ΖΩΗ

Ζωή. Εννοια δύσκολη. Πολλοί προσπάθησαν και προσπαθούν να καταλάβουν τη σημασία της, άλλοι από περιέργεια, άλλοι από καθήκον. Αυτοί οι πολλοί για να βρουν τη σημασία της ψάχνουν στη θρησκεία, άλλοι στη λογική, άλλοι με ένστικτο, άλλοι βαδίζοντας στην τύχη και πάει λέγοντας. 
Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό το ταξίδι, πρέπει να το ελέγξεις. Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων, ανάλογα με το πώς επιλέγουν να κοντρολάρουν το πηδάλιο. Οι πρώτοι είναι οι Αισιόδοξοι -λίγο ως πολύ. Χέρια σταθερά, έχουν απόλυτο έλεγχο και μια τεράστια καρδιά να τους οδηγεί, επί του ασφαλούς καμιά φορά. Η φουρτούνα γι' αυτούς μοιάζει ψιχάλα...Μια ηλιαχτίδα αρκεί για να φωτίσει όλο το δωμάτιο. Το να μπαίνεις όμως σε ποτάμι ενώ είναι ατίθασος χείμαρρος δεν είναι πάντα ηρωικό. Δεύτερο είδος, οι Απαισιόδοξοι. Η κατηφόρα είναι ανηφόρα και η ανηφόρα κάθετο τείχος που δεν μπορείς να περάσεις. Εχουν αφήσει το τιμόνι, όλα είναι φουρτούνα εδώ έξω. Τα κουπιά άφαντα. Ο,τι κι αν γίνει, κακό θα βγει. Τα παρατάνε, όχι επειδή είναι ανίκανοι να συνεχίσουν, αλλά επειδή διάλεξαν την ουδετερότητα. Δεν υπάρχουν στόχοι, έτσι δεν υπάρχουν ήττες, ούτε όμως και νίκες. Ο φόβος κυρίεψε την κρίση τους και αυτή σκεπάστηκε μ' ένα μαύρο πέπλο.
Σε μια εποχή δύσκολη δεν προσπερνάς τις συμφορές, ούτε συμφιλιώνεσαι μ' αυτές. Αντιθέτως οφείλεις να τις εξουδετερώσεις. Το να επιλέγεις τα εύκολα και όμορφα μονοπάτια δεν σε καθιστά στο τέλος νικητή. Πρέπει να αντιμετωπίσεις, αν χρειαστεί, και το χείριστο, να ματώσεις κι αν βγεις μπράβο σου, είσαι μεγάλος πια μέσα σου.
"Ναι την κοίταξα στα μάτια τη ζωή". Παράξενο...Πότε μοιάζει γεμάτη θεριά έτοιμα να σου ορμήξουν και να σε ρίξουν κάτω, να υποφέρεις και να ματώσεις, και πότε με τα πιο όμορφα πάνω στη γη, που σε αγκαλιάζουν και σε συγχαίρουν. Μου θύμισαν κάτι...Μένω αμίλητος. Ζητώ, ζητώ, ζητώ ψιθυριστά. Μου χαμογελά, μου δείχνει το πιο όμορφο της πρόσωπο και με χαιδεύει στο κεφάλι...
"Συνέχισε...και θα τα καταφέρεις".