ΧΑΜΟΣ!

Το σπίτι είναι Τζούλια, πρέπει να το καθαρίσω. Αυτό θα μου πάρει ώρα. Να σημειώσω ότι αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα την έκαναν μαμά, γιαγιά, καθαρίστρια αλλά όχι εγώ. Πρέπει να πάω στην τράπεζα, στο σούπερ-μάρκετ, στο φαρμακείο, στο γιατρό. Το απόγευμα έχω σχολή 4 ώρες. Πρέπει να διαβάσω επιτέλους αυτό το βιβλίο. Πρέπει να διαβάσω αυτά τα περιοδικά που έχω αγοράσει καιρό και δεν τα διάβαζα. Πρέπει να τσεκάρω το e-mail μου ή μάλλον τα e-mail μου. Που σημαίνει ότι πρέπει να τα διαβάσω και να απαντήσω σε κάποια. Πρέπει να στείλω και μερικά νέα. Πρέπει να τσεκάρω τα νέα σχόλια στα μπλογκ μου. Πρέπει να ποστάρω. Πρέπει να δω τι μου απάντησαν οι μπλογκερ στα σχόλια μου. Πρέπει να δω τι μου απάντησαν στο twitter. Πρέπει να φτιάξω επιτέλους facebook. Πρέπει να πάρω τηλέφωνο τους φίλους μου. Πρέπει...να να...Ένα σωρό...Χαμός!!
Αυτά παθαίνεις όταν κοιμάσαι συνέχεια και αφήνεσαι και αναβάλεις πράγματα...Μετά πέφτουν όλα μαζί, τρελαίνεσαι και τρέχεις να τα προλάβεις. Και μερικές φορές απλά δεν προλαβαίνεις...Είναι πολύ δύσκολοι οι ρυθμοί στην εποχή μας...Δεν πρέπει να εφησυχάζεις...θέλει συνεχές τρέξιμο...πρέπει να είσαι συνέχεια στην τσίτα...μην αναβάλετε ποτέ τίποτα...μην αφήνετε στιγμή να πηγαίνει χαμένη. Κάθε μέρα να κάνετε πράγματα. Μην αφήνεστε. Μην αναβάλετε πράγματα. Μην κοιμάστε ώρες. Μην κάθεστε να κάνετε άσκοπο ζάπινγκ στην tv. Μην χάνετε χρόνο. Θα το μετανιώνετε μετά, θα τρέχετε και δε θα προλαβαίνετε. Αλήθεια σας το λεώ. Προσοχή! Η ζωή θέλει συνέχεια προσοχή.  

Update : "Πράγματα που κάνεις για ψυχαγωγία τα βλέπεις σαν πρέπει" με ρώτησε ο Χρήστος ο πρώην κομμουνιστής όταν του έδειξα το ποστ. Μερικά ναι. Γυμναστήριο θέλω να πάω αλλά πρέπει κιόλας. Δε γίνεται να μην πάω όταν έχω πληρώσει τόσα λεφτά. Μπορεί να βαριέμαι αλλά θα πάω. Πήρα απόφαση να πάω φέτος και θα πηγαίνω. Πρέπει να πηγαίνω. Πρέπει να δω τι μου απάντησαν στο μπλογκ, twitter κτλ. Γιατί αν το αφήσω μετά θα μαζευτούν πολλά και θα είναι και άτοπο να απαντήσω σε ένα σχόλιο που δημοσιεύτηκε πριν 2 βδομάδες. Κάποια άλλα πράγματα δε χρειάζεται να τα βλέπω σαν υποχρέωση. Ας πούμε, δεν πρέπει να γράψω ενα ποστ. Αυτό το κάνω επειδή το θέλω και για να περάσει ευχάριστα η ώρα. Δε με υποχρεώνει κανείς. Είναι λάθος να βλέπουμε το blogging και τα social networks σαν κάτι υποχρεωτικό, γιατί απλά δεν είναι.