-Ο αντικειμενικος κοσμος δεν ειναι κατι που υπερβαινει- με την κυριολεκτικη εννοια του ορου- τη διυποκειμενικη σφαιρα κυριοτητας, αλλα μαλλον κατοικει μεσα της ως εμμενης υπερβαση.Ακριβεστερα:Ο αντικειμενικος κοσμος ως ιδεα σχετιζεται ουσιωδως με τη διυποκειμενικοτητα, τα ατομικα υποκειμενα της οποιας ειναι προικισμενα με συγκροτησιακα συστηματα, που αντιστοιχουν και συμφωνουν το ενα με το αλλο.
-Οι επεξηγηματικες κατασκευες υποκαθιστανται με την περιγραφη εκεινου που πραγματικα συμβαινει-του συνειδησιακου ενεργηματος-και με βαση την αποψη οποιου βιωνει αυτην ή την αλλη συγκεκριμενη κατασταση σε αντιθεση με την αφαιρεση και τις εννοιες, οι οποιες παραγκωνιζουν το βιωμα και δινουν τη θεση τους σε γενικοτητες και προκατασκευασμενες ερμηνειες, βασισμενες στη φυσικη σταση των ανθρωπων ή σε προηγουμενες επιστημονικες αποφανσεις.
-Η αντιληπτικη ιδιοτητα δεν αποκταται μεσω της αντικειμενιστικης "ουδετεροτητας", γιατι δεν ειναι δυνατον, ουτε αναγκαιο, αλλα ουτε ευκταιο, να θετουμε τον εαυτο μας σε παρενθεσεις.Δεν υφισταται κατανοηση ή ερμηνεια που να μην συνεπαγεται ενεργοποιηση της συνολης υπαρξης, εστω και αν υποτεθει οτι η προθεση του γνωριζοντος δεν υπερβαινει την "κατα γραμμα" αναγνωση ενος κειμενου ή του ταδε και ταδε συμβαντος.
-Ειναι επιτακτικη αναγκη να απεργασθουμε μεσα μας μια συνειδηση που θα καθοδηγει και θα ελεγχει τις προληψεις οι οποιες ενεχονται στα γνωστικα μας εγχειρηματα.Με τον τροπο αυτο εξασφαλιζεται η αληθινα εγκυρη κατανοηση, αφου συνδεεται στενα με το αμεσο αντικειμενο των αισθησεων μας.Η γνωστικη μεθοδευση που ενεχει προκαταληψεις ή προληψεις και προσχηματισμενες ιδεες περι της μεθοδου και περι του πως "οφειλει" να ειναι το ιστορικο δεδομενο ισοπεδωνει την εμπειρια και καταληγει αναποφευκτα να προδιδει την ιδιαιτεροτητα του "αλλου".
-Η κατανοηση του νοηματος της ατομικης πραξης καθισταται δυνατη "ειτε μεσω της δυνατοτητας αμεσης επικοινωνιας" με το "νοημα" της πραξης, δια της συμμετοχης μας σε κοινη σε κοινη με το δρων ατομο νοητικη και νοηματικη συναφεια σε κοινο πλαισιο αναφορας, ειτε μεσω της δυνατοτητας που εχουμε να ερθουμε στη θεση-κατασταση του δρωντος ατομου που παρατηρουμε και τροπον-τινα να "συμμετασχουμε" στα βιωματα του.
-Η ατομικοτητα, την οποια υποτιμα η επιστημη, ειναι εκεινη που μπορει, στις φωτεινες στιγμες της, να εχει ισως αντικειμενικη αποψη.Η αληθεια αναδεικνυεται μεσα απο τα λογια των ανθρωπων, και δεν προκειται για κατι αντικειμενικο ή υποκειμενικο, αλλα διυποκειμενικο.
-Η καλλιτεχνικη δημιουργια, οταν βρισκει ανταποκριση σε μεγαλες ομαδες ανθρωπων, ειναι σαφες οτι εκφραζει ηθη και παθη της συγκεκριμενης εποχης, και η απορριψη της ως μη συμβατης με τα κριτηρια της τεχνης ειναι ανευ νοηματος.
-Δεν πλησιαζουμε ολους τους ανθρωπους με τον ιδιο τροπο, αλλα καθε φορα η προσεγγιση του "αλλου" υποκειται σε ρυθμισεις και κανονες που εξαρτωνται απο τις συνθηκες, το πλαισιο, τον ιδιο τον "αλλο" σε τελευταια αναλυση, και εναρμονιζεται με τα διαφορετικα χαρακτηριστικα που συναποτελουν την ψυχοκοινωνικη ανθρωπινη οντοτητα.
-Οι ανθρωποι ανησυχουν μηπως η εικονα που δινουν δεν ειναι η πρεπουσα, δεν αισθανονται καμια ασφαλεια και αναλωνονται στην προσπαθεια να παρουσιασουν εναν αλλο εαυτο, που συμφωνει με τις κυριαρχες αξιες.Προσποιουνται οτι διαθετουν ταλεντα και δυναμεις ωθουμενοι απο την αγωνια της αυτοπαρουσιασης και τον αγωνα για γοητρο.Με τον διαρκη φοβο οτι οι αλλοι θα τους περιφρονησουν, αφηνουν κατα ενα μερος τις επιθυμιες τους, και ετσι χανεται ολο και περισσοτερο η ατομικη ανεξαρτησια, καθως το βλεμμα τους στρεφεται προς τα εξω, αναζητωντας την αποδοχη στα ματια των αλλων.Το αιτημα του ευ ζην και της αυτοπραγματωσης χανεται μεσα σε αυτη την αγωνια της αυτοπαρουσιασης και της αναγνωρισης απο τους αλλους.Οι βαθιες επιθυμιες, τα ειλικρινη "θελω" καταπνιγονται και ξεχνιουνται, το εσωτερικο βλεμμα, η γνωση εαυτου και η συμφιλιωση μαζι του, που αποτελει την αφετηρια για την ομαλη πορεια μας στον κοσμο, χανεται και μενει μονο η αγωνιωδης προσπαθεια για μια, εστω συγκαταβατικη, αποδοχη.
-Οταν γνωριζουμε τα κινητρα των πραξεων μας, τις αναγκες που ενδεχομενως επιθυμουμε να καλυψουμε, ειμαστε σε θεση να ελεγχουμε καλυτερα τη δραση μας σε οποιονδηποτε τομεα.
-Οι επεξηγηματικες κατασκευες υποκαθιστανται με την περιγραφη εκεινου που πραγματικα συμβαινει-του συνειδησιακου ενεργηματος-και με βαση την αποψη οποιου βιωνει αυτην ή την αλλη συγκεκριμενη κατασταση σε αντιθεση με την αφαιρεση και τις εννοιες, οι οποιες παραγκωνιζουν το βιωμα και δινουν τη θεση τους σε γενικοτητες και προκατασκευασμενες ερμηνειες, βασισμενες στη φυσικη σταση των ανθρωπων ή σε προηγουμενες επιστημονικες αποφανσεις.
-Η αντιληπτικη ιδιοτητα δεν αποκταται μεσω της αντικειμενιστικης "ουδετεροτητας", γιατι δεν ειναι δυνατον, ουτε αναγκαιο, αλλα ουτε ευκταιο, να θετουμε τον εαυτο μας σε παρενθεσεις.Δεν υφισταται κατανοηση ή ερμηνεια που να μην συνεπαγεται ενεργοποιηση της συνολης υπαρξης, εστω και αν υποτεθει οτι η προθεση του γνωριζοντος δεν υπερβαινει την "κατα γραμμα" αναγνωση ενος κειμενου ή του ταδε και ταδε συμβαντος.
-Ειναι επιτακτικη αναγκη να απεργασθουμε μεσα μας μια συνειδηση που θα καθοδηγει και θα ελεγχει τις προληψεις οι οποιες ενεχονται στα γνωστικα μας εγχειρηματα.Με τον τροπο αυτο εξασφαλιζεται η αληθινα εγκυρη κατανοηση, αφου συνδεεται στενα με το αμεσο αντικειμενο των αισθησεων μας.Η γνωστικη μεθοδευση που ενεχει προκαταληψεις ή προληψεις και προσχηματισμενες ιδεες περι της μεθοδου και περι του πως "οφειλει" να ειναι το ιστορικο δεδομενο ισοπεδωνει την εμπειρια και καταληγει αναποφευκτα να προδιδει την ιδιαιτεροτητα του "αλλου".
-Η κατανοηση του νοηματος της ατομικης πραξης καθισταται δυνατη "ειτε μεσω της δυνατοτητας αμεσης επικοινωνιας" με το "νοημα" της πραξης, δια της συμμετοχης μας σε κοινη σε κοινη με το δρων ατομο νοητικη και νοηματικη συναφεια σε κοινο πλαισιο αναφορας, ειτε μεσω της δυνατοτητας που εχουμε να ερθουμε στη θεση-κατασταση του δρωντος ατομου που παρατηρουμε και τροπον-τινα να "συμμετασχουμε" στα βιωματα του.
-Η ατομικοτητα, την οποια υποτιμα η επιστημη, ειναι εκεινη που μπορει, στις φωτεινες στιγμες της, να εχει ισως αντικειμενικη αποψη.Η αληθεια αναδεικνυεται μεσα απο τα λογια των ανθρωπων, και δεν προκειται για κατι αντικειμενικο ή υποκειμενικο, αλλα διυποκειμενικο.
-Η καλλιτεχνικη δημιουργια, οταν βρισκει ανταποκριση σε μεγαλες ομαδες ανθρωπων, ειναι σαφες οτι εκφραζει ηθη και παθη της συγκεκριμενης εποχης, και η απορριψη της ως μη συμβατης με τα κριτηρια της τεχνης ειναι ανευ νοηματος.
-Δεν πλησιαζουμε ολους τους ανθρωπους με τον ιδιο τροπο, αλλα καθε φορα η προσεγγιση του "αλλου" υποκειται σε ρυθμισεις και κανονες που εξαρτωνται απο τις συνθηκες, το πλαισιο, τον ιδιο τον "αλλο" σε τελευταια αναλυση, και εναρμονιζεται με τα διαφορετικα χαρακτηριστικα που συναποτελουν την ψυχοκοινωνικη ανθρωπινη οντοτητα.
-Οι ανθρωποι ανησυχουν μηπως η εικονα που δινουν δεν ειναι η πρεπουσα, δεν αισθανονται καμια ασφαλεια και αναλωνονται στην προσπαθεια να παρουσιασουν εναν αλλο εαυτο, που συμφωνει με τις κυριαρχες αξιες.Προσποιουνται οτι διαθετουν ταλεντα και δυναμεις ωθουμενοι απο την αγωνια της αυτοπαρουσιασης και τον αγωνα για γοητρο.Με τον διαρκη φοβο οτι οι αλλοι θα τους περιφρονησουν, αφηνουν κατα ενα μερος τις επιθυμιες τους, και ετσι χανεται ολο και περισσοτερο η ατομικη ανεξαρτησια, καθως το βλεμμα τους στρεφεται προς τα εξω, αναζητωντας την αποδοχη στα ματια των αλλων.Το αιτημα του ευ ζην και της αυτοπραγματωσης χανεται μεσα σε αυτη την αγωνια της αυτοπαρουσιασης και της αναγνωρισης απο τους αλλους.Οι βαθιες επιθυμιες, τα ειλικρινη "θελω" καταπνιγονται και ξεχνιουνται, το εσωτερικο βλεμμα, η γνωση εαυτου και η συμφιλιωση μαζι του, που αποτελει την αφετηρια για την ομαλη πορεια μας στον κοσμο, χανεται και μενει μονο η αγωνιωδης προσπαθεια για μια, εστω συγκαταβατικη, αποδοχη.
-Οταν γνωριζουμε τα κινητρα των πραξεων μας, τις αναγκες που ενδεχομενως επιθυμουμε να καλυψουμε, ειμαστε σε θεση να ελεγχουμε καλυτερα τη δραση μας σε οποιονδηποτε τομεα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου