"Ολοι κρυβουμε μεσα μας μια Ναντια", ειχε πει μια συγγραφεας με κοντα ξανθα μαλλια στην εκπομπη "Η ζωη ειναι αλλου" με τους παντα αξιολογους καλεσμενους.Μου αρεσε πολυ οσα ελεγε, με αγγιξαν.Μου κεντρισε την περιεργεια να διαβασω το βιβλιο της, το οποιο ηταν και δημοφιλες και μου το συστησαν κιολας..
Η ιστορια αφορα την 22χρονη Ναντια, που δουλευει στα Hondos Center (διαφημιση;) ως αισθητικος της Clinique (διαφημιση;) στην Ερμου (ηταν αναγκη στην Ερμου;-μου θυμισε τα περυσινα..) και που ολα δειχνουν οτι ζει μια απλη και "κανονικη" ζωη, με την ανωδυνη δουλεια της, τη μικροαστικη οικογενεια της με την οποια ζει μαζι, και ενα ξενερωτο αρραβωνιαστικο με fiat (διαφημιση;), τον οποιο και να 'θελε δε θα μπορουσε να χωρισει.Η Ναντια ειναι το κοριτσι που τιποτα δε θα τολμουσε (απο μονη της) να αλλαξει στη ζωη της και που ποτε δεν αντιμιλουσε.Ναι, ανετα τη λες ξενερωτη.Μια ξενερωτη, που περιμενεις να κανει μεγαλες ανατροπες, κανωντας ετσι την ιστορια συναρπαστικη.Την ανατροπη στη ζωη της τη βρισκει στο προσωπο ενος αλαφροισκιωτου νεαρου φωτογραφου που της λεει διαφορα εντελως ακυρα και ακαταλαβιστικα και αυτη αιφνης συνεπαιρνεται απο την ιδιαιτεροτητα του (ή αλλιως την μαλακια που τον δερνει..), αφου εσπαγε με γερη γροθια τη μεχρι τοτε ρουτινα των τυπικων και προβλεψιμων διαλογων και καταστασεων.Και μεταμορφωνεται σε χαρουμενη παιδισκη και τον αναζητα συνεχως, σαν μια κρυμμενη παραμυθουπολη.Γινεται μια αλαφροισκιωτη ξενερωτη και συμπεριφερεται σαν μισοτρελη, σαν να επαθε αμνησια ή κατι τετοιο.Και αρχιζει να κανει διαφορα οπως το να περιπλανιεται ασκοπα στους δρομους, να πηγαινει σε ενα καφενειο, και να ζητα απο τον καφετζη να σχολιασουν μαζι τους περαστικους..Ωστοσο, δεν καταφερνει με τιποτα να πεισει οτι βγαινει εκτος συστηματος, οτι ξυπναει απο καποιο ληθαργο, οτι απελευθερωνεται ή οτιδηποτε τετοιο.Και φαινεται γελοια στα ματια του (υποψιασμενου) αναγνωστη.Δεν κερδιζει τη συμπαθεια, απλα καποιες (γιατι αφορα κυριως γυναικειο κοινο τελικα) θα δουν τον εαυτο τους σε αυτη.Ο φωτογραφος ειναι ενας ανολοκληρωτος χαρακτηρας που εχει ρολο καρικατουρας.Οι υπολοιποι ειναι απλα ανοιαροι και προβλεψιμοι.Το λεξιλογιο δεν ειναι το πρεπον.Οι περιγραφες δεν εχουν λογο υπαρξης, δεν ειναι καν διακοσμητικες.Οι καταστασεις ειναι τελικα εντελως τραβηγμενες για να στηριξουν το νοημα της ιστοριας και για να κανει η συγγραφεας το κοινωνικο της σχολιο.Γινεται ομως ανοητα εσκεμμενα αφελες.Ειναι λιγο επιδερμικο, λιγο "ροζ", ιδανικο για παραλια.Ενα ακομα ευκολο best-seller..
Με εκανε να σκεφτω ομως διαφορα..ποσο περιορισμενοι ειμαστε οι ανθρωποι στη μεγαλουπολη, εχουμε ενα κυκλο γυρω απο τον οποιο κινουμαστε και ολα ειναι προκαθορισμενα.Ειμαστε εν αγνοια δυστυχεις και ανεχομαστε τους γυρω μας επειδη δε μπορουμε να κανουμε κι αλλιως.Κινουμαστε στα ιδια μερη επειδη δεν εχουμε αλλου να παμε.Ακολουθουμε τυφλα τα προτυπα που μας επιβαλλουν και ζουμε με βαση αυτα.Η λογοτεχνια προσφερει την αποδραση απο τον ασφυκτικο κλοιο, καταρριπτοντας το συνηθες, πηγαινοντας κοντρα στο κοινωνικο κατεστημενο.Αντισυμβατικοι, ετσι ειναι οι συγγραφεις ή ετσι πρεπει να ειναι, ασχετα αν γραφουν καλα βιβλια."Πιστεύω στην κινητικότητα των πραγμάτων. Αισθάνομαι λίγο φυλακισμένη στα δεδομένα. Έχω μια παιδική περιέργεια που δεν με εγκατέλειψε ποτέ και περιμένω συνεχώς πράγματα που, ακόμα κι αν είναι, δεν τα θεωρώ κακά, τα θεωρώ εκπλήξεις", λεει σε μια συνεντευξη της η Λενα Διβανη.Μου κανει εντυπωση παντως που δηλωνει οτι ειναι απολυτα ικανοποιημενη απο τη ζωη της και κανει μονο οσα θελει.Μπορει αραγε ο καθενας να το πετυχει αυτο και να το λεει με τετοια σιγουρια;
Σε μια κριτικη για το βιβλιο διαβασα οτι μεσα απο αυτο "...παρακολουθούμε την κρίση που περνούν οι νέοι και οι νέες της εποχής των SMS, των iPod και των bloggers, και οι οποίοι χάνουν την τέχνη της ζωής".Δε νομιζω οτι το βιβλιο εχει σχεση με τα προβληματα της νεολαιας (και που κολλαει η Ναντια με τους μπλογκερς;), παντως, ναι, αν το δουμε ετσι, οι πιο πολλοι νεοι σημερα εχουμε χασει την "τεχνη της ζωης".Δεν ξερω τι ακριβως ευθυνη εχει η νεα τεχνολογια, αλλα φαινεται οτι ζουμε σε μια μεταβατικη εποχη, οπου καποια πραγματα παραμενουν συντηρητικα και ολα ειναι αντιφατικα.Η οικογενεια λενε οτι περναει κριση, ωστοσο εξακολουθει να ειναι υπερπροστατευτικη και τα παιδια να βρισκουν σε αυτη καταφυγιο για πολλα χρονια.Οι κοινωνικοι θεσμοι τιθονται υπο αμφισβητηση απο τους νεους, αλλα μαλλον υποσυνειδητα και χωρις να εχει παρει γενικευμενη μορφη, γιατι τα μεσα και κυριως η τηλεοραση ασκουν μεγαλη επιρροη, ενισχυωντας τα "καλουπια", αποχαυνωνοντας μας και στεροντας μας την αυθορμητη επαναστατικοτητα.Η προοδος απο την αλλη, δειχνει οτι αλλαζει ριζικα τις ζωες μας, αλλα δεν εξασφαλιζει ποιοτητα στον ανθρωπο, ενω υπαρχει και η απορια για το που θα οδηγησει και ποσο θα μας αλλαξει.Και επειδη η εποχη ειναι μεταβατικη, υπαρχει συγχυση, φοβια και εσωστρεφεια.Υπαρχουν αυτα που νομιζουμε οτι χανονται και εξωβελιζονται στο στροβιλο των ραγδαιων αλλαγων, ενω στην πραγματικοτητα υπαρχουν γυρω μας και εμεις δυσκολευομαστε να τα δουμε ή δεν ψαχνουμε καν να τα βρουμε.Και ισως ερχεται καποια στιγμη στη ζωη μας που τα συνανταμε και διαπιστωνουμε οτι μαλλον αυτα ειναι που μας δινουν νοημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου