μεχρι και σε κωμωδιες. Και απο λογοτεχνικα βιβλια μεχρι στιχους σε τραγουδια. Σιγουρα θα ξερετε καποιο. Η τεχνη, αλλωστε, αντιγραφει τη ζωη.

Οι γενιες αλλαζουν, βεβαια. Μπορει οι γονεις μας να ειναι καπως συντηρητικοι, αλλα σιγουρα δεν ειναι τοσο οσο ειναι οι παππουδες μας, ποσο μαλλον οι προπαππουδες μας. Πολλοι εχουν την τυχη να εχουν νεους γονεις που ειναι προχωρημενοι, ανοιχτομυαλοι, που δινουν ελευθερια στα παιδια τους, που ξερουν να τα ακουν, που δειχνουν κατανοηση στα λαθη τους, που τα αφηνουν να πεσουν για να μαθουν. Κανεις γονιος παντως δε θα εδινε απλετη ελευθερια σε ενα παιδι, γιατι ολοι (σχεδον) οι γονεις ενδιαφερονται για το καλο των παιδιων τους, οποτε δε θα το αφηναν να κανει κατι που σιγουρα θα τον εφερνε σε κινδυνο. Αλλο ομως να το προστατευεις και να του δειχνεις τον σωστο (κι αυτο σηκωνει κουβεντα) δρομο κι αλλο να το ελεγχεις και να το καταπιεζεις. Αν συγκρινεις ομως τη μανα σου με τη γιαγια σου, σιγουρα η δευτερη υπερτερει σε συντηρητισμο και ελεγχο. Ποια θα σου κανει περισσοτερη κριτικη για την κοπελα σου; Ποια θα κανει περισσοτερο χαμο αν δεν κανεις κατι...κοινωνικα αποδεκτο; Ποια θα παθει...καρδιακο αν μαθει οτι εισαι γκει, αριστερος, αναρχικος, οτι εχεις κλεψει, οτι εκανες τατουαζ, οτι μεθυσες, οτι εισαι κατα του γαμου και των κοινωνικων συμβασεων, οτι σου αρεσει να πηγαινεις σε πορειες και να παιζεις ξυλο με τους μπατσους, οτι θες να παρεις διαζυγιο και να ξεδωσεις με το δικο σου τροπο; Θυμαμαι το πολυ αυστηρο υφος που ειχε ο αγαπημενος μου παππους οταν εκανα κατι "κακο", τις φωνες του και ποσο αγριος γινοταν και ουτε θελω να φανταζομαι τι θα εκανε αν εκανα χειροτερα απο αυτα. Και μετα τον συγκρινω με τον πατερα μου, που κι αυτος αυστηρος ειναι καποιες φορες, αλλα καμια σχεση με τον παππου. Τεραστιο το χασμα γενεων.

Και αυτο το αγεφυρωτο χασμα ειναι πηγη δυστυχιας για τα μελη της οικογενειας. Παντα το παιδι εχει αναγκη να κανει κατι επαναστατικο, και οσο οι γονεις εναντιωνονται σε αυτο, η επιθυμια αυτη μεγαλωνει και δυστυχως απο υγιη επανασταση που θα ηταν γινεται επικινδυνη. Αλκοολ, μεγαλες ταχυτητες στους δρομους, θυμος που σε κανει να τα σπας ολα, δυσκολια να συγκεντρωθεις στη δουλεια σου, ξεσπας στους αλλους, σου φταινε ολοι, οι πολιτικοι, η κοινωνια. Μα η κοινωνια ειναι οι γονεις σου, ειναι κι συ ο ιδιος. Ειναι οι ανθρωποι οι ιδιοι που ειναι...θυματα της ιδιας της κοινωνιας. Ο ενας επηρεαζει τον αλλον. Ολα ειναι μια περιπλοκη αλυσιδα. Τα περισσοτερα εγκληματα γινονται με ριζα του κακου την οικογενεια.

Τι ειναι σωστο και τι ειναι λαθος ειναι μια μεγαλη φιλοσοφικη και κοινωνιολογικη κουβεντα και ειναι κατι που δεν ειμαστε θεση να ξερουμε οσο μεγαλοι κι αν ειμαστε. Ποσο μαλλον οταν εισαι μικρος. Πως θα μαθεις, αλλωστε να τα ξεχωριζεις, αν δεν τα δοκιμασεις και αν δε φας τα μουτρα σου; Και γιατι να ειναι ο γονιος αυτος που θα ξερει ποιο ειναι το σωστο και ποιο το λαθος για το παιδι, ωστε να του υποδειξει ή και να το εξαναγκασει να το κανει; Και αν το σωστο γι' αυτον, ειναι η αιτια που θα το οδηγησει στην καταθλιψη και τη δυστυχια; Κι αν εχει αναγκη να κανει αυτο που ο γονιος θεωρει λαθος; Οταν καταπιεζονται οι αληθινες επιθυμιες και ορμες, τοτε δε θελει καθολου μυαλο και επιστημονικη γνωση για να καταλαβεις οτι οδηγεισαι στη δυστυχια και στην αλλοτριωση. Οταν δεν υπακους στις επιθυμιες του σωματος και του μυαλου σου, τρελαινεσαι. Ειναι απλο. Και σε αυτο καθοριστικο ρολο παιζουν οι γονεις. Που βεβαια παντα ενδιαφερονται για το καλο σου...

Πολλες φορες, για να μην ειμαστε κι αδικοι, οι γονεις, οντως καταφερνουν (κυριως αυτοι που εχουν τον τροπο να μιλανε ηρεμα με τα παιδια) να τους υποδεικνυουν ενα δρομο ζωης που τελικα τα παιδια τον ασπαζονται και βρισκουν νοημα και χαρα σε αυτον. Πολλες φορες, τα παιδια κανουν επιλογες με τις οποιες συμφωνουν και οι γονεις και ειναι ολοι χαρουμενοι. Η πραξη βεβαια δειχνει οτι αυτο ειτε σπανιο θα ειναι, ειτε πολυ δυσκολο. Καποιες φορες, χρειαζεται να παρεμβει και ειδικος ψυχολογος, ωστε να τα βρουν οι δυο μεριες και να ειναι χαρουμενες χωρις να θρηνησουμε θυματα. Γιατι η οικογενεια ειναι ενα πεδιο μαχης. Παντως, το οτι τελικα μοιαζει να ειναι ζητουμενο οι γονεις να συμφωνουν με αυτα που κανουμε, δεν πρεπει να ειναι λογος, ωστε να σκεφτομαστε τι απο αυτα που μπορουμε να κανουμε θα ευχαριστουσε τους γονεις μας. Λαθος στο οποιο υποκυπτουν πολλοι. Πρωτα κανουμε αυτο που ευχαριστει εμας και αν αυτο αρεσει και στους γονεις μας, αυτο ειναι καλο. Ακουγεται ωραιο, αλλα ειναι δυσκολο.

Ο λογος ειναι οτι πολλες φορες τα παιδια αναγκαζονται να πηγαινουν με τα νερα των γονιων τους και να τους ευχαριστουν, (χωρις να ευχαριστιουνται τα ιδια) για λογους οικονομικους. Ειδικα στην Ελλαδα, της ανεργιας, των χαμηλων μισθων, που τα παιδια καθυστερουν πολυ να πιασουν δουλεια και να γινουν ανεξαρτητα (ή που δε γινονται ποτε), η οικονομικη εξαρτηση απο τους γονεις ειναι αναποφευκτη. Κι οταν ξερεις οτι εξαρτασαι απο καποιον οικονομικα, οτι αυτον καθοριζεται η επιβιωση του (κι υστερα η ευζωια), τοτε δεν εχεις πολλες επιλογες. Πρεπει να συμβιβαστεις, να κανεις πολλα απο αυτα που σου ζηταει, να υποχωρησεις, να δωσεις για να παρεις. Και να κανεις επιλογες που θα ευχαριστησουν το "αφεντικο" σου για να σου δωσει τα λεφτα. Γιατι, καπως ετσι μοιαζει ο γονιος. Με αφεντικο που πρεπει να το υπακους. Και χειροτερα. Να κανεις πραγματα που τον ευχαριστουν. Να κανεις επιλογες που συμφωνει με αυτες. Τουλαχιστον στο αφεντικο της δουλειας, απλα εκτελεις τα καθηκοντα που εχεις αναλαβει. Και μετα κανεις τη ζωη σου. Με το γονιο αναγκαζεσαι πολλες φορες να κανει τη ζωη που θελει αυτος!

Γι' αυτο ειναι πολυ εξυπνη κινηση οσοι εχουν υπερπροστατευτικους γονεις, μετα τα 18 να ξεφευγουν και να δινουν προτεραιοτητα στη δουλεια. Να κανουν οποια δουλεια βρουν, προκειμενου να ειναι ανεξαρτητοι και να μην αναγκαζονται να ειναι υπολογοι στους γονεις, να μην εχουν αναγκη τα λεφτα τους και να κανουν γι' αυτα υποχωρησεις. Στην αρχη ειναι δυσκολο, μετα ομως, κατακτας την ανεξαρτησια σου και οι ιδιοι οι γονεις σε βλεπουν αλλιως. Εισαι δυνατος και μπορεις να υπερασπιστεις πιο ευκολα τις επιλογες σου. Υποθετω βεβαια, γιατι δεν το εχω δοκιμασει.

Μερικοι γονεις ειναι τοσο ηλιθιοι, αμορφωτοι, οπισθοδρομικοι, ανοητοι και αμυαλοι που οδηγουν τα παιδια τους στην απογνωση και την δυστυχια. Γεματη η Ελλαδα απο αυτους. Οι ιδιοι που ψηφιζουν ενα κομμα για συμφεροντολογικους λογους, επειδη θα βαλει τους ιδιους και τα παιδια του στο Δημοσιο, και μετα το βριζει επειδη του εκοψε τους μισθους και τις συνταξεις και δεν εκανε οσα υποσχεθηκε. Παρα πολλοι γονεις, δεν εχουν ιδεα απο ψυχολογια, απο διαπαιδαγωγηση, ενω υπαρχουν κι αυτοι που ξερουν, αλλα παλι δεν αλλαζουν μυαλα. Γιατι αμα εισαι απο τη φυση σου ετσι, δε σε αλλαζει κανενα βιβλιο.

Εκτος τους γονεις και την οικογενεια, ο ελεγχος, η υπερπροστασια, η αναγκη να εισαι κατι για να ευχαριστεις τους αλλους, επεκτεινεται και αλλου. Στην κοινωνια, στους δασκαλους, στα κοινωνικα προτυπα, στην πολιτικη, στα μιντια, ακομα και στις καμερες που μας παρακολουθουν χωρις να το ξερουμε παντα.

Ειμαστε δεσμωτες αυτης της υπερπροστατευτικης καταστασης. Μας ελεγχουν και μας κανουν ο,τι θελουν. Επειδη μπορουν. Επειδη εχουν την εξουσια. Γιατι και οι γονεις εξουσια ασκουν. Τι μπορουμε να κανουμε; Η ελευθερια κατακτιεται δυσκολα, θελει επιμονη, προσπαθεια και κοπο, ενω αλλες φορες θελει να εχει διπλα της την τυχη που θα την απογειωσει. Το να υπερασπιζεσαι τον εαυτο σου και τις επιλογες σου ειναι δυσκολο, θελει κοτσια, ειναι μια γενναια πραξη που στο τελος σε επιβραβευει με τον καλυτερο τροπο. Κι αυτο βεβαια θελει τον τροπο του, γιατι μπορει να οδηγησει σε ασχημα αποτελεσματα. Παντα στο διαβα της ιστοριας, οι ανθρωποι καλουνταν να τα βαλουν με την οποια εξουσια, που αν το σκεφτεις μοιαζει με τυραννο που θελει να σε ταλαιπωρησει, αλλα μπορει να μοιαζει και με δημοκρατη που θελει να σου εμφυσησει ενα σωστο και ομορφο τροπο ζωης. Οι ανθρωποι καλουνταν και καλουνται να επιβιωσουν με την οποια εξουσια εχουν πανω απο το κεφαλι τους. Να μαθουν να ζουν με αυτη ή να την ξεπερασουν...ή και να παρουν τη θεση της...



Say hello to the girl that I am
You're gonna have to see
Through my perspective
I need to make mistakes
Just to learn who I am
And I don't wanna be so damn protected

There must be another way
'Cause I believe in taking chances
But who am I to say
What a girl is to do?
God, I need some answers

What am I to do with my life?
(You will find it out, don't worry)
How am I supposed to know what's right?
(You just gotta do it your way)
I can't help the way I feel
But my life has been so overprotected

I tell 'em what I like, what I want and what I don't
But everytime I do, I stand corrected
Things that I've been told
I can't believe what I hear about the world
I realize, I'm overprotected