ΝΥΧΤΑ ΡΑΔΙΟ-ΦΟΝΩΝ

Ζουμε στην εποχη του μεταμοντερνου, της απενεχοποιησης του σεξ, των τραβηγμενων σχεσεων και καταστασεων.Και ολα αυτα αντικατοπτριζονται και στην Τεχνη, και στο Θεατρο ακομα, που στο μυαλο μας το εχουμε συνδεσει με κατι κλασικο, κατι διαχρονικο, κατι που υπερβαινει κατα πολλοις τα ορια του εφημερου, που προαγει διαχρονικες αξιες και αντιστεκεται στις μοδες της εποχης.Ειναι ομως αυτο κανονας για το Θεατρο ή μηπως και αυτο οπως καθε μορφη τεχνης οφειλει να προβαλει τα προτυπα και τα ηθη της εκαστοτε εποχης; Μειωνει ή οχι την αξια ενος θεατρικου εργου η ταυτιση του με τη μοντερνα εποχη; Και αν τη μειωνει, την ευθυνη εχει το εργο ή μηπως η ρηχοτητα που επικρατει;

Η Νυχτα Ραδιο-φονων ειναι μια πολυ πετυχημενη θεατρικη παρασταση που βραβευτηκε μαλιστα ως η δευτερη καλυτερη της περυσινης χρονιας.Ο βασικος λογος που αγαπηθηκε, απο το κοινο κυριως, ειναι επειδη μιλαει για ενα θεμα που ποναει και απασχολει τους περισσοτερους, και βεβαια, ειναι η μοναξια.Νομιζω οτι συστατικο επιτυχιας ενος εργου ειναι να μιλα για τη μοναξια αλλα με τροπο που θα συγκινησει και θα προβληματισει.Και αναρωτιεσαι, τοσο πολυ μοναξια αισθανεται ολος αυτος ο κοσμος; Πως γινεται αυτο, οταν δεν το δειχνουν καθολου;

Η παρασταση περα απο το βασικο αξονα που ειναι η μοναξια, αντικατοπτριζει σημεια των καιρων με βασικοτερο το εφημερο των σχεσεων, τις ψευτικες επαναστασεις και ψευτοδιαδηλωσεις, την ανουσιοτητα του συγχρονου lifestyle, τα σκουπιδια της τηλεορασης.Τα σκουπιδια ειναι και το συμβολο του εργου.Σκουπιδια ειναι και τα υλικα αγαθα τα οποια ταυτιζουμε με το ειναι μας, σκουπιδια ειναι και οι ανθρωποι με τους οποιους σπαταλαμε τις ζωες μας.Στο τελος του εργου, τα σκουπιδια νοηματοδοτουν την ανθρωπινη υπαρξη: "Πρεπει να ψαξεις πολυ μεσα στα σκουπιδια, για να βρεις αυτο που αξιζει", λεει ευσυνειδητα η ηρωιδα σε κριση αυτογνωσιας (γενικα η ηρωιδα εχει κριση, ειναι κατι περισσοτερο απο μαστουρωμενη..) "Ακομα και μεσα στα σκουπιδια υπαρχουν διαμαντια", διαπιστωνεται στο τελος και ο θεατης προτρεπεται να διωξει τα σκουπιδια απο τη ζωη του, τουλαχιστον αυτα που δεν εχουν καμια αξια.

Η παρασταση παντως δεν ειναι καλη.Η ερμηνεια της Ελενης Ραντου ειναι υπερβολικη και τραβηγμενη.Η τσιριχτη φωνη της σου σπαει τα αυτια και δεν πειθει για το ποσο μονη νιωθει.Οι υπολοιποι ρολοι ειναι απλα συμπαθητικοι.Η μουσικη που παιζει ειναι αμερικανικα hits οπως 50 Cent (!!), κατι εντελως πρωτοφανες για το θεατρο.Τα σκηνικα ειναι pop αισθητικης.Οι καταστασεις θυμιζουν ελληνικο σηριαλ, με ερωτικα τριγωνα και μπερδεματα.Οι διαλογοι εχουν πολλα κλισε και βγαζουν δυσκολα γελιο.Οι βωμολοχιες ειναι παρα πολλες, χωρις κανενα οριο, σε σημειο να γινεται το εργο αισχρο.Και ομως, παρολ' αυτα το εργο βραβευτηκε και αγαπηθηκε και συνεχιζει για δευτερο χρονο.Και αυτο επειδη αγγιζει ενα ευρυ κοινο με τα θεματα που πραγματευεται και τα μεταμοντερνα στοιχεια του ελκυουν ενα κοινο που δεν εξοικειωμενο με το θεατρο.Δεν αξιζε παντως το βραβειο.Ειναι περιεργο, ελκυστικο, αμφιλεγομενο το μοντερνο θεατρο.Σου προκαλει ευχαριστηση αλλα και αμηχανια μαζι.Εμενα παντως δε με πειθει.