Καλησπερα αντιπροσωποι
αν και η ηλικια για μενα δεν ειναι παρα ενας αριθμος, αναρωτιεμαι αν οσο μεγαλωνει κανεις, χανει τη φαντασια η οποια υπαρχει σε ολους μας, αλλα με διαφορους τροπους καταστρεφεται και φθειρεται. Η φαντασια, αυτο το ομορφο πραγμα που κανει τη ζωη συναρπαστικη, που μπορει να κανει αυτο που μοιαζει βαρετο και ανουσιο να μην ειναι, να σε απογειωσει, να δωσει νοημα στην πεζη καθημερινοτητα, να κανει την καρδια σου να χτυπα και να νιωσεις πως ολος ο κοσμος ειναι δικος σου και ολα να τα βλεπεις σαν παραμυθι και ολους αυτους που κανουν και λενε κακα πραγματα, σαν τους κακους ηρωες που εχει καθε ιστορια.
Μεγαλωνοντας κανεις, τη χανει τη φαντασια; Και γιατι;
Θυμαμαι, ειχα διαβασει μια συνεντευξη του Ευγενιου Τριβιζα που ελεγε οτι το σχολειο συμβαλει καθοριστικα στο να χασουν τα παιδια τη φαντασια τους. Σε βαζουν σε μια διαδικασια να απομνημονευεις αχρηστες πληροφοριες, να δινεις σημασια μονο στις εξετασεις και στο να περασεις το μαθημα, να σε νοιαζει αν θα παρεις 20 και οχι 18 κτλ. Τα σχολεια τελικα τι προσφερουν; Περισσοτερο χωρος δυστυχιας ειναι. Αλλα δε θα πω σε αυτο το ποστ για ολα τα αρνητικα και τις ελλειψεις του εκπαιδευτικου συστηματος. Αυτο που ειναι προφανες ειναι οτι το σχολειο δεν καλλιεργει ουτε στο ελαχιστο τη φαντασια.
Περισσοτερο απο το χιουμορ, χρειαζομαστε τη φαντασια. Η φαντασια ειναι πολυ ανωτερη απο το χιουμορ, που περισσευει πια στην εποχη μας, ειδικα το ψευτοχιουμορ, το ευκολο και χοντροκομμενο και φτηνιαρικο χιουμορ που το βρισκεις απλετο παντου. Η φαντασια ειναι ενα πολυ καταπιεσμενο και βαθια κρυμμενο μεσα μας συναισθημα και φαινεται πως λιγοι, μπορουν, απο την εφηβεια και μετα, να κρατησουν επαφη μαζι της. Παρα πολλοι μεγαλωνουν και μαλλον τη χανουν εντελως. Πεθαινει μεσα τους οριστικα, μαζι με την επαναστατικοτητα. Η δυσκολη καθημερινοτητα, οι υποχρεωσεις, οι σκοτουρες, η γκρινια, το να τα βγαλεις περα, η δυσκολη και απανθρωπη πολλες φορες ζωη στη μεγαλουπολη, τα συγχρονα θεαματα που ειναι κακη αντιγραφη της καθημερινης ζωης, τα κατασκευασμενα προτυπα των μιντια, η τεχνη που δεν εχει καθολου φαντασια, αλλα αποσκοπει μονο στο ευκολο και γρηγορο κερδος. Ολα αυτα και αλλα συμβαλλουν στο να φθειρεται ολο και περισσοτερο η φαντασια μεχρι να εξαφανιστει εντελως. Μονο λιγοι ξυπνιοι, χαρισματικοι, τυχεροι, ξεχωριστοι κρατανε επαφη μαζι της και με τη βοηθεια του Θεου, της τεχνης και του dna τους, και παρα το οτι ζουν οπως οι αλλοι ανθρωποι, την κρατανε αλλα και την αναπτυσσουν.
Εσεις τι σχεση εχετε ή ειχατε με τη φαντασια; Την εχετε χασει και αν ναι γιατι; Πιστευετε μπορει καποιος αν την εχει χασει, να την βρει ξανα και πως;
αν και η ηλικια για μενα δεν ειναι παρα ενας αριθμος, αναρωτιεμαι αν οσο μεγαλωνει κανεις, χανει τη φαντασια η οποια υπαρχει σε ολους μας, αλλα με διαφορους τροπους καταστρεφεται και φθειρεται. Η φαντασια, αυτο το ομορφο πραγμα που κανει τη ζωη συναρπαστικη, που μπορει να κανει αυτο που μοιαζει βαρετο και ανουσιο να μην ειναι, να σε απογειωσει, να δωσει νοημα στην πεζη καθημερινοτητα, να κανει την καρδια σου να χτυπα και να νιωσεις πως ολος ο κοσμος ειναι δικος σου και ολα να τα βλεπεις σαν παραμυθι και ολους αυτους που κανουν και λενε κακα πραγματα, σαν τους κακους ηρωες που εχει καθε ιστορια.
Μεγαλωνοντας κανεις, τη χανει τη φαντασια; Και γιατι;
Θυμαμαι, ειχα διαβασει μια συνεντευξη του Ευγενιου Τριβιζα που ελεγε οτι το σχολειο συμβαλει καθοριστικα στο να χασουν τα παιδια τη φαντασια τους. Σε βαζουν σε μια διαδικασια να απομνημονευεις αχρηστες πληροφοριες, να δινεις σημασια μονο στις εξετασεις και στο να περασεις το μαθημα, να σε νοιαζει αν θα παρεις 20 και οχι 18 κτλ. Τα σχολεια τελικα τι προσφερουν; Περισσοτερο χωρος δυστυχιας ειναι. Αλλα δε θα πω σε αυτο το ποστ για ολα τα αρνητικα και τις ελλειψεις του εκπαιδευτικου συστηματος. Αυτο που ειναι προφανες ειναι οτι το σχολειο δεν καλλιεργει ουτε στο ελαχιστο τη φαντασια.
Περισσοτερο απο το χιουμορ, χρειαζομαστε τη φαντασια. Η φαντασια ειναι πολυ ανωτερη απο το χιουμορ, που περισσευει πια στην εποχη μας, ειδικα το ψευτοχιουμορ, το ευκολο και χοντροκομμενο και φτηνιαρικο χιουμορ που το βρισκεις απλετο παντου. Η φαντασια ειναι ενα πολυ καταπιεσμενο και βαθια κρυμμενο μεσα μας συναισθημα και φαινεται πως λιγοι, μπορουν, απο την εφηβεια και μετα, να κρατησουν επαφη μαζι της. Παρα πολλοι μεγαλωνουν και μαλλον τη χανουν εντελως. Πεθαινει μεσα τους οριστικα, μαζι με την επαναστατικοτητα. Η δυσκολη καθημερινοτητα, οι υποχρεωσεις, οι σκοτουρες, η γκρινια, το να τα βγαλεις περα, η δυσκολη και απανθρωπη πολλες φορες ζωη στη μεγαλουπολη, τα συγχρονα θεαματα που ειναι κακη αντιγραφη της καθημερινης ζωης, τα κατασκευασμενα προτυπα των μιντια, η τεχνη που δεν εχει καθολου φαντασια, αλλα αποσκοπει μονο στο ευκολο και γρηγορο κερδος. Ολα αυτα και αλλα συμβαλλουν στο να φθειρεται ολο και περισσοτερο η φαντασια μεχρι να εξαφανιστει εντελως. Μονο λιγοι ξυπνιοι, χαρισματικοι, τυχεροι, ξεχωριστοι κρατανε επαφη μαζι της και με τη βοηθεια του Θεου, της τεχνης και του dna τους, και παρα το οτι ζουν οπως οι αλλοι ανθρωποι, την κρατανε αλλα και την αναπτυσσουν.
Εσεις τι σχεση εχετε ή ειχατε με τη φαντασια; Την εχετε χασει και αν ναι γιατι; Πιστευετε μπορει καποιος αν την εχει χασει, να την βρει ξανα και πως;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου