ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΑΥΤΟΣ (28-2-2007)

Εμεινα εδω.Περναει ο χρονος και εγω νιωθω ανημπορος να κανω κατι.Θα ηθελα να μπορουσα να τον σταματησω.Να τον σταματησω μηπως επειτα σκεφτω αλλιως τα πραγματα.Σκεφτομαι οτι παιρνω λαθος αποφασεις.Αλλα δεν το ξερω.Δεν καταλαβαινω το νοημα οσων περναω.Ειμαι πολυ πιο συνειδητοποιημενος απ' ο,τι παλιοτερα αλλα παλι δε μπορω να βαλω τη ζωη μου σε ταξη.Ειμαι σε αδιεξοδο.Μπρος γκρεμος και πισω ρεμα.Νιωθω παντου τη ματαιοτητα.Μενω εδω και παλευω με τις αναμνησεις,τα φαντασματα του παρελθοντος.Με ακολουθουν παντου.Εικονες σαν κομματια παζλ.Προσπαθω να τα ενωσω.Δε βγαζω ακρη.Κουβαρι οι σκεψεις μου.Μια δραματικη μουσικη επενδυση τις συνοδευει.Ειναι τοσο βαριες.Προσπαθω να καταλαβω τι συμβαινει.Σε τι κανω λαθος.Συνεχεια σκεφτομαι "αν εκανα αυτο".Μενω παντα πισω ενω ο αδισταχτος χρονος τρεχει.Εγω αντιθετα περπαταω ενα δρομο που δεν ξερω που παει.Νιωθω θυμο.Θελω να ξεσπασω.Ο θυμος βαραινει την καρδια μου.Τη νιωθω να χτυπαει πιο δυνατα.Προσπαθω να συγκρατησω την οργη.Το καταφερνω.Νιωθω πως δεν ανηκω πουθενα.Ονειρευομαι το μερος που θα ειναι δικο μου.Κατι που θα ειναι δικο μου.Θελω πραγματα που να τα νιωθω δικα μου.Ψαχνω τον εαυτο μου στο καθετι.Με απωθουν τοσα πολλα πραγματα οταν νιωθω ολα αυτα τα αισθηματα.Πραγματα,μερη, καταστασεις και ατομα.Και ομως,αν δεν ενιωθα ετσι,δεν θα με πειραζαν ολα αυτα.Δε θα αφηνα να με διαλυουν.Γι΄αυτο προσπαθω να τα αποφευγω.Ομως αφηνω να ασχολουμαι με αυτα και να με επηρεαζουν.Προσπαθω εναγωνιως να βρω μια ταυτοτητα.Θελω να μπορω να ξερω που παταω και που πηγαινω.Δεν εχω στοχους.Εχω μεινει με απωθημενα.Ενα σαρακι που καιει τα εσωψυχα μου ξεπηδαει καθε μερα.Θα ηθελα να βρω απαντησεις.Να αποκωδικοποιησω τα σημαδια, τις εικονες, τα λογια.Ειναι τετοιες φορες που θελω να μου συμβει κατι αναπαντεχο η να κανω κατι παρατολμο για να ξεφυγω για παντα απο αυτη την κατασταση και να καταστρεψω ολα αυτα που με ταλαιπωρουν.Να τα κλεισω για παντα.Απελπιζομαι οταν βλεπω οτι ειμαι καταδικασμενος στην εφιαλτικη καθημερινοτητα να παλευω για κατι που δεν ξερω αν αξιζει να παλεψω.Καταστρεφω τα ονειρα μου.Τα κανω εμμονες.Δημιουργω νεα αλλα ειναι αυταπατες.Ζω με τους φοβους.Με το αγχος για το μελλον.Με τη δυσαρεσκεια του παροντος.Και με το τερας του παρελθοντος.Ερχονται αναμνησεις δυσαρεστες σε ανυποπτο χρονο και ειναι σαν μαχαιρια.Σαν αστραπη, κατακλυζουν το μυαλο μου και ενα μουσικο θεμα εντασης τις συνοδευει.Πολλες φορες τις προκαλω.Η με προκαλουν.Γινονται πολλες.Η μια μετα την αλλη.Σα να βγαινει συνεχομενο φλας απο τη φωτογραφικη μηχανη.Μεγαλωνει η οργη.Μια διψα για εκδικηση κυλαει στο αιμα μου.Εκδικηση απο οσα καταστασεις, απο τους αλλους,απο τον εαυτο μου..Παλευω με τον εαυτο μου και αυτη η μαχη δε βγαζει πουθενα..
Εχω χασει τον εαυτο μου...