Οι De Facto, το ροκ συγκροτημα απο τη Θεσσαλονικη, απο το 2002 ειχαν να βγαλουν αλμπουμ και τωρα επιτελους (πιστευα πως ειχαν τελειωσει) κυκλοφορησαν το 4ο κατα σειρα με τιτλο "Ως του κοσμου την ακρη".
Το cd ξεκιναει με ορχηστρικο αδιαφορο κομματι ως εισαγωγικο για να περασει στο "ταξιδι στη σιωπη" και να μας προειδηποιησει "αν νοιωσεις καποια ζαλη, μην αλλαξεις το καναλι, μεινε εδω".Και αυτο, γιατι μια ζαλη απογοητευσης σε πιανει στο πρωτο ακουσμα του cd και στα πρωτα τραγουδια.Στο 4ο τραγουδι παρεμβαλλεται η εξοδος και κλεινει μια μετρια, στα πρωτα ακουσματα τουλαχιστον, εισαγωγικη "πορτα".
Οι στιχοι μπαζουν σε πολλα σημεια και εχουν πολλα λαθη, στα πρωτα τραγουδια τουλαχιστον. "Ο στιχος εχει παντα λεξεις πεντε,δεκα, δεκατρεις σωστες και μια λαθος" τραγουδουσαν παλιοτερα σαν ενδειξη αυτογνωσιας αλλα μαλλον εχει περισσοτερες απο μια λαθος εδω περα.
Οι De Facto δινουν παλι το μελωδικο ρυθμο στο 5ο τραγουδι και σε αλλα επομενα.
Θεμα που διαπνεει τους στιχους ειναι η επιθυμια φυγης, οπως αλλωστε υπηρχε και στα προηγουμενα αλμπουμ.
Επιθυμια να φυγεις απο την πολη που σε πνιγει,απο ολα οσα σε πνιγουν, να γυρισεις σε παλιες γειτονιες, να αρχισεις τη ζωη σου απο την αρχη.
θελω να φυγω μακρια
να μη γυρισω πια
τοση μιζερια μια ζωη δεν την κραταει
ειναι δικη μου η γειτονια
που με ποναει πιο βαθια
και μια ψυχη φυλακισμενη την κραταει
Οι De Facto ειναι απλοι, ξεκαθαροι και αληθινοι.Ναρκωτικα στην εποχη μας ειναι τα δελτια ειδησεων, οι διαφημισεις και το λαιφ-σταιλ, οι διαιτολογοι, οι αστρολογοι, οι πολιτικοι και οι ψυχολογοι.
Ο "πυρετος" ειναι ενα φοβερα ρυθμικο κομματι.Σε κανει να θες να το ακουσεις δυνατα στο αυτοκινητο.Να βγεις εξω και να ερωτευτεις.Θυμιζει Θεσσαλονικη.Θυμιζει κατι απο ποπ δεκαετιας δεκαετια του 70.Ειναι το απλο καλο ποπ-ροκ ξεσηκωτικο τραγουδακι που εχει ξεχαστει εντελως στις μερες μας."Οταν θα σβησουνε τα φωτα της σκηνης, θελω να ξερει ο θεατης, οτι εγω ειμαι ενας απλος διασκεδαστης" δηλωνει ο Παρασκευας σε ενα σημειο.Η ροκ μουσικη περα του οτι σε βαζει να σκεφτεσαι, ειναι και διασκεδαση.
Ειναι γνωστη η κατασταση στην ελληνικη ροκ σκηνη, ομως οι De Facto συνεχιζουν να υπαρχουν σε μια εποχη που επιτυχια κανουν σκυλοποπ τραγουδια τριτης διαλογης και τα ελληνικα ροκ συγκροτηματα ειναι ειδος προς εξαφανιση, και χωρις κανενα σκοπο να αναβιωσουν το ειδος.("σε αυτη την παραξενη εποχη δε θα σβησω, σε αυτη την παραξενη εποχη εγω θα ζησω").Χωρις φιλοδοξιες λοιπον απο τη μερια τους και χωρις την ανταποκριση απο τα ΜΜΕ (το cd μαλλον θα περασει απαρατηρητο, ακομα και απο το διαδικτυο), η τετραμελης μπαντα απο το βορρα αποτελει ενα ευχαριστο ακουσμα με στιχους που σε αγγιζουν και μπορεις να ταυτιστεις μαζι τους.Απλα, χωρις στιλιζαρισμους, εμμεσοτητες η καλουπια.Οι De Facto, ο,τι και να λενε μερικοι κριτικοι, οσο περιθωριοποιημενοι και αν θεωρουνται, ξεχασμενοι σε μια μαγευτικη πολη, εχουν βρει το δικο τους καταφυγιο και το δικο τους κοινο, και παιζουν καλη μουσικη.
Οι De Facto παντα εκπλησσουν με το τελευταιο κομματι.Με το "Οταν ερχεται το βραδυ" με τους αφοπλιστικα ειλικρινεις και αμεσους στιχους, με το παραδοσιακο "Ενα παλικαρι" και τωρα με το "Δυο μετρα κατω απο τη γη".Στο τελευταιο μερος του τραγουδιου ακουμε μια ωραια μιξη ροκ και κλασσικης μουσικης! Ενα μικρο αριστουργημα καλα κρυμμενο.
Αν τα συγκροτηματα ξυπνουσαν και επαιζαν καλυτερη περισσοτερη μουσικη (οχι μονο 1-2 διασπαρτα τραγουδια) τοτε η προσοχη θα στρεφοταν θετικα προς αυτους. "Δυο μετρα κατω απο τη γη" αλλα το ελληνικο ροκ δεν εχει πεθανει.Πεθαινει απο μονο του τα τελευταια χρονια."Και αν ηταν σοφος, και αν ηταν τρελλος, ποιος αραγε ξερει να πει, κανεις μας δεν ξερει σ'αυτη τη ζωη την τρελλη".Ισως καποτε αναγνωριστουν καποιοι που εχουν αξια.
Θαλασσα απο De facto
Βαρια της λυπης τα φτερα
και πως να τα κρατησω
εγινε ο κοσμος μια σταλια
και που να περπατησω
να ταξιδευω στην πλημμυρα και στον ανεμο
και να πηγαινω μονος
να γονατιζω στο μικρο και στο παραλογο
και να με λιωνει ο πονος
εγιναν τα δακρυα μου θαλασσα μικρη
και ειμαι εγω βαρκουλα με πανι
μα αφησα τα ονειρα μου στη στερια
και μια μανα μονη να πονα
τρελα της διψας μου πουλια
πως να σας φερω πισω
χανεται η γη και μεγαλωνουν τα βουνα
και πω να σας μιλησω
να δινω μια στον ουρανο που με ξεγελασε
και 'γιναν ολα σταχτη
να πολεμω τη μαυρη μοιρα που με πεταξε
στου κοσμου αυτου την ακρη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου