Η Ανθουλα ειχε ανεβασει μερικα τραγουδια στο προφιλ της που ειχαν ολα μεσα τη λεξη black. Εκανα ενα σχολιο "πολυ black επεσε" και αυτη τα πηρε στο κρανιο (!!), με πηρε εξαλλη τηλεφωνο και με "απειλησε" οτι αν ξανακανω σχολιο στο προφιλ της θα με διαγραψει (παιζει να ειναι και η μεγαλυτερη απειλη που εχω δεχτει στη ζωη μου). Ακουγα τις φωνες και τις απειλες της για ενα 5λεπτο. Απο απορια τη ρωτησα "ουτε λαικ θες να σου κανω;". "ΟΥΤΕ!".
Τελος παντων, οταν δε σε ενδιαφερει καποιος ανθρωπος, δεν ασχολεισαι και πολυ. Ουτε που εδωσα σημασια στο ξεσπασμα της. Την εκανα delete, αυτη το ειδε και αρχισε να μου στελνει μηνυματα και να παιρνει τηλεφωνα.
"Ηταν η αφορμη το σημερινο. Καλη συνεχεια".
Τι ψυχολογικο ειναι παλι αυτο; Να μη θες να σου κανουν οι αλλοι λαικ και κομεντ; Υπαρχουν παρα πολλα τελικα. Και μερικα ειναι πολυ παραξενα.
Μου ειπε οτι πρεπει να σεβομαι τα ορια και τις επιλογες των αλλων.
Εγω της ειπα οτι η Αθηνα ετσι κι αλλιως για μενα εχει τελειωσει οριστικα και οτι δεν εχουμε πια τιποτα κοινο και δεν υπαρχει λογος επικοινωνιας.
Πωπω ακομα και τωρα που γραφω με παιρνει τηλεφωνο.
Δεν ξερω αν διαγραφεις εντελως απο τη ζωη σου καποιους φιλους ή αν τελικα μετα απο καιρο επιστρεφεις σε αυτους, γιατι τελικα αυτοι σε ξερουν, αυτοι ξερουν τι εχεις κανει, πως σκεφτεσαι, τι εισαι και τι οχι.
Οσο περναει ο καιρος τοσο περισσοτερο διαπιστωνω οτι δε με συνδεει τιποτα πια με την Αθηνα και πως δεν εχω κανενα λογο να γυρισω εκει. Μου φαινονται ολα τοσο μακρινα, οσα εζησα εκει. Απο την αλλη η πολη αυτη, μου γινεται ολο και περισσοτερο οικεια. Μπορει στο τελος να μη θελω να φυγω κιολας, ποιος ξερει; Αλλα παντα θα ονειρευομαι τη Θεσσαλονικη και τη ζωη μου εκει.
Σημερα ηταν μια συνηθισμενη ησυχη Κυριακη. Πηγα στην αγαπημενη μου καφετερια στη γειτονια, πηρα εναν εσπρεσσο...
Οταν μου εφερε τον εσπρεσσο το παιδι, σκεφτηκα να του πω "καφε παρηγγειλα, οχι σφηνακι".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου