Και για του λογου το αληθες αναφορικα με το προηγουμενο κειμενο δειτε το σημερινο ρεπορταζ της Ελευθεροτυπιας το οποιο αντιγραφω:
Ενας και μόνο αριθμός αρκεί για να καταρρεύσει πανηγυρικά ο μύθος της δωρεάν παιδείας; Ενας και μόνο αριθμός αρκεί για να καταστήσει παραπλανητικό το άρθρο 16 του Συντάγματος, που λέει ότι η δωρεάν παιδεία είναι αποκλειστική ευθύνη του κράτους και παρέχεται με ίσες ευκαιρίες σε όλους τους Ελληνες πολίτες; Ενας και μόνο αριθμός αρκεί για να καταδείξει την αδυναμία του δημόσιου σχολείου και την έλλειψη εμπιστοσύνης σε αυτό;
Τα 4 δισ. 371 εκατομμύρια 300 χιλιάδες ευρώ, που πλήρωσαν τη χρονιά 2004-2005 τα ελληνικά νοικοκυριά για εκπαιδευτικές δαπάνες, αρκούν και με το παραπάνω για να καταδείξουν ότι:Δεν μπορούν όλοι οι Ελληνες**Η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι τόσο ακριβή που δεν μπορούν να την απολαύσουν όλοι οι Ελληνες πολίτες. Το υπέρογκο αυτό ποσό που κατέβαλαν πέρσι οι ελληνικές οικογένειες για την εκπαίδευση των παιδιών τους είναι δηλωτικό της ύπαρξης μιας παράπλευρης, μα αναγκαίας, όπως προκύπτει, Παιδείας που παρέχεται έξω από το δημόσιο σχολείο. Μιας παράπλευρης Παιδείας που έχει εκχωρηθεί στα ιδιωτικά συμφέροντα με αποτέλεσμα αφ' ενός να αναπτύσσεται ένα σύστημα εμπορίας και αισχροκέρδειας και αφ' ετέρου να διευρύνονται συνεχώς οι κοινωνικές ανισότητες και να θεμελιώνονται οι ταξικές διαφορές στο όνομα της εκπαίδευσης.**Το ποσό αυτό που διέθεσαν πέρσι από τα εισοδήματά τους οι Ελληνες γονείς και αντιστοιχεί στο 2,2% του ΑΕΠ, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν το συγκρίνει κανείς με το ποσό που δαπανά η πολιτεία για την παροχή της δημόσιας Παιδείας. Τα χρήματα που διέθεσε πέρυσι η πολιτεία (από τον τακτικό προϋπολογισμό και τις δημόσιες επενδύσεις του ΥΠΕΠΘ) για την Παιδεία ανέρχονται στα 7 δισ. 278 εκατομμύρια ευρώ και αντιστοιχούν στο 3,5% του ΑΕΠ. Καταλαβαίνει, λοιπόν, εύκολα κανείς ότι η Παιδεία στην Ελλάδα συγχρηματοδοτείται από δύο πηγές: α) το κράτος και β) τα νοικοκυριά.**Ιδιαίτερη αξία αποκτά, μάλιστα, το ποσό των 4 και πλέον δισ. ευρώ, αν δει κανείς ότι ανάμεσα στις κατηγορίες των εργαζομένων αυτοί που βάζουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για τις σπουδές των παιδιών τους είναι οι υπάλληλοι που ανήκουν στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Οι υπάλληλοι δαπανούν τα περισσότερα χρήματα για εκπαιδευτικές υπηρεσίες και ακολουθούν οι αυτοαπασχολούμενοι στη βιομηχανία και τις υπηρεσίες, οι αγρότες και τελευταίοι οι εργάτες στη βιομηχανία και σε άλλες υπηρεσίες.Τα αποκαλυπτικά στοιχεία έφερε στο φως έρευνα που διεξήγαγε το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΚΑΝΕΠ) της ΓΣΣΕ. Η έρευνα βασίστηκε σε στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας που αφορούν οικογενειακές δαπάνες για την εκπαίδευση τη χρονιά 2004-2005. Ανάλογη έρευνα θα διεξαχθεί την προσεχή πενταετία. Τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας είναι τα εξής:* Τα ελληνικά νοικοκυριά δαπάνησαν πέρσι 4.371,3 εκατομμύρια ευρώ για παντός είδους εκπαιδευτικές παροχές στα παιδιά τους, δηλαδή από δίδακτρα σε παιδικό σταθμό μέχρι το πανεπιστήμιο.* Μια οικογένεια με παιδί ή παιδιά σε Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο ή σε άλλη ιδιωτική σχολή δαπανά το 67% των μηνιαίων αποδοχών της για εκπαιδευτικές παροχές.* Περισσότερα από 1 δισ. 401 εκατομμύρια ευρώ δαπανούν ετησίως οι ελληνικές οικογένειες για να αποκτήσουν τα παιδιά τους βασικές δεξιότητες και γνώσεις που σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. αποκτώνται μέσα στο σχολείο. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε χρήματα για ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, ιδιαίτερα και ηλεκτρονικούς υπολογιστές που δίνουν οι γονείς για μαθητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.*Μόνο για ξένες γλώσσες οι μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δαπανούν 596 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.*Για φροντιστήρια και ιδιαίτερα οι μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δαπανούν 805 εκατομμύρια ευρώ.*Πάνω από 1 δισ. ευρώ πληρώνουν ετησίως οι οικογένειες με φοιτητή ή φοιτητές που σπουδάζουν σε άλλη πόλη από αυτή που κατοικούν. Οι οικογένειες με παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό δαπανούν 342,1 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Ενας και μόνο αριθμός αρκεί για να καταρρεύσει πανηγυρικά ο μύθος της δωρεάν παιδείας; Ενας και μόνο αριθμός αρκεί για να καταστήσει παραπλανητικό το άρθρο 16 του Συντάγματος, που λέει ότι η δωρεάν παιδεία είναι αποκλειστική ευθύνη του κράτους και παρέχεται με ίσες ευκαιρίες σε όλους τους Ελληνες πολίτες; Ενας και μόνο αριθμός αρκεί για να καταδείξει την αδυναμία του δημόσιου σχολείου και την έλλειψη εμπιστοσύνης σε αυτό;
Τα 4 δισ. 371 εκατομμύρια 300 χιλιάδες ευρώ, που πλήρωσαν τη χρονιά 2004-2005 τα ελληνικά νοικοκυριά για εκπαιδευτικές δαπάνες, αρκούν και με το παραπάνω για να καταδείξουν ότι:Δεν μπορούν όλοι οι Ελληνες**Η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι τόσο ακριβή που δεν μπορούν να την απολαύσουν όλοι οι Ελληνες πολίτες. Το υπέρογκο αυτό ποσό που κατέβαλαν πέρσι οι ελληνικές οικογένειες για την εκπαίδευση των παιδιών τους είναι δηλωτικό της ύπαρξης μιας παράπλευρης, μα αναγκαίας, όπως προκύπτει, Παιδείας που παρέχεται έξω από το δημόσιο σχολείο. Μιας παράπλευρης Παιδείας που έχει εκχωρηθεί στα ιδιωτικά συμφέροντα με αποτέλεσμα αφ' ενός να αναπτύσσεται ένα σύστημα εμπορίας και αισχροκέρδειας και αφ' ετέρου να διευρύνονται συνεχώς οι κοινωνικές ανισότητες και να θεμελιώνονται οι ταξικές διαφορές στο όνομα της εκπαίδευσης.**Το ποσό αυτό που διέθεσαν πέρσι από τα εισοδήματά τους οι Ελληνες γονείς και αντιστοιχεί στο 2,2% του ΑΕΠ, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν το συγκρίνει κανείς με το ποσό που δαπανά η πολιτεία για την παροχή της δημόσιας Παιδείας. Τα χρήματα που διέθεσε πέρυσι η πολιτεία (από τον τακτικό προϋπολογισμό και τις δημόσιες επενδύσεις του ΥΠΕΠΘ) για την Παιδεία ανέρχονται στα 7 δισ. 278 εκατομμύρια ευρώ και αντιστοιχούν στο 3,5% του ΑΕΠ. Καταλαβαίνει, λοιπόν, εύκολα κανείς ότι η Παιδεία στην Ελλάδα συγχρηματοδοτείται από δύο πηγές: α) το κράτος και β) τα νοικοκυριά.**Ιδιαίτερη αξία αποκτά, μάλιστα, το ποσό των 4 και πλέον δισ. ευρώ, αν δει κανείς ότι ανάμεσα στις κατηγορίες των εργαζομένων αυτοί που βάζουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για τις σπουδές των παιδιών τους είναι οι υπάλληλοι που ανήκουν στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Οι υπάλληλοι δαπανούν τα περισσότερα χρήματα για εκπαιδευτικές υπηρεσίες και ακολουθούν οι αυτοαπασχολούμενοι στη βιομηχανία και τις υπηρεσίες, οι αγρότες και τελευταίοι οι εργάτες στη βιομηχανία και σε άλλες υπηρεσίες.Τα αποκαλυπτικά στοιχεία έφερε στο φως έρευνα που διεξήγαγε το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΚΑΝΕΠ) της ΓΣΣΕ. Η έρευνα βασίστηκε σε στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας που αφορούν οικογενειακές δαπάνες για την εκπαίδευση τη χρονιά 2004-2005. Ανάλογη έρευνα θα διεξαχθεί την προσεχή πενταετία. Τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας είναι τα εξής:* Τα ελληνικά νοικοκυριά δαπάνησαν πέρσι 4.371,3 εκατομμύρια ευρώ για παντός είδους εκπαιδευτικές παροχές στα παιδιά τους, δηλαδή από δίδακτρα σε παιδικό σταθμό μέχρι το πανεπιστήμιο.* Μια οικογένεια με παιδί ή παιδιά σε Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο ή σε άλλη ιδιωτική σχολή δαπανά το 67% των μηνιαίων αποδοχών της για εκπαιδευτικές παροχές.* Περισσότερα από 1 δισ. 401 εκατομμύρια ευρώ δαπανούν ετησίως οι ελληνικές οικογένειες για να αποκτήσουν τα παιδιά τους βασικές δεξιότητες και γνώσεις που σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. αποκτώνται μέσα στο σχολείο. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε χρήματα για ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, ιδιαίτερα και ηλεκτρονικούς υπολογιστές που δίνουν οι γονείς για μαθητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.*Μόνο για ξένες γλώσσες οι μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δαπανούν 596 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.*Για φροντιστήρια και ιδιαίτερα οι μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δαπανούν 805 εκατομμύρια ευρώ.*Πάνω από 1 δισ. ευρώ πληρώνουν ετησίως οι οικογένειες με φοιτητή ή φοιτητές που σπουδάζουν σε άλλη πόλη από αυτή που κατοικούν. Οι οικογένειες με παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό δαπανούν 342,1 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου