Σημερα ξεκινησαν οι Πανελληνιες με πρωτο μαθημα την περιβοητη Εκθεση.
Το θεμα αφορουσε τον ανθρωπισμο (επικαιρο, δε μπορειτε να πειτε..).
http://www.ypepth.gr/docs/them_glo_c_gen_hmer_no_070519.pdf
Το κειμενο αυτο, το οποιο σας προτεινω να διαβασετε, γιατι νομιζω οτι μας αφορα ολους μας, αν και απλοικο, αφορουσε σκεψεις και προβληματισμους που κανω τον τελευταιο καιρο.Βλεπω γυρω μου τους ανθρωπους, στις δουλειες τους, στις συνομιλιες τους, στην καθημερινοτητα τους και παρατηρω οτι ολοι στρεφονται σε αυτα που αφορουν αυτους και τους γυρω τους.Ολοι νοιαζονται για τον εαυτο τους και τα του οικου τους.Και με αυτο, δεν εννοω μονο οτι αδιαφορουν για το διπλανο τους, αλλα οτι οι συζητησεις μεταξυ των ανθρωπων εχουν γινει πολυ περιοριστικες.Το ιδιο βλεπω οχι μονο εξω στην πραγματικοτητα, αλλα ακομα και στην τηλεοραση, τον κινηματογραφο, το θεατρο, τις τεχνες γενικοτερα.Βλεπω μεσα απο τον καθρεφτη της τεχνης τους ανθρωπους να ειναι εγωκεντρικοι.Τους βλεπω να αδυνατουν να κοιταξουν πιο περα.Εχω αυτο το περιεργο συναισθημα μεσα μου, οτι ολα οσα λενε οι ανθρωποι μεταξυ τους ειναι ματαια και ασκοπα.Οτι μονο στην επιστημη και το γραπτο λογο μπορει κανεις να βρει το νοημα και την ουσια.Ακομα και οταν επιχειρειται να ειπωθει κατι που ξεπερνα το στενο κυκλο των περι εμου και ημων, ακομα και τοτε οι λεξεις δεν εχουν δυναμη που εχει ο γραπτος λογος.Ακομα και τοτε μου φαινονται λιγα και αδυναμα τα λογια.Ο πεζος λογος εχει κυριαρχησει σημερα.Ο πεζος εγωκεντρικος λογος.Και με αυτο τον τροπο, η ζωη μας στρεφεται γυρω απο μια ρουτινα, οι σχεσεις μας βρισκονται σε τελμα ή αδιεξοδο και η κοινωνια δεν αλλαζει, δεν παει μπροστα.Με θλιβει καμια φορα να βλεπω τη ματαιοτητα αυτη.Τη ματαιοτητα του προφορικου λογου, τη ματαιοτητα των πραξεων του καθε ανθρωπου που στρεφεται γυρω απο το εγω του, τη ματαιοτητα των σχεσεων που ειναι εγωιστικες, του καθε ανθρωπου που ειναι στενομυαλος και περιοριστικος.Προσπαθω να βρω σε καθε επαγγελμα το νοημα του και αυτο που προσφερει στο συνολο.Ο,τι και αν ειναι αυτο.Και οι συγκρισεις δεν εχουν τελειωμο.Προσπαθω να μπω στη θεση του καθε ατομου που κανει καποιο επαγγελμα.Αναρωτιεμαι αν θα ηθελα να ειμαι στη θεση του.Θελω να μπορω να προσφερω κατι.Βλεπω οτι πολλα επαγγελματα και πολλοι ανθρωποι μεσα απο αυτα, καταξιωνονται και επευφημουνται και ολοι τους συγχαιρουν, αλλα εγω αναρωτιεμαι παλι για αυτο που προσφερει ο καθενας και αν καποιο αλλο επαγγελμα προσφερει περισσοτερα.Υπαρχουν εξαλλου τοσα πολλα στη σημερινη εποχη, τοσες ειδικοτητες, τοσοι τροποι να προσφερεις.Πολλα απο αυτα που κανουμε ομως αν και ειναι για το συνολο επιστρεφουν σε μας και για μας.
Δε θα μπορουσε να μη με προβληματισει το blogging σε αυτο το πλαισιο.Ειμαστε τελικα εγωκεντρικοι εμεις οι μπλογκερς; Μας νοιαζει τι γινεται γυρω μας; Αποτελουμε το μεταμοντερνο κινημα του ανθρωπισμου που διολησθησε στον ατομικισμο; " Ο καθενας αποτραβιεται στη μοναξια του, ο καθενας απομακρυνεται απο τον αλλον, κρυβεται και κρυβει το εχει του και καταληγει ν' απωθει τους ομοιους του και να απωθειται απ' αυτους" λεει ο Ντοστογιεφσκι.Αυτο φαινεται να ισχυει για τους σημερινους ανθρωπους και τους μπλογκερς με τη διαφορα οτι οι τελευταιοι γραφουν για τη μοναξια τους απεθυνομενοι σε αλλους, μεσα απο προστατευτικες οθονες.Και παλι ομως μιλανε για τους εαυτους τους.Δεν πρεπει να κατηγορουνται γι' αυτο ομως.Ειναι απολυτα λογικο και φυσιολογικο να θες να μιλησεις για τα προσωπικα σου βιωματα.Η εποχη ομως η σημερινη εχει δημιουργησει αποξενωση πανω στην αποξενωση.Ειμαστε εγωκεντρικοι και επιλεγουμε να γινουμε δυο φορες εγωκεντρικοι.Νιωθουμε μοναξια αλλα δεν κανουμε κατι για να μην εχουμε.Τελικα σκυβουμε πανω στο εγω μας, στον μικροκοσμο μας, ο οποιος μπορει να ειναι απλα ο υπολογιστης μας, και σε αυτον μενουμε, και ετσι ο κοσμος μας αποτελειται απο χιλιαδες καλωδυομενους ή μη μικροκοσμους, σαν παραθυρα μιας πολυκατοικιας που δε μπορει να δει τα υπολοιπα.
Και προβληματιζομαι για τη δικη μου ζωη και για τη ζωη των αλλων.Με θλιβει πολλες φορες ή και με εξοργιζει που ζουμε σε μικροκοσμους.
Το θεμα αφορουσε τον ανθρωπισμο (επικαιρο, δε μπορειτε να πειτε..).
http://www.ypepth.gr/docs/them_glo_c_gen_hmer_no_070519.pdf
Το κειμενο αυτο, το οποιο σας προτεινω να διαβασετε, γιατι νομιζω οτι μας αφορα ολους μας, αν και απλοικο, αφορουσε σκεψεις και προβληματισμους που κανω τον τελευταιο καιρο.Βλεπω γυρω μου τους ανθρωπους, στις δουλειες τους, στις συνομιλιες τους, στην καθημερινοτητα τους και παρατηρω οτι ολοι στρεφονται σε αυτα που αφορουν αυτους και τους γυρω τους.Ολοι νοιαζονται για τον εαυτο τους και τα του οικου τους.Και με αυτο, δεν εννοω μονο οτι αδιαφορουν για το διπλανο τους, αλλα οτι οι συζητησεις μεταξυ των ανθρωπων εχουν γινει πολυ περιοριστικες.Το ιδιο βλεπω οχι μονο εξω στην πραγματικοτητα, αλλα ακομα και στην τηλεοραση, τον κινηματογραφο, το θεατρο, τις τεχνες γενικοτερα.Βλεπω μεσα απο τον καθρεφτη της τεχνης τους ανθρωπους να ειναι εγωκεντρικοι.Τους βλεπω να αδυνατουν να κοιταξουν πιο περα.Εχω αυτο το περιεργο συναισθημα μεσα μου, οτι ολα οσα λενε οι ανθρωποι μεταξυ τους ειναι ματαια και ασκοπα.Οτι μονο στην επιστημη και το γραπτο λογο μπορει κανεις να βρει το νοημα και την ουσια.Ακομα και οταν επιχειρειται να ειπωθει κατι που ξεπερνα το στενο κυκλο των περι εμου και ημων, ακομα και τοτε οι λεξεις δεν εχουν δυναμη που εχει ο γραπτος λογος.Ακομα και τοτε μου φαινονται λιγα και αδυναμα τα λογια.Ο πεζος λογος εχει κυριαρχησει σημερα.Ο πεζος εγωκεντρικος λογος.Και με αυτο τον τροπο, η ζωη μας στρεφεται γυρω απο μια ρουτινα, οι σχεσεις μας βρισκονται σε τελμα ή αδιεξοδο και η κοινωνια δεν αλλαζει, δεν παει μπροστα.Με θλιβει καμια φορα να βλεπω τη ματαιοτητα αυτη.Τη ματαιοτητα του προφορικου λογου, τη ματαιοτητα των πραξεων του καθε ανθρωπου που στρεφεται γυρω απο το εγω του, τη ματαιοτητα των σχεσεων που ειναι εγωιστικες, του καθε ανθρωπου που ειναι στενομυαλος και περιοριστικος.Προσπαθω να βρω σε καθε επαγγελμα το νοημα του και αυτο που προσφερει στο συνολο.Ο,τι και αν ειναι αυτο.Και οι συγκρισεις δεν εχουν τελειωμο.Προσπαθω να μπω στη θεση του καθε ατομου που κανει καποιο επαγγελμα.Αναρωτιεμαι αν θα ηθελα να ειμαι στη θεση του.Θελω να μπορω να προσφερω κατι.Βλεπω οτι πολλα επαγγελματα και πολλοι ανθρωποι μεσα απο αυτα, καταξιωνονται και επευφημουνται και ολοι τους συγχαιρουν, αλλα εγω αναρωτιεμαι παλι για αυτο που προσφερει ο καθενας και αν καποιο αλλο επαγγελμα προσφερει περισσοτερα.Υπαρχουν εξαλλου τοσα πολλα στη σημερινη εποχη, τοσες ειδικοτητες, τοσοι τροποι να προσφερεις.Πολλα απο αυτα που κανουμε ομως αν και ειναι για το συνολο επιστρεφουν σε μας και για μας.
Δε θα μπορουσε να μη με προβληματισει το blogging σε αυτο το πλαισιο.Ειμαστε τελικα εγωκεντρικοι εμεις οι μπλογκερς; Μας νοιαζει τι γινεται γυρω μας; Αποτελουμε το μεταμοντερνο κινημα του ανθρωπισμου που διολησθησε στον ατομικισμο; " Ο καθενας αποτραβιεται στη μοναξια του, ο καθενας απομακρυνεται απο τον αλλον, κρυβεται και κρυβει το εχει του και καταληγει ν' απωθει τους ομοιους του και να απωθειται απ' αυτους" λεει ο Ντοστογιεφσκι.Αυτο φαινεται να ισχυει για τους σημερινους ανθρωπους και τους μπλογκερς με τη διαφορα οτι οι τελευταιοι γραφουν για τη μοναξια τους απεθυνομενοι σε αλλους, μεσα απο προστατευτικες οθονες.Και παλι ομως μιλανε για τους εαυτους τους.Δεν πρεπει να κατηγορουνται γι' αυτο ομως.Ειναι απολυτα λογικο και φυσιολογικο να θες να μιλησεις για τα προσωπικα σου βιωματα.Η εποχη ομως η σημερινη εχει δημιουργησει αποξενωση πανω στην αποξενωση.Ειμαστε εγωκεντρικοι και επιλεγουμε να γινουμε δυο φορες εγωκεντρικοι.Νιωθουμε μοναξια αλλα δεν κανουμε κατι για να μην εχουμε.Τελικα σκυβουμε πανω στο εγω μας, στον μικροκοσμο μας, ο οποιος μπορει να ειναι απλα ο υπολογιστης μας, και σε αυτον μενουμε, και ετσι ο κοσμος μας αποτελειται απο χιλιαδες καλωδυομενους ή μη μικροκοσμους, σαν παραθυρα μιας πολυκατοικιας που δε μπορει να δει τα υπολοιπα.
Και προβληματιζομαι για τη δικη μου ζωη και για τη ζωη των αλλων.Με θλιβει πολλες φορες ή και με εξοργιζει που ζουμε σε μικροκοσμους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου