Μοιαζει με ιστορια επαναλαμβανομενη στο διαβα του χρονου, αλλες φορες μοιαζει με καρικατουρα απο σιριαλ και μπορεις να το δεις με χιουμορ, αλλοτε μοιαζει με φυλακη που σε τρελαινει. Οι γονεις αθελα τους στεκονται πολλες φορες εμποδιο στα ονειρα των παιδιων τους...Τα εγκλωβιζουν στις δικες τους επιθυμιες και ονειρα...Ποσοι γονεις θελουν να δουν τα παιδια τους για παραδειγμα να ακολουθουν ενα συγκεκριμενο επαγγελμα, το οποιο δεν ακολουθησαν αυτοι; Ποσοι γονεις τα αναγκαζουν να ζησουν συμφωνα με τον τροπο που αυτοι θελουν; Ποσοι τα βαζουν να παντρευτουν με ατομα που αυτοι (ακομα και σημερα) επιλεγουν; Ποσοι τα βαζουν να κανουν επιλογες τετοιες ωστε να προσελκυουν τα θετικα σχολια της κοινωνιας και του περιγυρου τους;
Ας θυμηθουμε την ταινια "Ο κυκλος των χαμενων ποιητων". Εκει ο νεαρος πρωταγωνιστης αυτοκτονει εχοντας εναν γελοιο (επιεικως) και στενομυαλο (επισης επιεικως) πατερα που θελει σονι και ντε να γινει δικηγορος, χωρις ποτε να του περασει απο το μυαλο του που ειναι φτιαγμενο μονο για να διαβαζει νομους, οτι το παιδι του πολυ απλα δε γουσταρει τη Νομικη. Το κλασικο λαθος των γονιων. Δε ρωτανε ποτε το παιδι τι θελει πραγματικα. Μοναχα "κανε αυτο, κανε το αλλο, ειναι για το καλο σου". Και αντε μετα ο εφηβος που δεν εχει αναπτυξει την προσωπικοτητα του να υπερασπιστει τον εαυτο του και να τους παει κοντρα. Κι οταν το κανει, το κανει με αδεξιο τροπο και τελικα τα κανει ολα χειροτερα.
Ας δουμε και το παραδειγμα σιριαλ οπως το "7 θανασιμες πεθερες". Μπορει να φαινεται οτι ειναι μια απλη κωμικη σειρα που εχει στοχο να κανει το φιλοθεαμον κοινο να περασει καλα και να ξεχαστει, αλλα μεσα στην ελαφραδα του, περναει αληθειες και δειχνει την ελληνικη κοινωνικη πραγματικοτητα οπως ακριβως ειναι. Κοινως, κυρατσες απ' ολα τα μερη της Ελλαδας, που ελεγχουν τις ζωες των μαντραχαλων τους, που ειναι συνεχεια απο πανω τους και περνανε απο εξονυχιστικο ελεγχο τις συντροφους τους και ποτε δεν τις εγκρινουν. Και βεβαια, αν δεν ειναι η μητερα (ή και η γιαγια) θανασιμη πεθερα που μοιαζει με καρικατουρα, θα ειναι μια πιο αναλαφρη εκδοχη που παντα κατι αρνητικο θα βρισκει στη/στο συντροφο του παιδιου της, που θα θελει να μαθει την οικογενειακη κατασταση του/της, που θα εναντιωνεται με οποιο τροπο στη σχεση του.
Δειτε και τα τουρκικα σιριαλ. Πολλοι ειναι αυτοι που τα κατακρινουν, και χωρις να το ξερουν και οι ιδιοι, ο λογος που το κανουν ειναι ο συντηρητισμος που βγαζουν. Συντηρητισμος που δηθεν παραπεμπει σε παλιοτερες δεκαετιες, τοτε που οι γονεις παντρευαν τα παιδια τους με προξενια, αλλα που τελικα δεν εχει ξεπεραστει και σημερα. Ποσες και ποσες γιαγιαδες και γονεις κανουν κακο χαμο και βλεπουμε 100 και βαλε επεισοδια να προσπαθουν να χωρισουν το ζευγαρι. Αν το σκεφτειτε, τα περισσοτερα σιριαλ ετσι ειναι. Απο το πρωτο τουρκικο που ειδαμε στην ελληνικη τηλεοραση, "τα συνορα της αγαπης", μεχρι και το "Asi". Τη γιαγια απο το "ερωτας και τιμωρια" τη θυμαστε; Αυτη η γυναικα συμβολιζει τον ανελεητο συντηρητισμο και αφορητα πιεστικο ελεγχο που ασκει η οικογενεια σε χωρες ανατολικες σαν τη δικη μας και τη Τουρκια. Γιατι ο γονεικος ελεγχος και παρεμβατισμος υπαρχει παντου, αλλα στις χωρες αυτες ειναι πιο εντονος. Κι εχουμε εμεις τα ελληνοπουλα την τυχη, αφενος, να μας φροντιζουν και να μας τα προσφερουν ολα οι δικοι μας, και αφετερου, να οριζουν και να ελεγχουν τη ζωη μας, βγαζοντας μας απο τα ρουχα μας και οδηγωντας μας στη δυστυχια.
Και βεβαια, παραδειγματα των γονιων που ανακατευονται στις ζωες των παιδιων βλεπουμε και σε πολλα ελληνικα σιριαλ, απο αυτα του Μανουσακη, μεχρι και σε κωμωδιες. Και απο λογοτεχνικα βιβλια μεχρι στιχους σε τραγουδια. Σιγουρα θα ξερετε καποιο. Η τεχνη, αλλωστε, αντιγραφει τη ζωη.
Οι γενιες αλλαζουν, βεβαια. Μπορει οι γονεις μας να ειναι καπως συντηρητικοι, αλλα σιγουρα δεν ειναι τοσο οσο ειναι οι παππουδες μας, ποσο μαλλον οι προπαππουδες μας. Πολλοι εχουν την τυχη να εχουν νεους γονεις που ειναι προχωρημενοι, ανοιχτομυαλοι, που δινουν ελευθερια στα παιδια τους, που ξερουν να τα ακουν, που δειχνουν κατανοηση στα λαθη τους, που τα αφηνουν να πεσουν για να μαθουν. Κανεις γονιος παντως δε θα εδινε απλετη ελευθερια σε ενα παιδι, γιατι ολοι (σχεδον) οι γονεις ενδιαφερονται για το καλο των παιδιων τους, οποτε δε θα το αφηναν να κανει κατι που σιγουρα θα τον εφερνε σε κινδυνο. Αλλο ομως να το προστατευεις και να του δειχνεις τον σωστο (κι αυτο σηκωνει κουβεντα) δρομο κι αλλο να το ελεγχεις και να το καταπιεζεις. Αν συγκρινεις ομως τη μανα σου με τη γιαγια σου, σιγουρα η δευτερη υπερτερει σε συντηρητισμο και ελεγχο. Ποια θα σου κανει περισσοτερη κριτικη για την κοπελα σου; Ποια θα κανει περισσοτερο χαμο αν δεν κανεις κατι...κοινωνικα αποδεκτο; Ποια θα παθει...καρδιακο αν μαθει οτι εισαι γκει, αριστερος, αναρχικος, οτι εχεις κλεψει, οτι εκανες τατουαζ, οτι μεθυσες, οτι εισαι κατα του γαμου και των κοινωνικων συμβασεων, οτι σου αρεσει να πηγαινεις σε πορειες και να παιζεις ξυλο με τους μπατσους, οτι θες να παρεις διαζυγιο και να ξεδωσεις με το δικο σου τροπο; Θυμαμαι το πολυ αυστηρο υφος που ειχε ο αγαπημενος μου παππους οταν εκανα κατι "κακο", τις φωνες του και ποσο αγριος γινοταν και ουτε θελω να φανταζομαι τι θα εκανε αν εκανα χειροτερα απο αυτα. Και μετα τον συγκρινω με τον πατερα μου, που κι αυτος αυστηρος ειναι καποιες φορες, αλλα καμια σχεση με τον παππου. Τεραστιο το χασμα γενεων.
Και αυτο το αγεφυρωτο χασμα ειναι πηγη δυστυχιας για τα μελη της οικογενειας. Παντα το παιδι εχει αναγκη να κανει κατι επαναστατικο, και οσο οι γονεις εναντιωνονται σε αυτο, η επιθυμια αυτη μεγαλωνει και δυστυχως απο υγιη επανασταση που θα ηταν γινεται επικινδυνη. Αλκοολ, μεγαλες ταχυτητες στους δρομους, θυμος που σε κανει να τα σπας ολα, δυσκολια να συγκεντρωθεις στη δουλεια σου, ξεσπας στους αλλους, σου φταινε ολοι, οι πολιτικοι, η κοινωνια. Μα η κοινωνια ειναι οι γονεις σου, ειναι κι συ ο ιδιος. Ειναι οι ανθρωποι οι ιδιοι που ειναι...θυματα της ιδιας της κοινωνιας. Ο ενας επηρεαζει τον αλλον. Ολα ειναι μια περιπλοκη αλυσιδα. Τα περισσοτερα εγκληματα γινονται με ριζα του κακου την οικογενεια.
Τι ειναι σωστο και τι ειναι λαθος ειναι μια μεγαλη φιλοσοφικη και κοινωνιολογικη κουβεντα και ειναι κατι που δεν ειμαστε θεση να ξερουμε οσο μεγαλοι κι αν ειμαστε. Ποσο μαλλον οταν εισαι μικρος. Πως θα μαθεις, αλλωστε να τα ξεχωριζεις, αν δεν τα δοκιμασεις και αν δε φας τα μουτρα σου; Και γιατι να ειναι ο γονιος αυτος που θα ξερει ποιο ειναι το σωστο και ποιο το λαθος για το παιδι, ωστε να του υποδειξει ή και να το εξαναγκασει να το κανει; Και αν το σωστο γι' αυτον, ειναι η αιτια που θα το οδηγησει στην καταθλιψη και τη δυστυχια; Κι αν εχει αναγκη να κανει αυτο που ο γονιος θεωρει λαθος; Οταν καταπιεζονται οι αληθινες επιθυμιες και ορμες, τοτε δε θελει καθολου μυαλο και επιστημονικη γνωση για να καταλαβεις οτι οδηγεισαι στη δυστυχια και στην αλλοτριωση. Οταν δεν υπακους στις επιθυμιες του σωματος και του μυαλου σου, τρελαινεσαι. Ειναι απλο. Και σε αυτο καθοριστικο ρολο παιζουν οι γονεις. Που βεβαια παντα ενδιαφερονται για το καλο σου...
Πολλες φορες, για να μην ειμαστε κι αδικοι, οι γονεις, οντως καταφερνουν (κυριως αυτοι που εχουν τον τροπο να μιλανε ηρεμα με τα παιδια) να τους υποδεικνυουν ενα δρομο ζωης που τελικα τα παιδια τον ασπαζονται και βρισκουν νοημα και χαρα σε αυτον. Πολλες φορες, τα παιδια κανουν επιλογες με τις οποιες συμφωνουν και οι γονεις και ειναι ολοι χαρουμενοι. Η πραξη βεβαια δειχνει οτι αυτο ειτε σπανιο θα ειναι, ειτε πολυ δυσκολο. Καποιες φορες, χρειαζεται να παρεμβει και ειδικος ψυχολογος, ωστε να τα βρουν οι δυο μεριες και να ειναι χαρουμενες χωρις να θρηνησουμε θυματα. Γιατι η οικογενεια ειναι ενα πεδιο μαχης. Παντως, το οτι τελικα μοιαζει να ειναι ζητουμενο οι γονεις να συμφωνουν με αυτα που κανουμε, δεν πρεπει να ειναι λογος, ωστε να σκεφτομαστε τι απο αυτα που μπορουμε να κανουμε θα ευχαριστουσε τους γονεις μας. Λαθος στο οποιο υποκυπτουν πολλοι. Πρωτα κανουμε αυτο που ευχαριστει εμας και αν αυτο αρεσει και στους γονεις μας, αυτο ειναι καλο. Ακουγεται ωραιο, αλλα ειναι δυσκολο.
Ο λογος ειναι οτι πολλες φορες τα παιδια αναγκαζονται να πηγαινουν με τα νερα των γονιων τους και να τους ευχαριστουν, (χωρις να ευχαριστιουνται τα ιδια) για λογους οικονομικους. Ειδικα στην Ελλαδα, της ανεργιας, των χαμηλων μισθων, που τα παιδια καθυστερουν πολυ να πιασουν δουλεια και να γινουν ανεξαρτητα (ή που δε γινονται ποτε), η οικονομικη εξαρτηση απο τους γονεις ειναι αναποφευκτη. Κι οταν ξερεις οτι εξαρτασαι απο καποιον οικονομικα, οτι αυτον καθοριζεται η επιβιωση του (κι υστερα η ευζωια), τοτε δεν εχεις πολλες επιλογες. Πρεπει να συμβιβαστεις, να κανεις πολλα απο αυτα που σου ζηταει, να υποχωρησεις, να δωσεις για να παρεις. Και να κανεις επιλογες που θα ευχαριστησουν το "αφεντικο" σου για να σου δωσει τα λεφτα. Γιατι, καπως ετσι μοιαζει ο γονιος. Με αφεντικο που πρεπει να το υπακους. Και χειροτερα. Να κανεις πραγματα που τον ευχαριστουν. Να κανεις επιλογες που συμφωνει με αυτες. Τουλαχιστον στο αφεντικο της δουλειας, απλα εκτελεις τα καθηκοντα που εχεις αναλαβει. Και μετα κανεις τη ζωη σου. Με το γονιο αναγκαζεσαι πολλες φορες να κανει τη ζωη που θελει αυτος!
Γι' αυτο ειναι πολυ εξυπνη κινηση οσοι εχουν υπερπροστατευτικους γονεις, μετα τα 18 να ξεφευγουν και να δινουν προτεραιοτητα στη δουλεια. Να κανουν οποια δουλεια βρουν, προκειμενου να ειναι ανεξαρτητοι και να μην αναγκαζονται να ειναι υπολογοι στους γονεις, να μην εχουν αναγκη τα λεφτα τους και να κανουν γι' αυτα υποχωρησεις. Στην αρχη ειναι δυσκολο, μετα ομως, κατακτας την ανεξαρτησια σου και οι ιδιοι οι γονεις σε βλεπουν αλλιως. Εισαι δυνατος και μπορεις να υπερασπιστεις πιο ευκολα τις επιλογες σου. Υποθετω βεβαια, γιατι δεν το εχω δοκιμασει.
Μερικοι γονεις ειναι τοσο ηλιθιοι, αμορφωτοι, οπισθοδρομικοι, ανοητοι και αμυαλοι που οδηγουν τα παιδια τους στην απογνωση και την δυστυχια. Γεματη η Ελλαδα απο αυτους. Οι ιδιοι που ψηφιζουν ενα κομμα για συμφεροντολογικους λογους, επειδη θα βαλει τους ιδιους και τα παιδια του στο Δημοσιο, και μετα το βριζει επειδη του εκοψε τους μισθους και τις συνταξεις και δεν εκανε οσα υποσχεθηκε. Παρα πολλοι γονεις, δεν εχουν ιδεα απο ψυχολογια, απο διαπαιδαγωγηση, ενω υπαρχουν κι αυτοι που ξερουν, αλλα παλι δεν αλλαζουν μυαλα. Γιατι αμα εισαι απο τη φυση σου ετσι, δε σε αλλαζει κανενα βιβλιο.
Εκτος τους γονεις και την οικογενεια, ο ελεγχος, η υπερπροστασια, η αναγκη να εισαι κατι για να ευχαριστεις τους αλλους, επεκτεινεται και αλλου. Στην κοινωνια, στους δασκαλους, στα κοινωνικα προτυπα, στην πολιτικη, στα μιντια, ακομα και στις καμερες που μας παρακολουθουν χωρις να το ξερουμε παντα.
Ειμαστε δεσμωτες αυτης της υπερπροστατευτικης καταστασης. Μας ελεγχουν και μας κανουν ο,τι θελουν. Επειδη μπορουν. Επειδη εχουν την εξουσια. Γιατι και οι γονεις εξουσια ασκουν. Τι μπορουμε να κανουμε; Η ελευθερια κατακτιεται δυσκολα, θελει επιμονη, προσπαθεια και κοπο, ενω αλλες φορες θελει να εχει διπλα της την τυχη που θα την απογειωσει. Το να υπερασπιζεσαι τον εαυτο σου και τις επιλογες σου ειναι δυσκολο, θελει κοτσια, ειναι μια γενναια πραξη που στο τελος σε επιβραβευει με τον καλυτερο τροπο. Κι αυτο βεβαια θελει τον τροπο του, γιατι μπορει να οδηγησει σε ασχημα αποτελεσματα. Παντα στο διαβα της ιστοριας, οι ανθρωποι καλουνταν να τα βαλουν με την οποια εξουσια, που αν το σκεφτεις μοιαζει με τυραννο που θελει να σε ταλαιπωρησει, αλλα μπορει να μοιαζει και με δημοκρατη που θελει να σου εμφυσησει ενα σωστο και ομορφο τροπο ζωης. Οι ανθρωποι καλουνταν και καλουνται να επιβιωσουν με την οποια εξουσια εχουν πανω απο το κεφαλι τους. Να μαθουν να ζουν με αυτη ή να την ξεπερασουν...ή και να παρουν τη θεση της...
Say hello to the girl that I am
You're gonna have to see
Through my perspective
I need to make mistakes
Just to learn who I am
And I don't wanna be so damn protected
There must be another way
'Cause I believe in taking chances
But who am I to say
What a girl is to do?
God, I need some answers
What am I to do with my life?
(You will find it out, don't worry)
How am I supposed to know what's right?
(You just gotta do it your way)
I can't help the way I feel
But my life has been so overprotected
I tell 'em what I like, what I want and what I don't
But everytime I do, I stand corrected
Things that I've been told
I can't believe what I hear about the world
I realize, I'm overprotected
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου