Την παρακατω ιντερνετικη συνομιλια την ειχα με την Πηνελοπη, μια κοπελα που γνωρισα στο ιντερνετ και με την οποια εχουμε πολλα κοινα. Εχει και αυτη τα θεματα της. Τα ατομα που εχουν προβληματισμους και ανησυχιες με τραβανε ακομα. Δε με πειραζει. Γουσταρω αυτα τα ατομα. Αλλα πολλες φορες θα ηθελα να ηταν πιο καλη παρεα. Πολλοι απο αυτους δεν ειναι καλη παρεα απο κοντα. Εχω γνωρισει πολλα τετοια ατομα. Θα μου αρεσε αν εκτος απο την ιδιαιτερη προσωπικοτητα τους, ηταν και ευχαριστη παρεα. Παραδειγμα η Ανθουλα, με την οποια περνουσα παντα χαλια. Εχω περασει πολλες προβληματικες φασεις, γι' αυτο ταιριαζα με προβληματικα ατομα. Αλλα τι να το κανεις αν δεν περνας καλα μαζι τους κι αν σε κανουν να νιωθεις χειροτερα; Οπως και να 'χει μου αρεσει να μιλαω με την Πηνελοπη, γιατι εχει εναν ιδιαιτερο τροπο σκεψης και ταυτιζομαι πολλες φορες μαζι της, αν και πολλες φορες με ριχνει με οσα λεει.
-Να σε ρωτησω; Εσυ για ποιο λογο ζεις;
-Επειδη εχω περιεργεια για το μετα. Εσυ;
-Το μετα εγω εχω καταλαβει οτι ειναι ιδιο με το πριν και το τωρα. Οποτε δεν εχω περιεργεια για το μετα. Αλλωστε εξαρταται απο τις επιλογες μας.
-Περιεργεια οχι μονο για μενα αλλα και για τους αλλους.
-Περιεργεια για να μαθεις πραγματα ή για να δεις τι θα γινει στον κοσμο;
-Να δω τι θα κανουν καποια ατομα που γνωριζω στο μελλον, τι θα αλλαξει στην κοινωνια, πως θα τελειωσει το ταδε σιριαλ κτλ. Ειμαι περιεργος απο τη φυση μου. Εσενα τι σε κραταει στη ζωη;
-Ο φοβος μου για το θανατο. Αν δεν φοβομουν να πεθανω θα αυτοκτονουσα. Δηλαδη οχι η αγαπη για τη ζωη αλλα ο φοβος για το θανατο. Ειδες ειρωνεια;
-Ναι...
-Πραγματικα δε μπορω να καταλαβω γιατι μαθαινουμε τοσα πολλα πραγματα για το συμπαν και τον κοσμο και πώς λειτουργει. Δηλαδη ειμαστε κομματια του κοσμου, ωστοσο μονο εμεις απο ολα τα ειδη μαθαινουμε. Ειμαστε κομματια ενος κοσμου που γεννηθηκε απο μονος του και λειτουργει απο μονος του. Κι εμεις προσπαθουμε να τον καταλαβουμε σα να ειμαστε κατι εξω απο τον κοσμο και δε μενουμε απλα στο να ζησουμε. Εγω πιστευω οτι ο φοβος μας για το θανατο μας οδηγει στο να προσπαθουμε να ελεγξουμε ολο τον κοσμο. Γιατι ποιο αλλο ζωο στον πλανητη ξερει πώς δουλευει ενα αλλο ζωο; Και στο κατω κατω ο,τι μαθαμε μας το διδαξανε; Δεν γεννηθηκαμε με τη γνωση. Που σημαινει οτι η γνωση δεν ειναι στη φυση μας. Εγω πιστευω οτι υπαρχουν καποια αλλα οντα που κατεχουν τη γνωση και μας τη δωσανε καποια στιγμη.
-Τι οντα;
-Ξερω γω...Παντως οχι ανθρωπινα. Δηλαδη επειδη ακριβως ειμαστε κι εμεις θηλαστικα ζωα, δεν διαφερουμε και πολυ απο αυτα. Κι αν δε μας μαθαινανε να μιλαμε θα μουγκανιζαμε σαν τα ζωα. Ποιος πρωτοδιδαξε στους ανθρωπους να μιλανε; Μαθανε απο μονοι τους;
-Ποιος;
-Ξερω κι εγω. Καποιος αλλος παντως, οχι ανθρωπος. Καποιος που ειναι εξω απο το συμπαν και την υλη. Γιατι η υλη απαιτει τροφη, το σωμα μας απαιτει τροφη. Το ενα ζωο τρωει το αλλο για να ζησει, κατι το οποιο δεν ειναι δικαιο κατ' εμε.
-Δηλαδη αποκλειεται μονος του ο ανθρωπος να το καταφερε αυτο;
-Δεν ξερω, δε μπορω να το εξηγησω. Εκτος κι αν ο πρωτος ανθρωπος δεν ηταν μωρο αλλα κανονικος ανθρωπος που ηξερε να μιλαει. Τελος παντων, αφου δεν ξερουμε και ουτε θα μαθουμε και ποτε ας μη ζαλιζομαστε.
Χθες ξαναμιλησαμε :
-Χαλια ημουν σημερα. Γυρισα απο τη σχολη αργα, εφαγα και μετα αρχισα να κλαιω. Ξεσπασα και τωρα ειμαι καλυτερα.
-Γιατι;
-Γιατι δε μου αρεσει η ζωη...Σκεφτομαι συνεχεια οτι θα δουλευω σε ολη μου τη ζωη και με πιανει απελπισια. Δεν το αντεχω οτι θα δουλευω. Γι' αυτο κιολας το εχω καθυστερησει τοσο πολυ. Δε μπορω να φανταστω τον εαυτο μου να ασχολειται με ενα πραγμα μονο σε ολη του τη ζωη. Ειναι καταπιεστικο. Μαλλον δεν εχω μαθει να σκεφτομαι λογικα και ομορφα.
-Να σε ρωτησω; Εσυ για ποιο λογο ζεις;
-Επειδη εχω περιεργεια για το μετα. Εσυ;
-Το μετα εγω εχω καταλαβει οτι ειναι ιδιο με το πριν και το τωρα. Οποτε δεν εχω περιεργεια για το μετα. Αλλωστε εξαρταται απο τις επιλογες μας.
-Περιεργεια οχι μονο για μενα αλλα και για τους αλλους.
-Περιεργεια για να μαθεις πραγματα ή για να δεις τι θα γινει στον κοσμο;
-Να δω τι θα κανουν καποια ατομα που γνωριζω στο μελλον, τι θα αλλαξει στην κοινωνια, πως θα τελειωσει το ταδε σιριαλ κτλ. Ειμαι περιεργος απο τη φυση μου. Εσενα τι σε κραταει στη ζωη;
-Ο φοβος μου για το θανατο. Αν δεν φοβομουν να πεθανω θα αυτοκτονουσα. Δηλαδη οχι η αγαπη για τη ζωη αλλα ο φοβος για το θανατο. Ειδες ειρωνεια;
-Ναι...
-Πραγματικα δε μπορω να καταλαβω γιατι μαθαινουμε τοσα πολλα πραγματα για το συμπαν και τον κοσμο και πώς λειτουργει. Δηλαδη ειμαστε κομματια του κοσμου, ωστοσο μονο εμεις απο ολα τα ειδη μαθαινουμε. Ειμαστε κομματια ενος κοσμου που γεννηθηκε απο μονος του και λειτουργει απο μονος του. Κι εμεις προσπαθουμε να τον καταλαβουμε σα να ειμαστε κατι εξω απο τον κοσμο και δε μενουμε απλα στο να ζησουμε. Εγω πιστευω οτι ο φοβος μας για το θανατο μας οδηγει στο να προσπαθουμε να ελεγξουμε ολο τον κοσμο. Γιατι ποιο αλλο ζωο στον πλανητη ξερει πώς δουλευει ενα αλλο ζωο; Και στο κατω κατω ο,τι μαθαμε μας το διδαξανε; Δεν γεννηθηκαμε με τη γνωση. Που σημαινει οτι η γνωση δεν ειναι στη φυση μας. Εγω πιστευω οτι υπαρχουν καποια αλλα οντα που κατεχουν τη γνωση και μας τη δωσανε καποια στιγμη.
-Τι οντα;
-Ξερω γω...Παντως οχι ανθρωπινα. Δηλαδη επειδη ακριβως ειμαστε κι εμεις θηλαστικα ζωα, δεν διαφερουμε και πολυ απο αυτα. Κι αν δε μας μαθαινανε να μιλαμε θα μουγκανιζαμε σαν τα ζωα. Ποιος πρωτοδιδαξε στους ανθρωπους να μιλανε; Μαθανε απο μονοι τους;
-Ποιος;
-Ξερω κι εγω. Καποιος αλλος παντως, οχι ανθρωπος. Καποιος που ειναι εξω απο το συμπαν και την υλη. Γιατι η υλη απαιτει τροφη, το σωμα μας απαιτει τροφη. Το ενα ζωο τρωει το αλλο για να ζησει, κατι το οποιο δεν ειναι δικαιο κατ' εμε.
-Δηλαδη αποκλειεται μονος του ο ανθρωπος να το καταφερε αυτο;
-Δεν ξερω, δε μπορω να το εξηγησω. Εκτος κι αν ο πρωτος ανθρωπος δεν ηταν μωρο αλλα κανονικος ανθρωπος που ηξερε να μιλαει. Τελος παντων, αφου δεν ξερουμε και ουτε θα μαθουμε και ποτε ας μη ζαλιζομαστε.
Χθες ξαναμιλησαμε :
-Χαλια ημουν σημερα. Γυρισα απο τη σχολη αργα, εφαγα και μετα αρχισα να κλαιω. Ξεσπασα και τωρα ειμαι καλυτερα.
-Γιατι;
-Γιατι δε μου αρεσει η ζωη...Σκεφτομαι συνεχεια οτι θα δουλευω σε ολη μου τη ζωη και με πιανει απελπισια. Δεν το αντεχω οτι θα δουλευω. Γι' αυτο κιολας το εχω καθυστερησει τοσο πολυ. Δε μπορω να φανταστω τον εαυτο μου να ασχολειται με ενα πραγμα μονο σε ολη του τη ζωη. Ειναι καταπιεστικο. Μαλλον δεν εχω μαθει να σκεφτομαι λογικα και ομορφα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου