Οι θεατρικες παραστασεις στην Αθηνα ειναι δεκαδες.Χθες κληθηκα να αποφασισω σε ποια απο τις 100 περιπου παραστασεις, που παιζονται απο φετος, ηθελα να παω.Διαβαζα λοιπον απο το Αθηνοραμα την υποθεση (σε μορφη περιληψης χωρις σχολιο) της καθε παραστασης, και βεβαια τους συντελεστες (το αστερακι ειναι αλλη μεγαλη υποθεση).Το ματι μου επεσε σε ενα ελκυστικο τιτλο: ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ.Αμεσως ειδα οτι επαιζαν οι ηθοποιοι του Παρα Πεντε, μου φανηκε και ενδιαφερουσα η υποθεση, ηταν και κωμωδια (ειχα αναγκη να γελασω λιγο), οποτε διαλεξα αυτο, χωρις να διαβασω κριτικες στο ιντερνετ και χωρις να υπολογισω την απουσια αστερακιων.Μετα ειδα οτι την καλλιτεχνικη επιμελεια ειχε αναλαβει η Μιμη Ντενιση..Δεν εδωσα πολυ σημασια αλλα ειπα απο μεσα μου "Ο Θεος βοηθος..".
Το θεατρακι που ειχε και το ονομα της αχαρακτηριστης (σκεφτομουν μια ωρα πως να την χαρακτηρισω..) ηταν καταχωνιασμενο σε ενα υπογειο γκαραζ.Ηταν μια πολυ μικρη σκηνη, ειχε αφορητη ζεστη, ηταν το κλιμα καπως απροσωπο και αδιαφορο και δε σε προιδιαζε για τη σημαντικοτητα της παραστασης που θα δεις.Το κοινο αποτελουνταν απο παιδια (σπανιο για θεατρικη παρασταση και αναμενομενο για την εν λογω), απο νεους και μεγαλους, γενικα ολες τις ηλικιες, αλλα περισσοτερο ανθρωπους μεγαλης ηλικιας.Δεν ηταν το σοβαροφανες κοινο που θα δει το αριστουργημα της χρονιας, που κοιταει με δεος τις ερμηνειες, που εχει σκεπτικο υφος, που κουναει με δεξιοτεχνια τη βενταλια, που σχολιαζει τις προηγουμενες παραστασεις που ειδε, που λεει για τις κριτικες που διαβασε κτλ.Ηταν πιο "κανονικο" κοινο, που δε θα μπορουσε να μην σχολιασει το "Παρα Πεντε" το οποιο και τους οδηγησε εδω.Και ξαφνικα στο κανονικο κοινο ερχονται να προστεθουν ο Κουρκουλλλλλης και η Κελλλλυ Κελεκιδου και ολοι κανουν τον παραλληλισμο με την Αμαλλλια (η οποια και πρωταγωνιστει).Αν στο κοινο υπηρχαν οι αλλοι τρεις απο την πενταδα, η Θεοπουλα,μερικοι παραπεντικοι φαν και ενα δυο δημοσιογραφοι, θα ελεγε κανεις οτι βρισκοταν σε αποκλειστικα πριβε γυρισματα της σειρας!
Και αυτο, οχι γιατι οι 3 ηθοποιοι ηταν του Παρα Πεντε, αλλα γιατι επαιζαν οπως στο Παρα Πεντε ή σε οποιαδηποτε αλλη σειρα.Σε μερικα σημεια ηταν σα να εβλεπες πλανα απο το Παρα Πεντε πανω στη σκηνη.Ας το ξεκαθαρισουμε.Αυτο δεν ειναι κακο.Εγω διαλεξα την παρασταση αυτη με τηλεοπτικα κριτηρια και νομιζω πως με τα ιδια κριτηρια επελεξαν και οι περισσοτεροι απο το κοινο.Συμπαθω πολυ τον Αργυρη Αγγελου και πραγματικα αυτος αναμεσα στους 3 επαιξε καλυτερα (κατα καποιο τροπο το 'σωσε λιγο το εργακι).
Η ιστορια ειναι συμπαθητικη.Ενας συγγραφεας και ενας εκδοτης, φιλοι μεταξυ τους, κανουν ενα επαναστατικο περιοδικο με κειμενα κατα των ΗΠΑ.Παθος για το γραψιμο και ονειρα για να αλλαξουν τις συνειδησεις των ανθρωπων.Αφιερωνουν τη ζωη τους στο περιοδικο αυτο, χωρις προσωπικη ζωη και χωρις αναπαντεχα, αν εξαιρεσουμε την γρια νοικαρισσα που κανει τη ζωη πατινι στον εκδοτη (Αργυρης Αγγελου), κατι ομως που εχει γινει πια μια ρουτινα γι' αυτον, μια καθημερινη τρελλα..σαν το Σπυρο που αντιμετωπιζε τις τρελλες της γιαγιας του και της Θεοπουλας..Στη ζωη τους ερχεται απροσδοκητα μια επαρχιωτοπουλα (Ζετα Μακρυπουλια), συντηρητικη, σαν την Britney Spears που ελεγε οτι εμπιστευεται τον προεδρο Μπους, σαν τη χαριτωμενη νοικοκυρα που αδιαφορει για τις τεχνες και τα γραμματα, και που οταν θυμωνει, κανει σαν τη νευροσπαστη.Αυτη ειναι βεβαια πανεμορφη και την ερωτευεται τρελα (κυριολεκτικα) ο συγγραφεας (Καπουτζιδης).Απο' κει και περα αρχιζουν διαφορα μικροευτραπελα για να καταληξουν και οι 3 μαζι και αγαπημενοι..
Δεν ειναι μια παρασταση που βγαζει τρελλο γελιο, αλλα νιωθεις ευχαριστα και οικεια παρακολουθωντας τη.Εχεις ενα χαμογελο στα χειλη, ειναι και ωραιο να βλεπεις απο τοσο κοντα τους αγαπημενους σου ηθοποιους.Σε μερικα σημεια δε σου βγαινει να γελασεις, ενω οι αλλοι σκανε στα γελια.Οταν τελειωνει η παρασταση, αισθανεσαι οτι την ευχαριστηθηκες αλλα μετα σκεφτεσαι οτι αυτο που ειδες ηταν αντικειμενα μια μεγαλη βλακεια.Δεν ειδες Θεατρο.Ειδες τηλεοπτικο θεατρο.Ενα αναλαφρο και ευχαριστο θεαμα με 3 συμπαθητικα προσωπα, που επαιξαν μεν καλα, αλλα τηλεοπτικα.Δεν ειναι ομως μονο αυτο.Η διασκευη-μετραφραση εμπαζε σε πολλα σημεια προκαλωντας μια μικρη αμηχανια στους πιο υποψιασμενους.Αμηχανια προκαλουσε και η ερμηνεια του Γιωργου Καπουτζιδη σε ορισμενα σημεια, που δεν ηλεγχε σωστα τον τονο της φωνης και ξεφευγε λεγοντας τα δικα του..Η σκηνοθεσια ηταν μετρια.Τα μηνυματα ηταν τοσο διακριτικα που ηταν σχεδον ανυπαρκατα."Αντε να δωσουμε και το μηνυματακι να τελειωνουμε"..Πολιτικοποιημενο εργο εγραφε..αλλα τι να περιμενεις απο τη Ντενιση..να εχει μελετησει τα αμερικανικα ηθη και την Ιστορια; Ας μη ζαλιζουμε το κοινο με αυτα..Αλλιως ομως περιμενα τους δυο συνεργατες του περιοδικου.Καμια απολυτως αντιπαραθεση δεν ειχαν με την επαρχιωτισα, οπως θα περιμενε κανεις..Το βασικο θεμα του εργου περασε ολο κι ολο σε 3 γραμμες και ολα τα υπολοιπα ηταν διαλογοι του τυπου "Ειμαι ερωτευμενος με τη μυρωδια σου".Προς το τελος οι 2 ηρωες αποκαλυπτουν οτι οι γονεις τους, τους προοριζαν για τα κλασικα επαγγελματα, αλλα αυτοι κηνυγησαν το ονειρο τους, πειθωντας ετσι και την επαρχιωτοπουλα να εγκαταλειψει το παλαιο αμερικανικο ονειρο (το οποιο της καταχωνιασαν στο κεφαλι-ποιοι αλλοι;- οι γονεις της)."Πιστευεις οτι τα ονειρα γινονται πραγματικοτητα" ρωταει ο εκδοτης τον φιλο του στο τελος."Ναι, αρκει να μην τα μπερδευουμε με τα ονειρα της διπλανης πορτας".
Ηταν μια εμπορικη παρασταση, αλλα μια μετρια εμπορικη παρασταση, που δικαιολογει και την απουσια των αστερακιων.Ειναι ευχαριστη, ειναι οικεια, αλλα δεν ειναι αντικειμενικα καλη.Οι πιο αυστηροι θα πουν οτι ειναι και ξεπετα και οτι λειτουργει με βαση το μαρκετινγκ κτλ.Ας μην κρινουμε ομως μια παρασταση επειδη παιζουν 3 τηλεοπτικοι ηθοποιοι και διασκευαζει αυτη που το διασκευαζει..Θα μπορουσε να ειναι καλυτερη.Η τηλεοραση ομως εχει γινει ενα μικροβιο για το θεατρο.Μια μικρη καταρα που μπορει να σημαινει ειτε τεραστια επιτυχια, ειτε αυστηροτατη κριτικη (ή θαψιμο).Αντιφατικο.
Πως να το ερμηνευσει κανεις και ποια ειναι η σωστη (αν υπαρχει) διασταση του θεματος; Σημασια εχει αν η παρασταση εχει παρει αστερακια και καλες κριτικες, ή αν προκαλει ευχαριστηση στο κοινο; Νομιζω οτι καλο ειναι να κρινουμε μια παρασταση απο το αποτελεσμα της.Ερμηνειες, σκηνοθεσια, πλοκη, διαλογοι.Και οχι "τηλεοπτικοι ηθοποιοι", "Ντενιση".Παρολ' αυτα, η τηλεοραση εχει τεραστια επιδραση στο χωρο της τεχνης, και δη του θεατρου.Οι νεοι δεν εχουμε θεατρικη παιδεια, ετσι κι αλλιως, και τετοιες παραστασεις, ειναι απλα μια προεκταση της τηλεοπτικης μας καθημερινοτητας και συνηθειας (που αγαπαμε να μισουμε).Ειχε πλακα, ειχε γελιο, ειχε και ενα μηνυματακι στο τελος, αλλα αυτα δε φτανουν.Δεν κανουν αυτα το θεατρο.
Φετος ειδα αλλες δυο θεατρικες παρασταστεις.Το Ημερολογιο ενος τρελου και το Δαφνης και Χλοη.Πηραν πολλα αστερακια και καλες κριτικες.Δεν ειχαν τηλεοπτικους ηθοποιους.Ηταν ιδιαιτερα πρωτοτυπες και ρηξικελευθες.Ειχαν τα στανταρ εκεινα για να θεωρηθουν αντικειμενικα καλες.Δε μου αρεσαν καθολου.Με ψυχοπλακωσαν και δεν εβλεπα την ωρα να φυγω.Μου χαλασαν την διαθεση.Με εριξαν.Μου εκαναν κακο.Τι κι αν οι κριτικοι τις επαινουσαν; Τι κι αν οι οι διπλα μου εντυπωσιαζονταν; Εγω εβριζα μεσα μου και μαλιστα στη μια δεν αντεξα και εφυγα στο πρωτο διαλλειμα.Αντιθετα, το "Ονειρο της Διπλανης πορτας" μπορει να ηταν αναλαφρο, αλλα μου εφτιαξε τη διαθεση.Τι σημαινει αυτο; Οτι μου αρεσουν τα αναλαφρα και οτι δεν ειμαι ψαγμενος; Οτι η γενια μου εχει συνηθισει στην τηλεοπτικη αισθητικη; Η οτι απλα ειναι υποκειμενικο το αν θα σου αρεσει μια παρασταση;
Ειδα ακομα το "Δυο τρελλοι τρελλοι παραγωγοι" του Σταματη Φασουλη, εμπορικοτατη παρασταση με ηθοποιους απο την τηλεοραση αλλα με υψηλες προδιαγραφες.Μου αρεσε.Γελασα.Την ευχαριστηθηκα.
Μπροστα ομως στο διλημμα "εμπορικο" ή "ψαγμενο" , θυμαμαι την παρασταση που ειδα πρωτη φορα στην Αθηνα, το "Γυαλινο Κοσμο" του Τενεσσι Γουιλιαμς και αυτη η παρασταση που θεωρειται "κλασικη" ειναι αυτη που μου εχει μεινει περισσοτερο απ' οσες εχω δει.Γιατι αυτη ηταν μια πραγματικα καλη παρασταση.Με καλους ηθοποιους (τηλεοπτικους και μή), καλη σκηνοθεσια, και κυριως ενα εργο διαχρονικο.Αυτο σημαινει οτι μονο τα κλασικα εργα αξιζουν; Οχι, απλα το συγχρονο θεατρικο εργο εχει γινει θυμα της εποχης του..Αυτο που μπορουν να κανουν οι συντελεστες ειναι να βρουν τη σωστη διαχωριστικη γραμμη αναμεσα στις ταμπελες που τους κολλανε.Πρεπει ομως να παιδευτει σωστα και το κοινο, για να κανει τις σωστες επιλογες.
Παντως, περα απο τα κριτηρια και τους διαχωρισμους, ειναι και θεμα τυχης το αν θα σου αρεσει μια παρασταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου