Το ονειρο που ειδα χθες ηταν πραγματικα ενα...ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Ευχομαι να μπορουσα να το θυμαμαι επακριβως ωστε να το καταγραψω απο την αρχη μεχρι το τελος με πολλες λεπτομερειες. Περισσοτερο ευχομαι να μπορουσα να το δω μπροστα μου, σα να βλεπω ταινια στην οθονη. Μετα απο αυτο το ονειρο, οι πρωινες εκπομπες στην τηλεοραση ηταν τοσο μα τοσο λιγες. Τοσο ασημαντες, τοσο αθλιες και αχρηστες. Ηλιθιοι ξενερωτοι πολιτικοι και βαρετα κοινοτυπα θεματα που δεν εχουν καμια σημασια στο τελος της ημερας. Απο συνηθεια ανοιγω το πρωι την τηλεοραση και τελευταια την εχω στο αθορυβο. Οχι πως δε μου αρεσει η τηλεοραση, μου αρεσει αρκετα, αλλα οι πρωινες εκπομπες με τους πολιτικους ειναι αφορητα βαρετες και οταν εχεις δει ενα τετοιο αριστουργημα στον υπνο σου, ολα τα αλλα σου φαινονται μικρα και ασημαντα.
Δεν το θυμαμαι ολο το ονειρο, αλλα η αισθηση που μου αφησε ξυπνωντας ηταν οτι ειδα ενα ωραιο και παραξενο ονειρο. Ημουν καπου και ζωγραφιζα κατι. Εκανα μια ζωγραφια που δεν ηταν μια απλη ζωγραφια αλλα ενα εικαστικο εργο που βλεποντας το κανεις, διαβαζε μια ολοκληρη ιστορια. Θυμαμαι λοιπον οτι το ειδαν καποιοι που βρισκονταν στον ιδιο χωρο με μενα και εμειναν με το στομα ανοιχτο.
Το παραξενο ειναι που ενω στην αρχη νομιζα οτι εγω εκανα αυτη την ζωγραφια, μετα φανηκε οτι ο καλλιτεχνης του εργου αυτου ηταν τελικα η...ΜΠΡΙΤΝΕΙ ΣΠΙΡΣ. (wtf?) Η Britney λοιπον αποφασισε να κανει εκθεση με καποια απο τα δημιουργηματα της και μεταξυ αυτων ειχε φυσικα και το αριστουργημα που εκανα εγω (;) ή αυτη (;). Εγω ημουν παρων στην εκθεση αυτη και στην αρχη απογοητευτηκα γιατι δεν εβλεπα πουθενα το αριστουργημα, αλλα στο τελος το ειδα. Στη συνεχεια το εικαστικο αυτο εργο μετατραπηκε σε...βιβλιο, ενα μυθιστορημα, το οποιο εγραψα εγω και οχι η Μπριτνει. Βεβαια, το ονειρο δεν ηταν μονο αυτο, ειχε πολυ παραπανω που δε θυμαμαι. Γι' αυτο λεω οτι μακαρι να μπορουσα να θυμαμαι το καθε ονειρο που βλεπω, να μπορουσα να το βλεπω ολο μπροστα μου σαν ταινια. Δε νομιζω οτι μπορει να υπαρξει μεγαλυτερη φαντασια απ' ο,τι στα ονειρα. Καμια ταινια, κανενα εικαστικο εργο, κανενα βιβλιο, τιποτα δε μπορει να εχει τοση φαντασια οση εχει ενα ονειρο στο οποιο σκηνοθετες ειμαστε εμεις. Καθημερινα πολλοι απο εμας σκηνοθετουμε τα βραδυα τις πιο ευφανταστες και δημιουργικες και παραξενες ταινιες που εχουν υπαρξει με ενα και μονο θεατη.
Τον τελευταιο καιρο θυμαμαι μερικα αποσπασματα απο τις ταινιες...ε συγγνωμη απο τα ονειρα που βλεπω. Γι' αυτο εχω αρχισει και σημειωνω μερικες λεξεις στο μπλοκακι μου, ωστε να μην ξεχασω μετα εντελως το ονειρο. Για παραδειγμα σημειωνω τη λεξη "πανελληνιες", ωστε να θυμηθω μετα το ονειρο και να το καταγραψω στο μπλογκ, ωστε τα παραξενα ονειρα μου να αποκτησουν και αλλους θεατες...εστω αναγνωστες.
Τις τελευταιες μερες λοιπον ειδα την Κατερινα Στανιση να ειναι υποψηφια για την Eurovision, ειδα οτι εδινα ξανα Πανελληνιες...
Ειδα οτι μιλουσα με τον παππου μου που δεν ειναι πια στη ζωη...ηταν στον Παραδεισο και μου ειπε για τη νεα του ζωη εκει περα. Μου απαντησε στις αποριες μου για τη ζωη μετα θανατον. Μου ειπε πως βρεθηκε σε αυτο το ομορφο μερος. Μου ειπε οτι μας βλεπει απο εκει ψηλα και χαιρεται που ειμαστε καλα. Ειχε μια γλυκυτητα και ηρεμια στο προσωπο του και σε καποιες στιγμες δακρυζε. Πρωτη φορα ενιωσα τοσο κοντα στον παππου μου. Τον αγκαλιασα και του ειπα οτι μας λειπει πολυ. Οσα μου ελεγε και ο τροπος που τα ελεγε, με εκαναν το πρωι που ξυπνησα, για πρωτη φορα στη ζωη μου, μετα απο ονειρο, να ειμαι γεματος δακρυα στο προσωπο μου.
Ειδα ακομα οτι η γιαγια ειχε φωναξει εναν ιερεα για να με βοηθησει να ξεπερασω τη δυσκολια που εχω να ξυπναω το πρωι...
Ειδα οτι ξαναβρηκα το αγαπημενο μου σκυλακι που εχω χασει εδω και 1 χρονο περιπου.
Απο κει και περα, σημειωσα κατι λεξεις στο μπλοκακι, που τωρα που τις βλεπω, δε με βοηθανε να θυμηθω τα ονειρα που ειδα. Δυστυχως, τα ονειρα που βλεπουμε ξεχνιουνται πολυ γρηγορα. Μακαρι να υπηρχε ενα recorder στη μνημη μας και καθε πρωι αντι για την "κοινωνια ωρα mega" να βλεπαμε τα ονειρα μας.
ΥΓ.Θα μου πειτε, και τι εγινε που ειδες στο ονειρο σου οτι ξαναβρηκες το σκυλακι σου; Δεν ειναι μονο το "στορι", η "υποθεση" του καθε ονειρου, ειναι και οι παραξενες εικονες, τα παραξενα μερη που δεν εχεις παει ποτε και που πιθανον δεν υπαρχουν πουθενα στον χαρτη.
Δεν το θυμαμαι ολο το ονειρο, αλλα η αισθηση που μου αφησε ξυπνωντας ηταν οτι ειδα ενα ωραιο και παραξενο ονειρο. Ημουν καπου και ζωγραφιζα κατι. Εκανα μια ζωγραφια που δεν ηταν μια απλη ζωγραφια αλλα ενα εικαστικο εργο που βλεποντας το κανεις, διαβαζε μια ολοκληρη ιστορια. Θυμαμαι λοιπον οτι το ειδαν καποιοι που βρισκονταν στον ιδιο χωρο με μενα και εμειναν με το στομα ανοιχτο.
Το παραξενο ειναι που ενω στην αρχη νομιζα οτι εγω εκανα αυτη την ζωγραφια, μετα φανηκε οτι ο καλλιτεχνης του εργου αυτου ηταν τελικα η...ΜΠΡΙΤΝΕΙ ΣΠΙΡΣ. (wtf?) Η Britney λοιπον αποφασισε να κανει εκθεση με καποια απο τα δημιουργηματα της και μεταξυ αυτων ειχε φυσικα και το αριστουργημα που εκανα εγω (;) ή αυτη (;). Εγω ημουν παρων στην εκθεση αυτη και στην αρχη απογοητευτηκα γιατι δεν εβλεπα πουθενα το αριστουργημα, αλλα στο τελος το ειδα. Στη συνεχεια το εικαστικο αυτο εργο μετατραπηκε σε...βιβλιο, ενα μυθιστορημα, το οποιο εγραψα εγω και οχι η Μπριτνει. Βεβαια, το ονειρο δεν ηταν μονο αυτο, ειχε πολυ παραπανω που δε θυμαμαι. Γι' αυτο λεω οτι μακαρι να μπορουσα να θυμαμαι το καθε ονειρο που βλεπω, να μπορουσα να το βλεπω ολο μπροστα μου σαν ταινια. Δε νομιζω οτι μπορει να υπαρξει μεγαλυτερη φαντασια απ' ο,τι στα ονειρα. Καμια ταινια, κανενα εικαστικο εργο, κανενα βιβλιο, τιποτα δε μπορει να εχει τοση φαντασια οση εχει ενα ονειρο στο οποιο σκηνοθετες ειμαστε εμεις. Καθημερινα πολλοι απο εμας σκηνοθετουμε τα βραδυα τις πιο ευφανταστες και δημιουργικες και παραξενες ταινιες που εχουν υπαρξει με ενα και μονο θεατη.
Τον τελευταιο καιρο θυμαμαι μερικα αποσπασματα απο τις ταινιες...ε συγγνωμη απο τα ονειρα που βλεπω. Γι' αυτο εχω αρχισει και σημειωνω μερικες λεξεις στο μπλοκακι μου, ωστε να μην ξεχασω μετα εντελως το ονειρο. Για παραδειγμα σημειωνω τη λεξη "πανελληνιες", ωστε να θυμηθω μετα το ονειρο και να το καταγραψω στο μπλογκ, ωστε τα παραξενα ονειρα μου να αποκτησουν και αλλους θεατες...εστω αναγνωστες.
Τις τελευταιες μερες λοιπον ειδα την Κατερινα Στανιση να ειναι υποψηφια για την Eurovision, ειδα οτι εδινα ξανα Πανελληνιες...
Ειδα οτι μιλουσα με τον παππου μου που δεν ειναι πια στη ζωη...ηταν στον Παραδεισο και μου ειπε για τη νεα του ζωη εκει περα. Μου απαντησε στις αποριες μου για τη ζωη μετα θανατον. Μου ειπε πως βρεθηκε σε αυτο το ομορφο μερος. Μου ειπε οτι μας βλεπει απο εκει ψηλα και χαιρεται που ειμαστε καλα. Ειχε μια γλυκυτητα και ηρεμια στο προσωπο του και σε καποιες στιγμες δακρυζε. Πρωτη φορα ενιωσα τοσο κοντα στον παππου μου. Τον αγκαλιασα και του ειπα οτι μας λειπει πολυ. Οσα μου ελεγε και ο τροπος που τα ελεγε, με εκαναν το πρωι που ξυπνησα, για πρωτη φορα στη ζωη μου, μετα απο ονειρο, να ειμαι γεματος δακρυα στο προσωπο μου.
Ειδα ακομα οτι η γιαγια ειχε φωναξει εναν ιερεα για να με βοηθησει να ξεπερασω τη δυσκολια που εχω να ξυπναω το πρωι...
Ειδα οτι ξαναβρηκα το αγαπημενο μου σκυλακι που εχω χασει εδω και 1 χρονο περιπου.
Απο κει και περα, σημειωσα κατι λεξεις στο μπλοκακι, που τωρα που τις βλεπω, δε με βοηθανε να θυμηθω τα ονειρα που ειδα. Δυστυχως, τα ονειρα που βλεπουμε ξεχνιουνται πολυ γρηγορα. Μακαρι να υπηρχε ενα recorder στη μνημη μας και καθε πρωι αντι για την "κοινωνια ωρα mega" να βλεπαμε τα ονειρα μας.
ΥΓ.Θα μου πειτε, και τι εγινε που ειδες στο ονειρο σου οτι ξαναβρηκες το σκυλακι σου; Δεν ειναι μονο το "στορι", η "υποθεση" του καθε ονειρου, ειναι και οι παραξενες εικονες, τα παραξενα μερη που δεν εχεις παει ποτε και που πιθανον δεν υπαρχουν πουθενα στον χαρτη.
Όντως, είναι ένας άλλος κόσμος τα όνειρα μας. Που βρίσκουμε τόσες εικόνες και τόσους ..καινούργιους ανθρώπους ε; Φανταστικό. Εξαιρούνται οι εφιάλτες έτσι; :)
ΑπάντησηΔιαγραφή