Η Κυριακη, λενε, οτι ειναι η πρωτη μερα της εβδομαδας.Για αλλους ειναι η Δευτερα, επειδη ειναι η πρωτη εργασιμη μερα.Δεν εχει σημασια.Η Κυριακη ειναι μια περιεργη και ξεχωριστη μερα.
Το πρωι μια περιεργη αισιοδοξια νιωθεις να σε διακατεχει.Τι περιεργο.Χθες βιωνες την απολυτη απαισιοδοξια.Το μαυρο του σαββατοβραδου.Το ασπρο του κυριακατικου πρωινου.Ολα οσα σκεφτοσουν χθες προς στιγμην τα βρισκεις υπερβολικα.Ομως, οχι, ειχα δικιο που τα εβλεπα ετσι θα πεις αργοτερα.Πολεμος το σαββατοβραδο.Ειρηνη το κυριακατικο πρωινο.Περιπετεια ή θριλερ και ταινια που απουσιαζει η δραση, αργη σαν του Αγγελοπουλου ή βουβη σαν τα λογια που ηθελες να πεις αλλα τα κρατησες μεσα για να απολαυσεις την ηρεμια.Επικινδυνο μουσικο θεμα και νοσταλγικο λυπητερο σαν την αυγη που δεν εχεις δει ποτε.Η απολυτη αντιθεση στις δυο αυτες μερες.Το Σαββατο το βραδυ καποιοι σε εχουν κανει να πιστευεις οτι πρεπει να βγεις εξω να διασκεδασεις.Το κανεις και εσυ ειτε επειδη στο λενε, ειτε απο συνηθεια, αλλα και επειδη το κλιμα το βραδυ εκεινο σε κανει αθελα σου να βγεις εξω, ενω η παραμονη μεσα σου προκαλει ,αθελα σου ξανα, καταθλιψη.
Την Κυριακη το πρωι νιωθεις οτι κατι πρεπει να κανεις.Θελεις να μοιραστεις κατι.Να επισκεφθεις ενα μερος.Κατι σε ωθει στο να κανεις κατι.Τη νιωθεις ξεχωριστη αυτη τη μερα.Το ξερεις οτι ειναι Κυριακη.Αν ξεχνουσες καποτε και εχανες την αισθηση των ημερων, κοιταζοντας εξω στο μπαλκονι η καρδια σου θα σου ελεγε τι μερα ειναι.Ανεξηγητο γιατι.
Τι κανεις τελικα την Κυριακη;Αργεις να ξυπνησεις επειδη χθες ξενυχτησες.Παει μεσημερι.Μα ηδη εχεις χασει πολλα.Την Κυριακη το πρωι γινονται πολλα εκει εξω.Καποτε βεβαια επαιζε ωραια και ποιοτικα παιδικα προγραμματα στην τηλεοραση.Ξυπνουσες απο τα χαραματα για να τα δεις ολα.Δεν εισαι πια παιδι τωρα, αλλα ετσι και αλλιως η τηλεοραση πλεον σου προκαλει απεχθεια.Εξω ομως η πολη που μισεις μεταμορφωνεται.Βαζει τα καλα της και παιρνει μια ανασα απο το καθημερινο βουητο.Εσυ ομως μεσα.Δεν πας εκκλησια.Δεν πας μια βολτα σε ενα παρκο, αλλα το πρασινο ετσι και αλλιως δεν περισσευει στην πολη αυτη.Βαριεσαι εξαλλου να παιρνεις ενα σωρο συγκοινωνιες.Δεν πηγαινεις πια εκδρομες, οπως καποτε στα γραφικα χωριουδακια.Υπαρχουν ενα σωρο εκθεσεις ζωγραφικης και οχι μονο, αλλα ποτε δεν αποφασισες να πας σε καμια.Διαβαζεις τις εφημεριδες.Θελεις κατι να σχολιασεις.Αλλα εισαι εσυ και η εφημεριδα μονο που εχει φωνη αλλα δεν ακουει τη δικη σου.Κανεις μονος σου σκεψεις.Υπαρχουν ενδιαφεροντα θεματα.Θες να τα διαβασεις, αλλα μετα σκεφτεσαι, γιατι να το κανω; Αφου, δε θα εχω κανενα μετα να τα συζητησω;Και γιατι να αποδεικνυω συνεχως για το ποσα ξερω; Εσυ απλα ηθελες να μοιραστεις την αναγνωση.Τωρα υποκρινεσαι στον εαυτο σου.Αν ηθελες θα μπορουσες και να μη διαβασεις τιποτα.Ισως τελικα να προτιμουσες μια ηλιθια συζητηση με καποιον αλλον.Ισως παλι ενιωθες ενα κενο αν δεν ενημερωνοσουν.
Νιωθεις πως η μοναξια εχει μια γλυκυτητα αυτη τη μερα.Πιστευεις πως ο χρονος ειναι απολυτα με το μερος σου.Περιεργως, νιωθεις ηρεμος, ακομα και αν νιωθεις οτι κατι σου λειπει.Μετα πλησιαζει το βραδυ.Πως περασε παλι ετσι η μερα;Παλι θελεις να κανεις κατι.Κατι παλι σε τραβαει προς τα εξω, οχι ομως τον ιδιο καταναγκαστικο τροπο οπως το σαββατο.Θελεις να κανεις κατι για σενα σημερα.Αντι για διασκεδαση, θελεις ψυχαγωγια.Να βιωσεις τη νοσταλγια της μερας στο επακρο.Ομως στη μαχη με τη νοσταλγια νικαει, οσο περναει η ωρα, η ανια.Η νοσταλγια ειναι εσωτερικη, φαντασιακη.Η ανια ειναι εξωτερικη.Βλεπεις τους γυρω σου να παραδιδονται στη δινη της βασιλισσας της ανιας, της τηλεοπτικης δη.Κοιτα τους.Φαινεται να μην τους ενοχλει η εκδηλη παρουσια της.Φαινεται να τους διασκεδαζει κιολας.Μα τοσο πολυ την εχουν αποδεχθει;Αυτο τελικα ειναι η ζωη;Αυριο παλι θα επιστρεψουν στις δουλειες τους.Η ανια θα επιστρεψει στους κανονικους ρυθμους της.
Εσυ ομως δεν θες να εισαι σαν αυτους.Εσυ εχεις ονειρα.Γιατι επιμενεις να τα ξεχνας;Δε βλεπεις οτι ολα αυτα δεν εχουν κανενα νοημα;Που πηγαν το ονειρα σου;Γιατι τα αφησες σαν το τελευταιο μερος του σχεδιου;Σαν την τελευταια εναλλακτικη;Που ειναι ολες αυτες οι εικονες που ειχες πλασει με το νου και τη φαντασια σου;Τη μερα αυτη αλλιως την ονειρευοσουν.
Η νοσταλγια γινεται τελικα βαρυα μελαγχολια.Επιστρεφεις ξανα στο δωματιο σου και νιωθεις οτι εισαι πορτραιτο ενος αεικινητου πινακα.Και αυτο που εχεις στο βλεμμα σου ειναι ανερμηνευτο απο τους κριτικους τεχνης.Αυτο που νιωθεις μεσα σου δε μπορει να το εξηγησει κανενας ψυχολογος.Ειναι αραγε καταδικη να περνας ετσι αυτη τη μερα;Αυριο παλι θα επιστρεψεις στα κινουμενα σχεδια που ειναι σε διαρκη επαναληψη.Αν θες ομως μπορεις να τα ανατρεψεις ολα.Αν μπορουσες θα εκανες την καθε μερα ξεχωριστη..Κατι ομως παντα θα σε εμποδιζει..ή ετσι θα αφηνεις να πιστευεις..
Καποτε ελεγα οτι η Κυριακη ειναι η αγαπημενη μου μερα.Τωρα αναθεωρω.Μου προκαλει πολυ περιεργα συναισθηματα..
Το πρωι μια περιεργη αισιοδοξια νιωθεις να σε διακατεχει.Τι περιεργο.Χθες βιωνες την απολυτη απαισιοδοξια.Το μαυρο του σαββατοβραδου.Το ασπρο του κυριακατικου πρωινου.Ολα οσα σκεφτοσουν χθες προς στιγμην τα βρισκεις υπερβολικα.Ομως, οχι, ειχα δικιο που τα εβλεπα ετσι θα πεις αργοτερα.Πολεμος το σαββατοβραδο.Ειρηνη το κυριακατικο πρωινο.Περιπετεια ή θριλερ και ταινια που απουσιαζει η δραση, αργη σαν του Αγγελοπουλου ή βουβη σαν τα λογια που ηθελες να πεις αλλα τα κρατησες μεσα για να απολαυσεις την ηρεμια.Επικινδυνο μουσικο θεμα και νοσταλγικο λυπητερο σαν την αυγη που δεν εχεις δει ποτε.Η απολυτη αντιθεση στις δυο αυτες μερες.Το Σαββατο το βραδυ καποιοι σε εχουν κανει να πιστευεις οτι πρεπει να βγεις εξω να διασκεδασεις.Το κανεις και εσυ ειτε επειδη στο λενε, ειτε απο συνηθεια, αλλα και επειδη το κλιμα το βραδυ εκεινο σε κανει αθελα σου να βγεις εξω, ενω η παραμονη μεσα σου προκαλει ,αθελα σου ξανα, καταθλιψη.
Την Κυριακη το πρωι νιωθεις οτι κατι πρεπει να κανεις.Θελεις να μοιραστεις κατι.Να επισκεφθεις ενα μερος.Κατι σε ωθει στο να κανεις κατι.Τη νιωθεις ξεχωριστη αυτη τη μερα.Το ξερεις οτι ειναι Κυριακη.Αν ξεχνουσες καποτε και εχανες την αισθηση των ημερων, κοιταζοντας εξω στο μπαλκονι η καρδια σου θα σου ελεγε τι μερα ειναι.Ανεξηγητο γιατι.
Τι κανεις τελικα την Κυριακη;Αργεις να ξυπνησεις επειδη χθες ξενυχτησες.Παει μεσημερι.Μα ηδη εχεις χασει πολλα.Την Κυριακη το πρωι γινονται πολλα εκει εξω.Καποτε βεβαια επαιζε ωραια και ποιοτικα παιδικα προγραμματα στην τηλεοραση.Ξυπνουσες απο τα χαραματα για να τα δεις ολα.Δεν εισαι πια παιδι τωρα, αλλα ετσι και αλλιως η τηλεοραση πλεον σου προκαλει απεχθεια.Εξω ομως η πολη που μισεις μεταμορφωνεται.Βαζει τα καλα της και παιρνει μια ανασα απο το καθημερινο βουητο.Εσυ ομως μεσα.Δεν πας εκκλησια.Δεν πας μια βολτα σε ενα παρκο, αλλα το πρασινο ετσι και αλλιως δεν περισσευει στην πολη αυτη.Βαριεσαι εξαλλου να παιρνεις ενα σωρο συγκοινωνιες.Δεν πηγαινεις πια εκδρομες, οπως καποτε στα γραφικα χωριουδακια.Υπαρχουν ενα σωρο εκθεσεις ζωγραφικης και οχι μονο, αλλα ποτε δεν αποφασισες να πας σε καμια.Διαβαζεις τις εφημεριδες.Θελεις κατι να σχολιασεις.Αλλα εισαι εσυ και η εφημεριδα μονο που εχει φωνη αλλα δεν ακουει τη δικη σου.Κανεις μονος σου σκεψεις.Υπαρχουν ενδιαφεροντα θεματα.Θες να τα διαβασεις, αλλα μετα σκεφτεσαι, γιατι να το κανω; Αφου, δε θα εχω κανενα μετα να τα συζητησω;Και γιατι να αποδεικνυω συνεχως για το ποσα ξερω; Εσυ απλα ηθελες να μοιραστεις την αναγνωση.Τωρα υποκρινεσαι στον εαυτο σου.Αν ηθελες θα μπορουσες και να μη διαβασεις τιποτα.Ισως τελικα να προτιμουσες μια ηλιθια συζητηση με καποιον αλλον.Ισως παλι ενιωθες ενα κενο αν δεν ενημερωνοσουν.
Νιωθεις πως η μοναξια εχει μια γλυκυτητα αυτη τη μερα.Πιστευεις πως ο χρονος ειναι απολυτα με το μερος σου.Περιεργως, νιωθεις ηρεμος, ακομα και αν νιωθεις οτι κατι σου λειπει.Μετα πλησιαζει το βραδυ.Πως περασε παλι ετσι η μερα;Παλι θελεις να κανεις κατι.Κατι παλι σε τραβαει προς τα εξω, οχι ομως τον ιδιο καταναγκαστικο τροπο οπως το σαββατο.Θελεις να κανεις κατι για σενα σημερα.Αντι για διασκεδαση, θελεις ψυχαγωγια.Να βιωσεις τη νοσταλγια της μερας στο επακρο.Ομως στη μαχη με τη νοσταλγια νικαει, οσο περναει η ωρα, η ανια.Η νοσταλγια ειναι εσωτερικη, φαντασιακη.Η ανια ειναι εξωτερικη.Βλεπεις τους γυρω σου να παραδιδονται στη δινη της βασιλισσας της ανιας, της τηλεοπτικης δη.Κοιτα τους.Φαινεται να μην τους ενοχλει η εκδηλη παρουσια της.Φαινεται να τους διασκεδαζει κιολας.Μα τοσο πολυ την εχουν αποδεχθει;Αυτο τελικα ειναι η ζωη;Αυριο παλι θα επιστρεψουν στις δουλειες τους.Η ανια θα επιστρεψει στους κανονικους ρυθμους της.
Εσυ ομως δεν θες να εισαι σαν αυτους.Εσυ εχεις ονειρα.Γιατι επιμενεις να τα ξεχνας;Δε βλεπεις οτι ολα αυτα δεν εχουν κανενα νοημα;Που πηγαν το ονειρα σου;Γιατι τα αφησες σαν το τελευταιο μερος του σχεδιου;Σαν την τελευταια εναλλακτικη;Που ειναι ολες αυτες οι εικονες που ειχες πλασει με το νου και τη φαντασια σου;Τη μερα αυτη αλλιως την ονειρευοσουν.
Η νοσταλγια γινεται τελικα βαρυα μελαγχολια.Επιστρεφεις ξανα στο δωματιο σου και νιωθεις οτι εισαι πορτραιτο ενος αεικινητου πινακα.Και αυτο που εχεις στο βλεμμα σου ειναι ανερμηνευτο απο τους κριτικους τεχνης.Αυτο που νιωθεις μεσα σου δε μπορει να το εξηγησει κανενας ψυχολογος.Ειναι αραγε καταδικη να περνας ετσι αυτη τη μερα;Αυριο παλι θα επιστρεψεις στα κινουμενα σχεδια που ειναι σε διαρκη επαναληψη.Αν θες ομως μπορεις να τα ανατρεψεις ολα.Αν μπορουσες θα εκανες την καθε μερα ξεχωριστη..Κατι ομως παντα θα σε εμποδιζει..ή ετσι θα αφηνεις να πιστευεις..
Καποτε ελεγα οτι η Κυριακη ειναι η αγαπημενη μου μερα.Τωρα αναθεωρω.Μου προκαλει πολυ περιεργα συναισθηματα..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου