το Αυτό

Η πίστη των συγγραφέων στην πολλαπλότητα και τη σύνθετη υφή της ταυτότητας του υποκειμένου ενισχύθηκε από πλήθος φιλοσοφικές έρευνες γύρω από τη φύση και τις διεργασίες του ασυνείδητου. Ήδη από το 1869 ο Έντουαρτ φον Χαρτμαν είχε εκδώσει τη Φιλοσοφία του ασυνείδητου που επηρέασε τους συγγραφείς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όμως τη μεγαλύτερη επίδραση άσκησε το έργο του Νίτσε και του Φρόυντ. Παρά τη ριζικά διαφορετική τους προοπτική (υπαρξιακή - φιλοσοφική του πρώτου, ψυχαναλυτική - επιστημονική του δεύτερου) και οι δυο υποστήριξαν την ύπαρξη ενός σκοτεινότερου εαυτού που έχει απομείνει μέσα στην ανθρώπινη ψυχή ("του πρότερου ανθρώπου, κατά τον Νίτσε), του οποίου οι διονυσιακές δυνάμεις, περίσσιες και αδιαχώριστες, ανήκουν στη σφαίρα "του ονείρου και της μέθης". Ο Φρόιντ, σαν να επιζητούσε να τονίσει την ετερότητα αυτών των δυνάμεων, τις ομαδοποιούσε δίνοντας τους το όνομα "das Es" (το Id, κατά λέξη: το Αυτό) ταυτίζοντας τις με το "σκοτεινό, απροσπέλαστο κομμάτι της προσωπικότητας μας". Όπως υποστήριξε ο Φρόυντ, το κομμάτι αυτό προσεγγίζεται μόνο μέσα από μεταφορές ή αναλογίες : "το ονομάζουμε χάος, ένα καζάνι με έντονες συγκινήσεις που κοχλάζουν [...] είναι γεμάτο με δυνάμεις που πηγάζουν από τα ένστικτα, αλλά δεν έχει οργάνωση, δεν παράγει κοινή βούληση, παρά μόνο έναν αγώνα για την ικανοποίηση των ενστίκτων που υπόκεινται στον έλεγχο της αρχής της ηδονής".