ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Αργα τα μεσανυχτα

η πολη αυτη ειναι τοσο αδεια

περπαταω μονος μου

υπαρχει απολυτη σιωπη

ειναι ενας λαβυρινθος που τον ξερω καλα

αποφευγω τους δρομους που με τρομαζουν

οι δρομοι αυτοι θα ειναι παντα εκει σκεφτομαι

παντα οταν θα περναω απο αυτους θα θυμαμαι

πως να ξεφυγεις απο το παρελθον σου οταν σε περιβαλλει απο παντου;

Περπαταω μαζι με το βαρος των ενοχων

ολα μου φαινονται ψυχρα γυρω μου

τα φωτα μονο καλυπτουν το απολυτο σκοταδι

Το θεατρο εχει αδειασει απο ωρα

καθομαι και παρακολουθω που ετοιμαζουν τα σκηνικα για αυριο

εγω ποτε δε ανεβω στη σκηνη

Συνεχιζω να προχωραω

οδηγουμαι σε ενα μερος που καποτε τη μερα γεμιζε με μαθητες

ενα σκοτεινο μονοπατι προβαλει προς τη μερια μου

δε θελω να επιστρεψω ποτε πια εκει