Απο τη σημερινη Ελευθεροτυπια:http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=22532996
Μια ακομα ερευνα ερχεται να προστεθει στις ηδη υπαρχουσες για τους ελληνες εφηβους.Μια ερευνα με στατιστικα στοιχεια, με αριθμους που ομως λενε πολλα.Τι λενε;
Δυστυχια ειναι η λεξη που ταιριαζει.
Ειμαστε δυστυχισμενοι.Μεγαλωνουμε με απωθημενα.Κλεισμενοι σε δωματια, περιτριγυρισμενοι απο εκατονταδες συνομιληκους μας και ομως παλι μονοι.Δεν ειναι περιεργο; Τα παιδια που ειναι στην ιδια ηλικια δεν εχουν κοινα βιωματα, κοινο τροπο σκεψης, κοινες επιθυμιες, κοινο τροπο ζωης; Ολα αυτα τα παιδια που απαντανε για την αναγκη της ερευνας, και λενε οτι δεν εχουν καλη επικοινωνια με τους γονεις και τα παιδια της ηλικιας τους, και οτι νιωθουν μοναξια, γιατι τελικα μενουν μονα, αφου νιωθουν και ζουν τα ιδια πραγματα;
Τα παιδια δεν ξερουν να εκφραζονται για οσα τους προβληματιζουν. Προτιμανε να μιλανε για ανοησιες, για ο,τιδηποτε αλλο περα απο αυτο που εχουν μεσα τους.Δε λενε σε κανενα ποσο δυστυχισμενοι ειναι παρα μονο στα ερωτηματολογια.
Μεγαλωνουμε με ολα αυτα τα αρνητικα συναισθηματα μεσα μας, αναγκαζομαστε να υποστουμε την επωδυνη φαση της εφηβειας, χωρις να μας καταλαβαινει κανεις και χωρις να μπορουμε να βρουμε κατι για να διοχετευσουμε ολο αυτο το βαρος μεσα μας, μετα τελειωνουμε το σχολειο, η εφηβεια δεν εχει τελειωσει αλλα θεωρουμαστε ενηλικες.Τοτε αρχιζουν ολοι και εχουν απαιτησεις απο εμας.Μας θελουν κοινωνικους, επικοινωνιακους, ευχαριστους, υπευθυνους, ωριμους.Μεσα σε λιγους μηνες δηλ. (ουτε καν μερες) πρεπει να γινουμε ολα αυτα που ποτε δε μας δωθηκε η ευκαιρια να γινουμε και δε γιναμε εξαιτιας καποιων λαθων που εκαναν αλλοι και οχι εμεις αλλα και εξαιτιας του τροπου που μεγαλωσαμε, των πραγματων που μας εμαθαν, των αξιων που μας περασαν, της ζωης που δε ζησαμε στα 15-16.
Κανεις γονιος δε θα παραδεχτει ποσα λαθη εκανε.Μετα αρχιζουμε και εμεις να συνειδητοποιουμε τα λαθη μας και να γεμιζουμε τυψεις.Ομως οχι, εμεις δε φταιμε σχεδον καθολου.
Μια ακομα ερευνα ερχεται να προστεθει στις ηδη υπαρχουσες για τους ελληνες εφηβους.Μια ερευνα με στατιστικα στοιχεια, με αριθμους που ομως λενε πολλα.Τι λενε;
Δυστυχια ειναι η λεξη που ταιριαζει.
Ειμαστε δυστυχισμενοι.Μεγαλωνουμε με απωθημενα.Κλεισμενοι σε δωματια, περιτριγυρισμενοι απο εκατονταδες συνομιληκους μας και ομως παλι μονοι.Δεν ειναι περιεργο; Τα παιδια που ειναι στην ιδια ηλικια δεν εχουν κοινα βιωματα, κοινο τροπο σκεψης, κοινες επιθυμιες, κοινο τροπο ζωης; Ολα αυτα τα παιδια που απαντανε για την αναγκη της ερευνας, και λενε οτι δεν εχουν καλη επικοινωνια με τους γονεις και τα παιδια της ηλικιας τους, και οτι νιωθουν μοναξια, γιατι τελικα μενουν μονα, αφου νιωθουν και ζουν τα ιδια πραγματα;
Τα παιδια δεν ξερουν να εκφραζονται για οσα τους προβληματιζουν. Προτιμανε να μιλανε για ανοησιες, για ο,τιδηποτε αλλο περα απο αυτο που εχουν μεσα τους.Δε λενε σε κανενα ποσο δυστυχισμενοι ειναι παρα μονο στα ερωτηματολογια.
Μεγαλωνουμε με ολα αυτα τα αρνητικα συναισθηματα μεσα μας, αναγκαζομαστε να υποστουμε την επωδυνη φαση της εφηβειας, χωρις να μας καταλαβαινει κανεις και χωρις να μπορουμε να βρουμε κατι για να διοχετευσουμε ολο αυτο το βαρος μεσα μας, μετα τελειωνουμε το σχολειο, η εφηβεια δεν εχει τελειωσει αλλα θεωρουμαστε ενηλικες.Τοτε αρχιζουν ολοι και εχουν απαιτησεις απο εμας.Μας θελουν κοινωνικους, επικοινωνιακους, ευχαριστους, υπευθυνους, ωριμους.Μεσα σε λιγους μηνες δηλ. (ουτε καν μερες) πρεπει να γινουμε ολα αυτα που ποτε δε μας δωθηκε η ευκαιρια να γινουμε και δε γιναμε εξαιτιας καποιων λαθων που εκαναν αλλοι και οχι εμεις αλλα και εξαιτιας του τροπου που μεγαλωσαμε, των πραγματων που μας εμαθαν, των αξιων που μας περασαν, της ζωης που δε ζησαμε στα 15-16.
Κανεις γονιος δε θα παραδεχτει ποσα λαθη εκανε.Μετα αρχιζουμε και εμεις να συνειδητοποιουμε τα λαθη μας και να γεμιζουμε τυψεις.Ομως οχι, εμεις δε φταιμε σχεδον καθολου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου